Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
07-03-2016 :: Corruptie

“Zelfs het sociale systeem in Tanzania was corrupt”; zegt vader Rafael, we zijn aangekomen in het ontoeristische zuid Tanzania op het Mokongo plateau en hebben een slaapplek gevonden op een katholieke missie. Nu zijn we in gesprek met vader Rafael en vader Bernard die hier wonen. “Het was zo”, gaat vader Rafael verder, “De dokters in de ziekenhuizen krijgen gratis medicijnen van de overheid. Zij sluizen deze door naar apotheken die zij zelf beheren en zeggen dan tegen de patiënt dat de medicatie in het ziekenhuis op is. De patiënt is dan genoodzaakt de medicatie in de door de dokter aangewezen pharmacie te gaan halen en ervoor te betalen. Zo verdiend de dokter geld. Vader Rafael gaat verder, hij verteld dat de nieuwe regering (sinds 1 jaar) de corruptie probeert aan te pakken. Zo had een dokter in het ziekenhuis geld gevraagd aan de patiënt voordat hij ging opereren. De dokter wilde 100.000 Tanzaniaanse shilling (=40 euro) anders ging hij niets doen. De arme familie moest dit ophoesten, anders zou hun vader komen te overlijden. De familie heeft de dokter echter aangegeven. Rafael verteld dat de minister persoonlijk naar het ziekenhuis is gekomen met de familie van de patiënt. Hier moesten alle werknemers verzamelen, de familie mocht de dokter in het openbaar aanwijzen en beschuldigen van corruptie en de dokter is ten overstaan van het complete ziekenhuispersoneel ontslagen”.


Vader Rafeal kan zijn verhaal niet afmaken als vader Bernard wordt opgeroepen via de telefoon, hij moet op pad. Een stel wat hij getrouwd heeft, heeft problemen. Hij wil bij haar weg. De priester wordt gebeld en moet met een oplossing komen. We vragen vader Bernard wat hij gaat doen, vader Bernard verteld dat hij gaat praten, hoe man en vrouw weer bij elkaar kunnen komen en wat ze moeten doen om elkaars ongenoegens te accepteren. Ik vraag met mijn moderne gedachten gang; “maar wat als dit nu niet lukt en ze willen scheiden?” Vader Bernard lacht; “scheiden is geen optie…” We vragen of er vaak huwelijksproblemen zijn, vader Bernard legt uit dat dit steeds vaker voor komt, vooral onder de jeugd. Vader Bernard geeft aan dat de jeugd soms teveel wil en vaker minder genoegen neemt.


Tsja, Afrika is in ontwikkeling. Zo ook de jeugd van Afrika. Vader Bernard en Rafael zijn verbaasd dat er in Nederland niet meer zoveel mensen naar de kerk gaan en snappen onze moderne gedachten   gangen niet altijd. We zijn benieuwd over een paar jaar wanneer de jeugd zich verder ontwikkeld, want dan moeten Vader Bernard en Rafael misschien wel mee in alle (westerse?) ontwikkelingen.


De volgende dag nemen we afscheid van vader Bernard (die pas na 11 uur thuis kwam van zijn taak als relatietherapeut, welke positief was uitgepakt) en vader Rafael. Ze willen graag eens naar Europa komen. We geven aan dat zij meer dan welkom in ons huis zijn wanneer er dit ooit van komt.


Om over corruptie te spreken, de doktoren zijn zeker niet de enige corrupte mensen in Tanzania. De politie (daar moet het toch elke log even over gaan) kan er ook wat van. Op een stuk van 500 km worden we een aantal keren aangehouden. De politie zoekt letterlijk naar iets om ons te bekeuren. (zij kunnen dan namelijk een bekeuring uitschrijven en het geld in eigen zak stoppen. En blanken, tsja die hebben geld) Zij: “Jullie hebben geen verzekeringssticker op de auto” (is namelijk niet nodig in Tanzania) Wij: “nee, we hebben de comesa verzekering deze is geldig in Tanzania, dat staat er namelijk op”. Zij: “Jullie hebben geen sticker op de auto, dat wordt een bekeuring”. De mooiste van allemaal was de agent die ons aanhield en zei: “ik ga jullie een bekeuring geven jullie reden 53 waar je 50 mag”. Je mag niet foeteren tegen een agent, maar dit lieve meisje heeft GEFOETERD tegen meneer de agent. Hij had me een bekeuring kunnen geven voor foeteren, maar hij keek een beetje beteuterd en liet ons vervolgens doorrijden. Mooi!


Verder genieten we enorm van Tanzania, want het is een prachtig land. De prachtige kustlijn met witte stranden, palmbomen en turqoise blauwe zee, het is een plaatje, zo uit de reisfolder. Daarnaast ook prachtige gebergten en wilde dieren. We spotten zelfs een luipaard wat ons de koning te rijk maakt. In Selous game reserve komen we vast te zitten in de zwarte klei. We moeten hard werken om weer vrij te komen wat best spannend is als je om je heen overal grote olifanten voetstappen ziet.


We zijn nu in zuid-west Tanzania. We zijn op weg naar het noorden van Lake Malawi waar we Hein en Bernadette zullen ontmoeten. Met hen zullen we de west-kant van Tanzania gaan berijden. We zijn benieuwd hoe dit zal gaan lopen, we hebben begrepen dat de wegen hier niet zo goed zijn en de regens die eraan komen zullen dit niet beter maken…….

 





12-02-2016 :: Ethiopie 2016

Er is ons iets overkomen, wat ons nog nooit eerder in Afrika is gebeurd. We zijn beroofd, ordinair bestolen. Karla is boodschappen aan het doen met de gezamenlijke pot, die we natuurlijk net rijkelijk gevuld hadden. Na een enorm baalmoment besluiten we dat we het er niet zomaar bij willen laten zitten. De politie (ja opnieuw de politie) is gearriveerd en we gaan mee naar het politiebureau. Hier aangekomen blijkt het politiebureau niet meer te zijn dan een varkenshok, met daaraan grenzend cellen waar mannen achter tralies opgesloten zitten. Aan hun reacties te merken hebben zij al lang geen vrouw meer gehad, wanneer Karla en ik voorbij lopen klinkt er een hoop gehijg en gekreun vanachter de tralies. We mogen plaatsnemen in het varkenshok en moeten wachten terwijl getuigen verhoord worden. We hoeven ons niet te vervelen, in het varkenshok gebeurd van alles. Ineens is er een hoop commotie, mannen komen al ruziënd binnen gestormd. We begrijpen dat een man zijn geit heeft geslacht voor de deur van de andere man. Nu zit deze beste man met een bloedbad voor zijn deur, hij wil dat de dader wordt opgesloten. Tsja, dat zijn toch geen situaties die we in Nederland op het politiebureau zullen horen. Natuurlijk kan de politieman verder weinig voor ons betekenen, maar we hebben wel het gevoel gehad dat we serieus worden genomen. Later zal deze politieman ons ook nog bellen dat ze een dader hebben opgepakt en dat ze een gedeelte van ons geld hebben terug gevonden, helaas waren wij toen alweer zover van dit plaatsje verwijderd dat het voor ons niet de moeite was om terug te rijden. Maar we hebben de politieman hartelijk bedankt voor zijn harde werk! En misschien zit onze dief nu wel tussen die hijgende en kreunende gevangenen....


Wanneer we verder rijden besluiten we onderweg even bij een markt aan te leggen. We wilden even een aantal boodschapjes doen. Maar als we uit de auto stappen blijkt dit onmogelijk. De mensen zien 5 faranjies (blanken) en worden helemaal gek, ze stormen op ons af en omsingelen ons overal waar we lopen met grote aantallen. Nu weten we hoe popsterren zich moeten voelen. Ondanks dat ik zelf vind dat ik enorm goed kan zingen, laat ik na deze ervaring mijn ambitie om popster te worden toch maar varen.


