Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
26-12-2007 :: ringroute
Aantal kilometers gereden: 20835

Aantal dagen onderweg: 6 maanden en 2 dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 11

We bevinden ons nu in: Yaounde, Kameroen

Als je een schaar en tondeuse hebt ben je hier kapster, heb je een heggenschaar dan ben je tuinman en heb je een fototoestel, dan ben je fotograaf.
En die laatste wordt er verschillende malen bijgeroepen als we ergens kamperen. Zo kampeerden we tijdens het rijden van de ringroad in kameroen bij een man op zijn terrein