Een doel van deze trip was het bezoeken van de Danakil Depression in Ethiopië. Een erg afgelegen gebied, tegen de grens met Eritrea. Lang onveilig geweest. Het gebied ligt zo’n 125 meter onder zeeniveau en is zeer vulkanisch waardoor bijzondere landschappen ontstaan. Ook is hier iets unieks te beleven, je kunt een vulkaan beklimmen en tot aan het lavameer komen. Dit is uniek in de wereld en dat willen wij dan ook doen! Het valt echter nog niet mee om het gebied van de Danakil waar de Afarmensen wonen te betreden. Je mag dit niet doen zonder lokale gids. Daarnaast moet er een roadguide, politiemannen en militaire bescherming mee. Op sommige momenten hebben we 9 extra personen bij die ons begeleiden bij deze trip. Een bijzondere ervaring moet ik zeggen, al vinden we ook dat dit meer werkverschaffing en geldklopperij is dan bescherming. Maar goed, er is ons niets overkomen!

Het beklimmen van de vulkaan was niet moeilijk, een wandeltocht van 2,5 uur. Langzaam stijgend. Toen we bij het randje van de vulkaan waren en in de enorme rookmassa keken die de lava veroorzaakt vielen we toch allemaal even stil. Wat een bijzondere ervaring. Toe lopend op de enorme rode massa (in het donker) kan ik wel zeggen dat het bijna angstaanjagend was, aangezien we ook over verse lava liepen. Niet voor niets wordt deze vulkaan door de lokalen de Hellgate genoemd. We slapen die avond op de rand van de vulkaan in een geitenhok met uitzicht op het lava. Zoiets maken we nooit meer mee.


Doordat de Danakil zover onder zeeniveau ligt is het er natuurlijk heel zout. Zoutwinnnerij is dan ook een van de grootste inkomsten voor de bevolking hier. Het zout wordt in de immense hitte door de bevolking uit de grond gekapt en in enorme kamelenkaravanen terug naar de bewoonde wereld gebracht. Weer zo’n momentje om te beseffen in wat voor luxe wij geboren zijn en mogen leven.


Door de hitte, vulkanisch gebied, het zout en de ligging is er in Dalol een enorm bijzonder landschap ontstaan. Het is bijna alsof we de pot met goud aan het einde van de regenboog hebben gevonden. Of alsof we op Mars zijn beland. Ongelofelijk.


De overheid heeft voor een groot gedeelte asfalt gelegd richting de Danakil, dit betekent dat dit gebied steeds toeristischer zal worden.  Wil je nog een beetje genieten van rust van dit gebied zul je snel moeten zijn! En ondanks de Afar, die wij lang niet altijd aardig vonden, is het gebied zeker de moeite van het bekijken waard.


Na de Danakil nemen we afscheid van Frank, Karla en Laura. Zij moeten richting Oeganda gaan rijden om hun vliegtuig te halen terwijl onze vakantie gelukkig nog lang niet voorbij is!


Wij rijden naar de bale Mountains waar we kamperen op 4 kilometer hoogte. Wanneer we sochtends wakker worden voelen we onze tenen niet meer, we openen de tent en merken op dat er ijs vanaf valt. Waarom doen we ons dit zelf aan? We willend de zeldzame Ethiopische wolf zien die in dit gebied woont. Echter na 1,5 dag door dit gebied te hebben gereden hebben we er nog niet EEN gespot. Frustratie neemt de overhand, waar zitten die wolven? De vreugde is dan ook groot, dat wanneer we net de moed hebben opgegeven 2 wolven spotten die volop naar eten aan het zoeken zijn. Deze euforie blijft nog dagen hangen!


Ethiopie, we gaan het land verlaten. Ethiopie is een prachtig land met veel mooie en bijzondere natuur. Ethiopie heeft ook ontzettend lieve en aardige mensen. Daarnaast heeft Ethiopie ook veel veeleisende, schreeuwende en gillende mensen die allemaal iets van ons willen, wat met momenten erg vermoeiend is. We zijn dan ook blij om richting Kenia te rijden, ook al wordt dit wel een aantal kilometertjes tuffen. We blijven maar kort in Kenia dit keer, we zullen een aantal dagen nemen om de auto te repareren, de wiellagers moeten worden vervangen. Het volgende doel wordt Tanzania……tot dan.





25-01-2016 :: We zijn op weg!

Waarom Afrika? Is een vraag die we vaak krijgen als we steeds maar weer opnieuw naar Afrika vertrekken voor een vakantie. Deze vraag is niet te beantwoorden, maar kan je alleen maar ervaren. Nu we hier weer zijn merken we: Afrika voel je, ruik je, beleef je en is eigenlijk niet uit te leggen als je er nog nooit bent geweest.

Als we Oeganda uit zijn verlaten we snel het asfalt. We zetten koers richting het noorden van Kenia. We rijden aan de west-kant van het Turkana meer. De gemiddelde snelheid die we hebben is zo’n 20 a 30 km per uur vanwege de slechte weg, soms halen we een topsnelheid van 40 km per uur! Maar onderweg hebben we dus alle tijd om te genieten van de omgeving en van de mensen. De natuur veranderd snel. We gaan van de Oegandese tropen naar lage bosjes om uiteindelijk in het zand uit te komen. De temperaturen stijgen ook en lopen overdag op tot boven de 40 graden.  Een voordeel heeft het wel, als we onze haren wassen onder de kraan, je hebt geen föhn nodig! We kiezen voor een kleine grensovergang, hij is zelfs zo klein dat er aan de Keniaanse kant geen post zit. Hmmm hopelijk komt dit wel goed als we Kenia weer uit willen….

Frank heeft zijn nieuwe gadget mee, een gopro camera met een drone, daarmee kunnen we de omgeving filmen en zien waar we ergens bushkampen en wat er in de buurt is. We hebben alleen al geleerd (en we leren snel ;-)dat je dit niet moet doen vlakbij een politiepost (midden in de bush..). We worden opgehaald en moeten mee naar de politiepost waar ze in eerste instantie dachten dat Oeganda een spionagedrone had gestuurd. Gelukkig konden ze erom lachen toen ze zagen dat het om een stel blanke toeristen ging en mochten we nadat al onze gegevens waren genoteerd weer verder rijden.

We rijden langs het Turkanameer in het noorden van Kenia. Hier woont de Turkana tribe en we komen de eerste prachtig opgedofte mensen met al hun kettingen en versieringen tegen. We bezoeken central island. Dit eilandje is een vulkaan waar we met een bootje naar toe gaan. We zien de krokodillen die hier met grote getallen aanwezig zijn zwemmen. Bij terugkomst hebben we het zo warm dat we even zwemmen in het Turkanameer niet kunnen weerstaan. Maar na het zien van al die krokodillen durven we niet meer zo goed. De Afrikanen overtuigen ons er echter van dat in het stukje waar wij zitten geen krokodillen zwemmen……oké dan….wie gaat er eerst? Het water is net een warm bad en wees gerust, we zijn geen van allen opgevreten!

Van Noord Kenia bestaan verschillende kaarten, de grens tussen Zuid Sudan, Kenia en Ethiopie ligt op elke kaart anders. Eigenlijk een beetje niemandsgebied met veel verschillende militaire posten waar we steeds opnieuw gecheckt worden. Er staan een aantal grenspaaltjes zodat we weten dat we nu ineens op Ethiopisch grondgebied rijden.  De grenspost van Ethiopië zit echter nog 20 km verderop. Kenia zijn we in ieder geval makkelijk uitgekomen!

In Ethiopië rijden we door de Omovallei. De Omovallei staat bekend om zijn vele verschillende stammen, die ook zeer bijzonder gekleed gaan (of juist zonder kleding) Ethiopië wordt steeds toeristischer en we zien al enkele dikke luxe Toyota met toeristen erin rijden. Die willen wij natuurlijk zoveel mogelijk ontwijken en aangezien de omovallei enorm groot is gaat dit prima.  We zetten koers richting Kibisch. Echter als we onderweg informeren blijkt het in Kibisch onrustig. De stammen vechten hier nog steeds met elkaar om land. Vooral de Daanasch en de Turkana tribe maken ruzie en we kunnen wel zeggen dat ze dan niet zo aardig voor elkaar zijn, of in de woorden van de Afrikanen hier te spreken; ze maken elkaar af. Alhoewel de agressie vooral gericht is op elkaar en niet zozeer op reizigers zoals wij besluiten we toch onze route maar aan te passen. We vinden een kleine track dwars door de omovallei. Terwijl we de track rijden wordt het pad steeds smaller en de bosjes steeds lager, we moeten dan ook regelmatig de machettes (grote kapmessen) erbij pakken om verder te komen.  Helaas is de weg na een kilometer of 50 rijden zo dichtbegroeid dat we helaas niet verder kunnen en we draaien om. Rijden door de Omovallei is prachtig. We vinden mooie plekjes om te kamperen en we hebben prachtige ontmoetingen met bijzondere mensen.

Aangezien we een kleine week in de bush zijn en onze voorraad eten en drinken op begint te raken leggen we aan in Jinka, een plaatsje waar we de dikke toyotas met (dikke) Duitsers weer tegen komen maar ook even al onze voorraad kunnen aanvullen EN onder de douche kunnen na dagen rijden in het stof.  We worden echter niet zo gezellig verwelkomd in Jinka. De politie houdt ons aan en we moeten mee naar het politiebureau. Hij kan niet uitleggen waarom en intussen bemoeien zich er zo’n 10 andere mensen mee. We rijden naar het politiebureau. We wachten hier even, vragen om uitleg, krijgen deze niet, zeggen tegen de politieman dat als hij niet uit kan leggen waarom we er moeten zijn we vertrekken en doen dit vervolgens ook, de politieman staat erbij te kijken. Gekke mensen die Afrikanen……..of zouden zij dat nu juist van ons vinden….?

 





02-01-2016 :: De beste wensen voor 2016

Allereerst de beste wensen voor 2016! Dat het voor ieder maar weer een avontuurlijk jaar mag worden.

Ons jaar is goed begonnen aangezien wij op 31 december naar Oeganda gevlogen zijn. We hadden gehoopt net voor nieuwjaar in het kinderdorp te arriveren, maar door het feestgedruis op de straten in Kampala liep het verkeer volledig vast en hebben we uiteindelijk nieuwjaar in de auto gevierd. Maar ook dat was leuk aangezien de Oegandezen uit hun dak gingen letterlijk boven op de auto stonden te dansen.

En nu, nu zijn we in het kinderdorp! Het kinderdorp is onze startplek, hier staat onze auto gestald en is een prachtig guesthouse waar we in slapen. Hier woont ook ons sponserkind Dorcus, zij heeft nu vakantie, maar we ontmoeten haar in april.

We starten rustig op. We blijven de eerste tijd in het kinderdorp om onze auto in orde te maken en een afdak voor de auto te bouwen. Over 1,5 week arriveren Frank, Karla en Laura, met hen zullen we op pad gaan richting Ethiopië. Na een aantal weken nemen we afscheid van elkaar en zullen we met tweeën doorrijden naar Kenia en Tanzania om in het zuiden van Tanzania Hein en Bernadet te ontmoeten. Met hen gaan we de west kant van Tanzania ontdekken. We moeten wel weer op tijd terug zijn in het kinderdorp in Kampala want aan het einde van onze 4 maanden komen onze schoonzus Debby en petekind Rinke op bezoek.

Al met al.........WE HEBBEN ER ZIN IN!





25-01-2015 :: Hiha! We gaan opnieuw naar Afrikaaaa

Ruim 5 jaar is het geleden dat we na 2 jaar reizen in Afrika de Nederlandse grens weer over reden. In die 5 jaar is er weer veel gebeurd. Leuke nieuwe banen, een huis gekocht en verschillende vakanties.....naar Afrika natuurlijk. Afrika blijft ons trekken en daarom hebben we (in overleg met onze werkgevers) besloten om opnieuw te gaan reizen in Afrika. Dit keer 4 maanden. We zijn blij!!! In januari, februari, maart en april 2016 zullen wij weer lekker rijden door Oeganda, Rwanda, Burundi, Tanzania, Zambia en Kenia. We kunnen niet wachten!

De eerste voorbereidingen zijn getroffen. Van 1 t/m 10 januari 2015 is Patrick samen met zijn vader en 2 kameraden naar Oeganda vertrokken om daar een nieuwe auto voor ons wagenpark te kopen. Het is een Toyota Prado geworden. Met een daktent, even wat anders als de vrachtenwagens die we gewend zijn, maar natuurlijk net zo leuk! Deze Prado gaat in 2016 4 maanden ons huis worden!





16-02-2009 :: Wist je dat.....
Aantal km gereden:

Aantal dagen onderweg: 1 jaar 7 maanden en 3 weken

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 27
We bevinden ons nu in: Aqaba, Jordanie!

Voor de meeste mensen is Afrika een continent op de kaart, het continent wat onder Europa ligt, een continent waar we op school over leren, waar arme mensen wonen en waar we slechte dingen over zien in het nieuws. Voor ons is Afrika echter een beleving, een avontuur en een deel van ons leven geworden. Afrika hebben we in ons hart gesloten en we zullen deze geweldige rit door dit prachtige continent nooit van ons leven meer vergeten.

Want ja, dit is de laatste weblog geschreven in Afrika, we staan op het punt om van Port Sudan de rode zee over te steken naar Jeddah in Saudi Arabie en Saudi Arabie behoort toch echt niet meer tot Afrika maar tot het midden oosten. Ai, nu we op het punt staan om dit continent wat ons vooral veel prachtige momenten opgeleverd heeft, te verlaten doet het ons toch wel een beetje pijn………

Wij vinden dat we deze laatste weblog vanuit Afrika daarom maar moeten afsluiten met ‘wist je datjes’.

WIST JE DAT…..:

*Ethiopie er een compleet andere jaartelling op na houdt, zij leven nu in het jaar 2001, ook de klok is anders zij beginnen te tellen als de zon op komt om 7 uur ochtends is het bij hen 1 uur
*Woestijnzand echt overal in gaat zitten, zelfs in je bilnaad! (dat schuurt lekker!)
*De Zuid Afrikaanse taal erg veel op Nederlands lijkt
*De meest gestelde vraag is: ‘Welk land vond je nu het mooist?’Maar dat we daar onmogelijk antwoord op kunnen geven omdat elk land ontzettend mooi was

*Dat we samen met Frank en Karla bijna gearresteerd waren in Democratisch Congo
*Er 52 landen in Afrika zijn, waarvan we er 27 hebben bezocht en dat er meer dan 2000 verschillende soorten talen gesproken worden
*We op 24 juni 2007 vertrokken zijn en op 13 juni 2008 het zuidelijkste punt van Afrika bereikten
*De president van Congo Brazzaville een asfalt weg heeft laten leggen van de hoofdstad naar zijn geboortedorpje. Dit is de enige 300 km asfalt die in Congo te vinden is.

*voor ons voor het visum van Angola een interview afgenomen werd en de eerste vraag die aan Patrick gesteld werd was: ‘Ben je een man of een vrouw?’
*Obi in de taal van de Dogon in Mali ‘mama’ betekent
*Patrick en Annemarie allebei maar 1x goed ziek zijn geweest in Afrika (vermoedelijk malaria) maar hier binnen 3 dagen van opgeknapt waren vanwege de goede medicatie/behandeling.
*Je erachter komt wat echte liefde is als de ander op 1 meter afstand op de wc zit en aan de diarree is en tegelijkertijd moet overgeven (een beetje frisse lucht aub! ;-)

*We maar 4 van de big 5 in het wild hebben gezien, de olifant, leeuw, neushoorn en de buffel, het luipaard mist nog steeds op ons lijstje
*Het dodelijkste dier in Afrika de malariamug is gevolgd door het nijlpaard en de krokodil
*Er in onze omgeving tijdens onze afwezigheid 9 baby’s geboren zijn, 3 koppels getrouwd, 5 nieuwe huizen gekocht zijn, 2 verbouwd en opnieuw 5 mensen zwanger zijn.
*We geen enkel visum in Europa geregeld hebben maar alles ‘op weg’

*We 95% van de reis de was met de hand hebben gedaan en dan ook nog in koud water (schoon is niet meer nodig, als het maar fris ruikt!) de wasmachine stellen we straks weer ERG op prijs!
*We tijdens deze reis in Molly bezoek hebben gehad van zo’n 3 muizen en kakkerlakken!! JAKKES! (zet nooit een kartonnen doosje wat je hebt gekocht op de markt in je auto!)
*De arabieren onze westerse WC maar onhygiënisch vinden, terwijl wij dat nu juist vinden van hun vieze hangtoiletten (spettert altijd tegen mijn broek!)

*Obi tijdens deze reis al 3x geopereerd is (maar gelukkig nog steeds leeft!)
*We bijna 3 maanden met Frank en Karla gereden hebben, 4 weken met Floris en Marieke, 1 maand met ons pap en mam, 4 weken met Bas, Cyn & kids en af en aan 3,5 maand met Hein en Bernadette
*Dat we daarlangs nog vele leuke andere mensen hebben ontmoet
*De presidenten, koningen en ministers van Afrikaanse landen het hele verkeer stil laten leggen als zijn willen passeren (echt waar! Zou Balkenende eens moeten proberen!)

*Obi op het moment een ontsteking op haar lip heeft omdat ze in een doorn is gelopen
*Molly op het moment helemaal volgestouwd zit met souvenirs
*De hoogste berg in Afrika de Kilimanjaro is en de 2e hoogste de mount Kenia
*We ons niet een keer onveilig hebben gevoeld in Afrika

*Patrick alle mankementen aan Molly zelf opgelost heeft en nooit een Afrikaan aan de auto zal laten knutselen
*Annemarie de hele reis genavigeerd heeft en dat Patrick soms vergat in welk land we waren
*Vrouwenbesnijdenis en het hebben van meerdere vrouwen in veel Afrikaanse landen nog de gewoonste zaak van de wereld is
*Kamperen in de bush in volledige vrijheid een heerlijk gevoel geeft

*Er ongeveer 30 miljoen mensen in Afrika besmet zijn met het HIV virus
*Afrika een heel rijk continent kan zijn als het zijn grondstoffen en mineralen op de juiste manier zou gebruiken
*We in DRC 5 dagen over 200 km hebben gedaan (met Frank en Karla) en dat dat de langzaamste tocht van onze reis was (kwamen namelijk steeds vast te zitten in de modder)
*We nergens smeergeld hebben betaald en dat dat ons soms veel tijd heeft gekost maar dat we hier erg trots op zijn

*Ongeveer 500.000 km2 beschermd gebied is in Afrika
*Je in Soedan en Mauritanië geen alcohol mag drinken
*Afrika alles heeft qua natuur: woestijn, zee, tropen, bergen, savanna, vulkanen en meren
*We 2x nieuwjaar aan het strand hebben gevierd, 1x aan de Atlantische oceaan, 1x aan de Indische oceaan
*Patrick en Annemarie al 19 maanden continu op elkaars lip zitten maar toch nog in 1 bed slapen……(knap he!)

*Obi nu een verwend hondje is
*We in Afrika een paar keer een bekeuring kregen maar dat we onszelf er altijd onderuit geluld hebben! (dus nooit betaald, gemene gniffel)
*Onze favoriete vis barracuda is maar dat inktvis, tonijn en snapper er ook goed in gaan
*Obi dol is op kokosnoot en het najagen van hagedissen
*Deze reis vooral in het teken heeft gestaan van genieten maar soms ook bikkelen en afzien
*De weblog over genieten de meest verschillende en leuke reacties opgeleverd heeft van alle blogs

*We altijd maar zeggen dat we getrouwd zijn, kinderen hebben en in god geloven om heftige discussies te voorkomen
*We vaak al rond 21.00 uur bekaf in bed liggen en meestal tussen 6 en 7 weer opstaan
*We zeer blij zijn met onze vrienden die ons in 1,5 jaar afwezigheid ontzettend goed op de hoogte hebben gehouden en contact zijn blijven houden
*We er erg naar uitkijken iedereen weer te zien, te knuffelen en persoonlijk te zeggen hoezeer we hen hebben gemist

*De meeste Afrikanen ontzettend bang zijn voor onze killerdog Obi
*Maar dat we ook wel 1000x de vraag hebben gehad of ze Obi mochten hebben/ kopen
*De Afrikanen helemaal in een deuk liggen als Obi aan de lijn loopt of we haar een kunstje laten doen
*We alleen in Zuid Afrika buggy’s hebben gezien in de rest van Afrika worden kinderen op de rug van de moeder gedragen

*Er in de tijd dat we in Afrika waren best wat onrust is geweest, (toeristen vermoord in Mauritanië, overstromingen in Mozambique, politieke onrust in Kenia, toeristen ontvoerd in Egypte, rellen in Johannesburg, politieke onrust in Zimbabwe, oorlog in Congo, Somalië enz enz) maar dat wij hier helemaal niets van hebben meegekregen
*We het best heel spannend vinden om terug te gaan naar Nederland, maar er ook naar uitkijken
*In Congo dachten heel goedkoop gorilla’s te zien in NP Lefini, maar deze bleken hier uiteindelijk helemaal niet te zitten
*Blanke in west Afrika toubab is, in oost Afrika Muzungu en in Ethiopië Faranjie

*De bureaucratie in Afrika ons soms enorm frustreerde maar we toch altijd een oplossing vonden
*We ontzettend blij zijn in Nederland geboren te zijn en niet in Afrika
*In Ethiopië de prijzen 3x omhoog gaan alleen omdat je blank bent (en hier niet over te onderhandelen valt)
*Er nog veel tropisch regenwoud is in Kameroen en Gabon maar dat de Chinezen dit aan het kappen zijn
*We heel blij zijn met ons sponserkindje Dorcus en dat we heel blij zijn dat we haar hebben ontmoet

*Diesel en de visa de grootste uitgave post van onze reis is
*Als we deze reis over moesten doen, we het precies hetzelfde zouden doen!
*Annemarie van het onderhandelen haar sport heeft gemaakt en Patrick te snel toe geeft
*Er een man uit Mali zo hard naar ons zwaaide dat hij bijna van zijn fiets viel
*Overbevissing in verschillende meren in Afrika een groot probleem is
*Het in Soedan nog steeds 2 uur later is als in Nederland
*We nog steeds niet kunnen zeggen wanneer we nu precies terug zijn in Nederland

*We tot nu toe 65953 km hebben gereden en daarbij  14805 Liter diesel hebben verbruikt
*We 27 landen in Afrika bezocht hebben en in het totaal 40 landen bezoeken deze reis

*We echt iedereen aanraden eens naar Afrika te gaan!





31-12-2008 :: GELUKKIG NIEUWJAAR!
Aantal kilometers gereden: 60496
 

Aantal dagen onderweg: 1,5 jaar en 1 week

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 25


We bevinden ons nu in: Opnieuw weer in Nairobi!


Een gelukkig, spetterend, zalig, avontuurlijk en gezellig 2009 toegewenst! Het nieuwe jaar is weer aangebroken, tijd om weer goede voornemens waar te gaan maken. Ons goede voornemen dit jaar is dat we veilig, gezond en in 1 stuk terug in Nederland aan zullen komen!


Kerstmis vieren we dit jaar aan het strand op Tiwi beach in het zuiden van Kenia. We zorgen dat we hier al een week voor kerst zijn zodat we hier lekker vakantie kunnen vieren. Het klinkt misschien raar voor de meeste mensen een vakantie in een vakantie. Maar als je zolang op weg bent heb je af en toe echt een plek nodig waar je kunt relaxen. Een relaxplekje  dat is Tiwi wel, palmbomen, blauwe zee, wit strand….heerlijk. Het enige nadeel eraan is dat deze omgeving helemaal geen kerstsfeer heeft, geen kerstmuziek op straat, versierde etalages, in elke woonkamer een kerstboom of kerstmannen die je toezingen bij de supermarkt. Maar dat is geen probleem, bij de supermarkt hebben we kerstlampjes gekocht die we aan onze luifel opgehangen en hiermee samen met de sneeuwpoppetjes die ons mam en pap naar Oeganda had gestuurd hebben we toch onze eigen bijzondere kerstsfeer gecreëerd.


Tiwi beach is heerlijk relaxed, we vullen onze dagen hier dan ook met strandwandelingen maken, zwemmen in de warme Indische oceaan, vliegeren, een boek lezen en verse vis en groenten en fruit kopen. Elke dag komen er mannen op de fiets bij de campsite die verse mango’s, ananassen, sinasappelen, cashewnootjes en verse vis aanbieden. Een soort van lopende supermarkt op de camping dus. Maar ook vullen we onze dagen met kletsen, want op de camping ontmoeten we bij toeval Sean en Lucy die we al eens bij Lake Baringo tegen zijn gekomen een erg gezellig Engels stel. Een paar dagen later arriveren ook Christina en Sisko uit Spanje en Saskia en James uit Engeland. Deze stellen hebben we ook al eerder ontmoet. Met zijn 8ten maken we er gezellige kerstdagen van. De 1e kerstdag kopen we allerlei verschillende soorten vis zoals snapper, taffia en tonijn om deze vervolgens te barbecuen. De 2e kerstdag maak ik voor iedereen een potjie met verse calamari (inktvis). Dat was smullen! De dagen worden standaard afgesloten met een gezellig kampvuur waar alle Afrika avonturen uitgebreid besproken worden onder het genot van een biertje(s).


We kunnen maar moeilijk los komen van dit plekje dus besluiten we hier ook nieuwjaar te vieren. We vieren nieuwjaar dus net als vorig jaar (Kameroen) aan het strand. De twee engelse stellen moeten weer door, niet iedereen heeft zoveel tijd als wij ;-) Maar Christina en Sisko blijven en ondertussen zijn er ook nog gezellige Duitsers gearriveerd. We kopen wat sterretjes en met een grote kan Sangria luiden we het nieuwe jaar (2 uur eerder dan in Nederland) op strand bij een kampvuurtje in. De volgende dag maken we volgens Nederlandse tradities een nieuwjaarsduik in de heerlijke warme Indische oceaan. Omdat ons visum voor Kenia afloopt in het begin van het nieuwe jaar verlaten we deze heerlijke plek na 2,5 week en nemen we afscheid van al die gezellige mensen om weer naar Nairobi te rijden.


Nu is het alweer 2009 het jaar waarin we thuis zullen komen, toch lijkt het nog maar kort geleden dat we zijn vertrokken in het jaar 2007, de tijd vliegt voorbij. Maar we kijken er ook wel naar uit om een over een paar maandjes thuis te zijn, al zal het straks moeilijk zijn om dit vrije heerlijke leventje los te laten. We gaan nu beginnen met de ‘terugreis’ naar huis, ook al zijn we nog steeds 15.000 kilometer rijden of 7 uur vliegen van huis af.

De terugreis zal gaan over Ethiopië, onze volgende bestemming, van daar naar Soedan, Egypte, Libië, Tunesië en dan met de boot naar Italië. Niet de meest makkelijke landen hebben we van andere reizigers begrepen en het zal de laatste maanden dan ook nog ‘bikkelen’ worden. Langzaam aan gaan we steeds meer uit kijken naar het weerzien van onze familie, vrienden en het ontmoeten van de nieuwe spruiten. Maar eerst gaan we nog een paar maandjes genieten van Afrika en deze geweldige reis over de weg afmaken.





15-12-2008 :: chimpansees
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: bijna 1,5 jaar

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 25

We bevinden ons nu in: Nairobi, hoofdstad Kenia


Oeganda uit kiezen we niet de makkelijkste weg. De weg wordt ‘de hoge weg’ genoemd omdat hij door de bergen loopt. Onderweg zal inderdaad blijken dat het niet de makkelijkste weg is, op sommige stukken doet hij ons zelfs denken aan onze avontuurlijke tocht door Congo DRC. We leggen 120 kilometer af in 7 uur en komen daarbij maar 1 maal vast te zitten. Maar als we onze paspoorten uitgestempeld hebben in het rieten hutje bij de immigratie verlaten we de parel van Afrika zijn we weer in Kenia.

Onze eerste stop in Kenia is Eldoret. We leren hier Ray kennen een Indiër. Afgelopen tientallen jaren hebben vele Indiërs in Afrika gevestigd. Ray is alweer van de derde generatie, een Afrikaanse Indiër dus. Hij nodigt ons uit om bij zijn tante samen met zijn Indische familie een traditionele Indische lunch te komen eten. Dat lijkt ons wel wat. Ray stelt ons voor aan de +/- 40 familieleden die er zijn. Dit is dan de vader van de nicht van de broer van……..we lachen vriendelijk maar kunnen met geen mogelijkheid onthouden wie nu wie is. Maar we laten ons lekker verwennen, de Indiers zijn ontzettend gastvrij en willen ons graag al hun traditonele gerechten laten proberen, het liefst zo veel mogelijk.


Na met een volle buik afscheid genomen te hebben van Ray en zijn complete familie, rijden we richting de rift valley. Moeder natuur heeft hier 8 miljoen jaar geleden geprobeerd Afrika in tweeën te scheuren. Helaas voor moeder natuur is dit niet gelukt, maar een prachtige vallei is hierdoor ontstaan. In de vallei liggen verschillende meren, als eerste bezoeken we Lake Baringo. We kamperen onze auto aan de waterkant en als we s avonds in het donker zitten te eten worden we opgeschrikt door een brekende tak vlakbij. We pakken onze maclight en als we op het water 20 meter bij ons vandaan schijnen lichten er 5 paar krokodillenoogjes op. De volgende ochtend zien we dat de krokodillen vlakbij onze Molly lekker liggen te zonnen. Gelukkig blijkt dat ze banger zijn voor ons dan wij voor hen, als we wat dichterbij komen schieten ze snel het water in. Obi houden we toch maar bij de auto want dat is natuurlijk wel een lekker hapje voor de krokodillen!

De volgende stop is Lake Bogoria een nationaal park. Op het moment zijn er duizenden flamingo’s neergestreken in dit prachtige meer wat voor een mooi roze plaatje zorgt. Maar we willen ook graag de geisers zien die in dit meer zijn ontstaan. Het verhaal gaat dat moeder natuur zo boos was dat ze Afrika niet in 2en gespleten kreeg dat ze nu nog van woede kokend heet water uit de aarde spuugt. Als we uit de auto stappen ruiken we de zwavel al en zodra we dichterbij de geisers komen lijkt het net of we een sauna binnenlopen. We proberen nog even een eitje te koken in de natuurlijke bron, maar ons Nederlands ongeduld komt boven en als we het eitje open tikken blijkt het nog lang niet gaar te zijn…….

We hebben nog niet genoeg van de meren en besluiten ook nog naar Lake Navaisha te gaan. Op de weg hier naar toe zien we honderden kassen. Voor de kassen staan bordjes met typische Nederlandse namen en we zien klompen aan de muur hangen. Kort daarna wordt het ons duidelijk dat hier al de Nederlandse bloemetjes die wij elkaar voor verjaardagen geven worden gekweekt. Het klimaat is hier ook ideaal. Als we s avonds aan lake Navaisha ons maaltje op het vuur zetten horen we ineens een harde snurk. Er is een nijlpaard aan land gekomen en hij loopt maar 30 meter bij Molly vandaan. Gelukkig hebben ze op de campsite een stroomdraadje gespannen zodat het nijlpaard niet BIJ Molly kan komen, gelukkig maar op deze manier kunnen we hem op ons gemak bekijken, nijlpaarden zijn gevaarlijke dieren.

We stranden weer in Nairobi bij de jungle junction waar ook weer wat andere reizigers staan en we gezellige klets hebben. We regelen in Nairobi nieuwe banden omdat  de oude op waren en een visum voor Ethiopië, zodat we in het nieuwe jaar weer noordelijker kunnen gaan rijden.


Vlakbij Nairobi ligt Mount Kenia. Na de Kilimanjaro de hoogste berg van Afrika en zelfs op de top deze berg is nog een klein beetje sneeuw te vinden. Ook deze berg gaan we niet beklimmen maar we gaan er net als bij de kili omheen rijden. Vlakbij mount Kenia ligt Sweet water een game reserve (wildpark). In Oeganda hebben we geen wild gezien dus besluiten we dit park te bezoeken. Maar de hoofdreden dat we naar de park willen is de chimpansee sanctuary. Onderweg komen we neushoorns, zebra’s olifanten, kudu’s en tientallen springbokken en impala’s tegen.

Dertien jaar geleden is de sanctuary opgestart. Officieel leven er geen chimpansees in Kenia, deze leven in het regenwoud, wat Kenia bijna niet meer heeft. De sanctuary is gestart in Burundi maar toen daar de oorlog uitbrak is deze verplaatst naar Kenia. In de santuary wonen 43 chimpansees die oorspronkelijk uit Congo komen. Deze chimpansees zijn allemaal gered uit kooien of wees. De chimpansees kunnen niet meer in het wild leven. De sanctuary is 1 km2 groot, hier leven de chimpansees veilig, maar toch vrij. Op bepaalde uren van de dag mag je samen met een gids door de sanctuary lopen en de chimpansees bekijken. De rest van de dag wordt de chimpansees rust gegund. We krijgen een uniek kijkje in het leven van de chimpansee en het is een genot om deze dieren te observeren. We weten nu zeker dat we afstammen van de aap, zoveel overeenkomsten (vooral tussen Patrick en de aap ;-). We zien de chimpansees kussen, knuffelen, met een stokje tussen hun tanden pulken, boos worden, klieren, luieren maar bovenal kijken sommige chimps net zo geïnteresseerd naar ons als wij naar hen, dus wie kijkt er aapjes?
Vanuit Sweet water heb je uitzicht op de immense mount Kenia, we zien de olifanten voor mount Kenia met zijn besneeuwde toppen doorlopen wat voor een spectaculair contrast zorgt.

De ronde rond mount Kenia is prachtig, maar helaas moeten we toch weer terug naar Nairobi, de drukke, overvolle hoofdstad. Onderweg loopt een van onze nieuwe banden alweer leeg en blijkt dat de monteurs het ventiel van de binnenband niet goed hebben geplaatst. Balen, waarom gaat er toch elke keer als we een Afrikaan iets aan de auto laten doen iets mis? Voor Patrick is het duidelijk, er komt geen Afrikaan meer aan mijn auto, haha!

MAAR……we GENIETEN! ;-)

PS wat leuk dat het glazen huis van 3 FM dit jaar in Kenia geplaatst wordt! Dat wisten we nog niet. We zijn nu in Nairobi en hadden het plan om naar de kust te rijden, maar plannen zijn er om gewijzigd te worden. We zullen jullie laten weten of we hen gezien hebben!





01-12-2008 :: Genieten?
<!-- @page { size: 8.5in 11in; margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } -->

<!-- @page { size: 8.5in 11in; margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } -->

Aantal kilometers gereden: Veel!


Aantal dagen onderweg: Lang!


Aantal Afrikaanse landen bezocht: 25


We bevinden ons nu in: Eldoret, Kenia


Nu het laatste half jaar van onze reis is aangebroken vinden we steeds vaker dezelfde mededeling in onze mailbox, namelijk de volgende: “geniet er nog van, vergeet niet te genieten en geniet nog nu het kan”. Wij vragen ons bij deze mededeling af wat er nu precies verstaan wordt onder ‘genieten’. Als we het zelf in zouden moeten vullen zouden we zeggen: vrijheid, samen dingen doen, nieuwe mensen ontmoeten, je eigen tijd indelen, avontuur en mooie dingen zien. Dit doen we zeker, al valt het ons dan tegen dat de mensen in Nederland daaraan zouden twijfelen. Of wordt genieten meer gebruikt als een soort mededeling of opening zoals hoe gaat het met je? Bij voorbaat dank of groetjes?


Daarnaast komt de vraag bij ons op of mensen in Nederland beseffen dat we echt niet altijd genieten van de dingen die we in Afrika zien. Sommige dingen zijn gewoonweg niet om van te genieten. Bijvoorbeeld de armoede in Afrika waar we elke dag weer me geconfronteerd worden. Het zware leven van veel Afrikanen waarbij elke dag een strijd is om de monden van je gezin te voeden. Zwaar werk op het land met een kind op je rug. Ouderen die hier zichzelf moeten zien te redden ook al hebben ze lichamelijke klachten, hier zijn weinig voorzieningen die het voor de ouderen makkelijker maken, als je al oud mag worden want de gemiddelde Afrikaan sterft voordat hij 60 jaar is. De wezen in Afrika die ontstaan zijn door een ziekte die niet te bestrijden is of door gebrek aan medische hulp, hygiëne zoals schoon water of riolering of gewoonweg geen geld hebben voor medicatie of het vervoer naar een kliniek. Ja, maar de Afrikanen zijn wel gelukkig…..is dat zo? Afrikanen zijn zeker sneller gelukkig dan wij westerlingen, gelukkig met eten op hun bord een paar 2e of 3e hands gympen, gelukkig als het regent zodat de gewassen op hun land zullen groeien, gelukkig als er een waterput in het dorp aangelegd wordt of als ze eens geld hebben om een luxeproduct te kopen. En gelukkig als ze in vrede kunnen leven, zonder oorlog.


Zeuren wij in Nederland? Het antwoord daarop is simpel: ja. Met de welvaart en luxe die we in de rijke landen hebben is dit een eigenschap die mee is gekomen. Ga maar eens bij jezelf na wanneer je zeurt. Als de bus een minuut te laat is, als de auto te klein is om de buggy mee te nemen, als de melk in de supermarkt toevallig een keer op is, als we niet de juiste outfit vinden voor een feestje, als het weer eens regent, als je man de afwasmachine weer eens niet heeft uitgeruimd, als je zoon/dochter een vlek heeft op zijn nieuwe kleding, als we een cadeau niet leuk vinden wat we met kerst hebben gekregen, dat je 10 minuten later thuis bent vanwege een opstopping, kinderen die niet die meer blij zijn met het speelgoed dat ze krijgen omdat ze er gewoonweg teveel van hebben of als we meer dan 100 meter moeten lopen omdat we onze auto niet geparkeerd kregen net naast de plek waar we moesten zijn.


In de rijke landen staan we er gewoonweg niet meer bij stil dat we leven in luxe. Dat we van geluk mogen spreken dat er openbaar vervoer is wat we kunnen betalen, dat we een auto hebben om in te rijden, dat we apparaten hebben die ons leven een stuk makkelijker maken, dat we geld kunnen sparen om op vakantie te gaan, dat onze nationaliteit het toe staat elk deel van de wereld te bezoeken, dat onze koelkast elke dag rijk gevuld is en dat we kunnen kopen wat we willen. Dat we wonen in een sociaal, zeker, stabiel en democratisch land waar voor ons gezorgd wordt, zelfs al ben je ziek. Maar bovenal dat we bevoorrecht zijn in een rijk land geboren te zijn en vanaf onze geboorte af een toekomst hebben met daarin keuzes en mogelijkheden om jezelf te ontplooien.


Natuurlijk komt daarbij ook de vraag op waarom Afrika is zoals het is, waarom is Afrika een achtergebleven continent? Daarover kunnen we uren discussiëren, natuurlijk heeft het te maken met de kolonisaties in het verleden, de corruptie maar ook de mentaliteit en tradities van de Afrikanen zelf. Maar eigenlijk kan niemand precies aangeven waarom Afrika wat zoveel mineralen en grondstoffen bezit een 3e wereld continent is.


Wat een opmerking als: geniet er nog van, al niet kan oproepen en losmaken in onze gedachten tegenwoordig! Maar we wilden nu duidelijk maken dat er naast dingen waar we in Afrika immens van genieten ook dingen zijn waar we niet van genieten, die ronduit confronterend zijn, die veel in ons losmaken, ons tot nadenken aanzetten en die ons misschien ook wel veranderd hebben. We beseffen heel goed dat de wereld oneerlijk verdeeld is en dat wij daar als individu weinig aan kunnen veranderen. Maar we zouden wel eens willen dat mensen in rijke landen zoals Nederland eens beseffen wat voor een geluk ze hebben en dat ze daarvan moeten GENIETEN, elke dag!

 





23-11-2008 :: Namugongo
Aantal kilometers gereden:


Aantal dagen onderweg: 1 jaar en 5 maanden

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 25

We bevinden ons nu in: Namugongo, Oeganda


Op zaterdagochtend 15 november zijn we dan eindelijk op weg naar het kinderdorp Namugongo. Maar het wil ons niet mee zitten. Midden op de drukke hoofdweg in Kampala kapt onze goede oude Molly ermee en staan we stil. Een hevel op de versnellingsbak is afgebroken waardoor we niet meer kunnen schakelen. We worden door een andere auto naar een rustig stukje langs de weg gesleept. Maar Patrick zou Patrick niet zijn als hij niet snel een noodoplossing kon verzinnen.


Eindelijk komen we dan met een topsnelheid van 15 km per uur bij het kinderdorp Namugongo van de Children’s welfare mission aan, Gert en Esther zijn ons tegemoet gereden en we krijgen een warm onthaal. De missie is opgezet door kinderhulp Afrika (www.kinderhulp-afrika.nl). In het totaal leven hier zo’n 400 kinderen waarvan het grootste deel wees is. Op de missie is een basisschool en voortgezet onderwijs. Daarnaast kunnen de kinderen er slapen, zich wassen eten en hun vrije tijd indelen. Er is een kerk, want het geloof is op deze missie erg belangrijk. Er is een health clinic die er niet alleen voor de kinderen is, maar ook voor de omgeving. Ook heeft de missie zo’n kleine 100 personeelsleden, allemaal lokale mensen zoals leraren, onderhoudsmonteurs, koks, keukenhulpen, tuinders, bewakers enz.


Via de missie kun je kinderen sponseren. Je betaalt dan een bedrag per maand waarvan je sponserkind naar school kan en onderhouden wordt, je kunt met je sponserkind communiceren door post te sturen. De missie draait op sponsering en deze sponserouders zijn dan ook erg belangrijk, voor de missie, maar ook voor het kind wat vaak geen ouders meer heeft. Samen met Sjan, Jan, Toon, Tonnie, Jan, Cindy, Maayke,Peter, Ellen en Hans sponseren wij sinds een paar maanden Dorcus een meisje op de missie.


We worden hartelijk onthaald door de Nederlandse coördinators, Gert en Esther die hier met hun gezin van 5 kinderen wonen. Gert en Eshter runnen deze missie nu 2 jaar en in de volgende dagen zal blijken dat dit nog niet zo meevalt. Er is veel te doen op de missie.

Deze dag krijgen we een rondleiding over het terrein en mogen we de mooie watertoren aanschouwen die is gebouwd van het geld wat door Frank en Karla middels hun reis is opgehaald. We ontmoeten ons sponserkindje Dorcus een lief verlegen meisje van 8 jaar. Ze laat haar onze slaapkamer zien, een klein huisje wat ze deelt met ongeveer 15 andere meisjes. In de kamer staan allemaal stapelbedden en ieder kind heeft een eigen box waar zijn of haar eigendommen in zitten.


Tegen de avond geeft Esther ons post! Op ons gemak maken we alle kaartjes, brieven en pakketten open. Wat een heerlijk gevoel dat er aan je gedacht wordt! Het is echt leuk om weer eens post te krijgen uit ons kikkerlandje. Het doet ons goed alle berichtjes te lezen en van de chocolade/drop en pepernoten te smullen. We willen dan ook iedereen die ons iets heeft gestuurd heel hartelijk bedanken, het was heerlijk!


Op zondag gaan we eerst naar de zondagschool. Deze begint om 8 uur, wij kiezen ervoor om bij de kleinere kinderen te gaan kijken, omdat de Dorcus daar ook bij zit. De missie heeft op zondag een mis voor de ouderen en een zondagschool voor de kleintjes. Na zing en dans over het geloof wordt de club opgedeeld in 3 groepen die ieder met een leerkracht mee gaat. Vervolgens wordt er gepraat over god en de bijbel. Dit wordt gedaan in de vorm van een spel of bijvoorbeeld zang.

Op zondagmiddag besluiten we Dorcus en een van haar vriendinnetjes mee te nemen naar het zwembad in de buurt. Het is bloedheet dus we kunnen wel een duik gebruiken. Jane en Dorcus kunnen niet zwemmen, maar krijgen les van de plaatselijke badmeester, Patrick en mij en ze leren snel! Ze hebben er veel lol in! Maar hun glimlach wordt nog groter als we ze een groot bord friet met kip voorzetten en haar verwennen met cadeautjes.


Op maandag gaan we eerst naar de weekopening in de kerk. Groot en klein bij elkaar zingt over god en hun geloof. Ook wordt er gesproken door de pastor van de missie, die een mooie, gezellige preek houdt en er wordt gebeden voor de mensen die het nodig hebben. Het valt ons op hoezeer de mensen, jong en oud, hier op gaan in hun geloof. Omdat Molly wat onderhoudt nodig heeft, duikt Patrick onder de auto en ik besluit in de klas van Dorcus mee te lopen. Een klein klaslokaal, waar maar 24 kinderen les krijgen. Dat is een klein aantal in vergelijking met de andere klassen in Afrika die we hebben gezien waar gemiddeld zo’n 70 tot 100 leerlingen in de klas zitten.


Alle kinderen dragen een schooluniform en het valt me op hoeveel de kinderen geleerd wordt door middel van zang en dans. Kinderen blijven netjes zitten en als het wat rumoerig wordt zegt de juf: 1,2,3, Bij 1 doen de kinderen hun handen omhoog (wat betekent: opletten) bij 2 doen ze hun handen voor hun mond (wat betekent luisteren) en bij drie leggen ze hun armen over elkaar. Ik mag deze dag van de juf ook wat activiteiten organiseren waar ik erg van geniet. We gaan bootjes vouwen en van Judith heb ik via de post ballonnen gekregen waarvan ik dieren kon draaien, dit was een groot succes.


Op dinsdag kruipt Patrick opnieuw onder Molly en krijgt hij het voor elkaar ons probleem op te lossen. Hij maakt de hevel met de kop van een hamer. Patrick is er alleen maar creatiever op geworden tijdens deze reis!

Ik krijg van Eshter een rondleiding door de kliniek. Hier hebben ze met beperkte middelen iets heel moois op gezet en ik moet toch zeker even een foto maken van de zuster met haar prachtige witte kapje op (zie foto). Al zijn de middelen een stuk beperkter dan wij ze in Nederland hebben, de kliniek functioneert prima. We blijven nog even staan kijken hoe de pasgeboren baby’s gewogen worden in een weegschaal.


S middags besluit ik mee te helpen met de lunch. Voor de lunch wordt 60 kilo rijst gekookt, bonen en vandaag is het vleesdag! Een keer in de week krijgt elk kind een klein stukje vlees. Oke, klaar voor de start? Scheppen maar! Honderden borden rijst schep ik op, samen met een ander lid van de keuken die vervolgens door Rachel uitgedeeld worden aan de kinderen. Ondertussen let het keukenpersoneel goed op welke kinderen al geweest zijn, want op vleesdag proberen de kinderen voor de 2e keer aan te sluiten, maar deze kinderen worden resoluut terug gestuurd.


Hierna verplaats ik me met Rachel naar de afwaskeuken. Een afwasmachine hebben ze hier natuurlijk niet en dus worden al die honderden borden stuk voor stuk met de hand afgewassen. Elke keer als ik denk dat we klaar zijn komt er een nieuwe emmer vol met vieze borden. Aan het einde ben ik dan ook bekaf, haha! Respect voor Rachel die dit elke dag 3x al deze borden in haar uppie af staat te wassen!


Op woensdag vragen we het schoolhoofd of we Dorcus een dagje van school mogen houden om haar mee te nemen naar Kampala. We zijn van plan haar een helemaal in het nieuw te steken. We nemen haar mee naar de markt om een nieuwe outfit te kopen. Dit is vlug gedaan want Dorcus weet precies wat ze mooi vindt, een blauwe rok met bijpassend blauw hesje en een t-shirt met een vlinder erop. Ook bij de schoenen zijn we snel klaar, Dorucs wil witte gympen met een roze tintje. Het is leuk om haar zo gelukkig te zien met haar nieuwe kleren, want haar oude jurken waren een heel eind versleten. In elke auto die we tegenkomen bekijkt ze zichzelf met een grote glimlach! We besluiten om haar dan maar helemaal meisjes-af te maken en kopen ook nog een kettinkje, armband, roze sokken en meisjesonderbroeken voor haar. Op een andere markt mag ze ook nog een mooie afrikaanse pop uitzoeken.


Ook kopen we nog suiker en zeep voor haar oma, waar ze deze vakantie naar toe gaan. Alhoewel bijna alle kinderen op de missie wees zijn, wil de missie wel dat het kind een verzorger heeft waar het in de vakanties naar toe kan. Aangezien de ‘zomervakantie’ in de missie voor de deur staat, de kinderen gaan dan 2 maanden naar huis, kan Dorcus deze producten mooi meenemen naar oma. Suiker en zeep zijn luxeproducten in Oeganda, die niet veel mensen zich kunnen veroorloven. Gert en Esther vertellen ons later ook wat over de situaties van sommige kinderen. De meeste kinderen hebben in hun prille leven al heel wat schrijnende dingen meegemaakt.


Natuurlijk gaan we ergens lekker eten met Dorcus en opnieuw geniet ze enorm van het eten wat haar voorgezet wordt. Ze maakt wat tekeningen voor haar sponsers en wil heel graag haar eigen geld, 200 shilling (ongeveer €0,10) uitgeven aan snoepjes. Daarna gaan we terug naar de missie waar ze enthousiast ontvangen wordt door haar vriendinnetjes die erg benieuwd zijn wat ze heeft gedaan.


S avonds gaan we even kijken bij de repetitie voor het kerstspel wat volgende week zondag zal plaatsvinden. De kinderen oefenen en zingen enthousiast, Gert speelt piano en samen met Eshter zingt hij liedjes, het zal een heel mooi kerstspel worden.


Op donderdag is Patrick de hele dag bezig met het maken van een bolderkar. Deze bolderkar is een sponsering uit Nederland maar helaas zijn de wielen kapot. Nieuwe wielen zijn hier niet te krijgen, dus maakt Patrick wielen van hout.

Ik leg ondertussen de laatste hand aan de film die ik als verrassing voor Gert en Esther aan het maken ben. In de film laat ik een algemeen beeld over de missie zien en interview ik personeelsleden en kinderen over de missie. Erg leuk om te doen omdat ik op die manier veel mensen op de missie leer kennen. S middags is de testrit voor de bolderkar. Patrick schrikt ervan hoe lomp de kinderen spelen met de kar en al snel is er een wiel gebroken. Hier moet dus een andere oplossing voor gezocht worden, haha! Ook nodigen we Dorcus na school uit om wat bij onze auto te komen drinken, ook over haar hebben we een filmpje gemaakt wat we haar graag laten zien. Dorcus vindt het filmpje erg mooi en zit continu met een grote glimlach naar zichzelf te kijken.

S avonds laten we de film over de missie aan Gert en Esther zien en hij valt in de smaak!


Op vrijdag besluiten we er even tussenuit te gaan. We kamperen midden op de missie, wat heel gezellig is, want er zijn continu mensen om ons heen en kinderen die naar de auto en naar ons komen kijken, maar we hebben geen privacy. We wilden graag nog naar de botanische tuinen in Entebbe en besluiten hier naar toe te gaan en zondag terug te komen. We nemen afscheid van Kees, Kees, Maartje en Anke van ‘stichting Kampala’ die ook een groot deel van de sponsering voor het kinderdorp verzorgen. Zij zijn nu een week in het kinderdorp om te kijken hoe het project loopt en mee te helpen. Tot onze grote verrassing komen zij met een blok Nederlandse kaas aan, wat ze in hun koffer bij hadden. Dit nemen we natuurlijk graag in ontvangst! Bedankt hiervoor!


Op zaterdag bezoeken we de botanische tuin van Entebbe. Lekker wandelen door het bos met een gids die ons allerlei verschillende bomen en bloemen laat zien. Zo weten we nu hoe nootmuskaat, koffie, thee, cacao, tabak en andere kruiden groeien. Ook hebben we verschillende bloemen geroken waar beroemde parfums van gemaakt worden.


Vandaag, op zondag zijn we terug gekomen op de missie. Morgen zullen we de weekopening bijwonen en zal Patrick nog wat knutselen aan de bolderkar en de zonnepanelen. Op dinsdagochtend zullen we hier vertrekken. We gaan dan via Mount Elgon naar Kenia en nemen we na ruim 5 weken afscheid van Oeganda.


We willen Gert en Esther heel hartelijk bedanken voor hun gastvrijheid. Zij verdienen niets dan respect voor het werk wat zij op de missie doen. Zij zetten zich continu in voor de kinderen en voor de missie om deze op zo’n goed mogelijke manier te draaien met het budget wat ze hebben. Zij wonen nu al 2 jaar in een Afrikaans land met hun 5 kinderen en hebben huis en haard opgegeven om dit werk te kunnen gaan doen. Zij doen dit op vrijwel vrijwillige basis en worden in hun levensonderhoud gesponserd door vrienden en familie. Gert en Esther BEDANKT! Het was een geweldige ervaring en het heeft onze ogen doen openen. Jullie stonden voor ons open en beantwoorden geduldig al onze vragen. En Eshter, superbedankt dat ik van je wasmachine gebruik mocht maken, we genieten er enorm van dat onze kleding en beddegoed weer naar wasmiddel ruikt! Wij wensen jullie veel succes en geluk met jullie werk op de missie.


Als laatste willen we dan toch een oproep doen aan iedereen die deze website leest. Kijk eens op de site van kinderhulp afrika (www.kinderhulp-afrika.nl) verdiep je eens in wat de missie doet en bedenk je dan eens dat ook jij er aan bij kunt dragen een kind in Afrika een beter leven en een toekomst te geven.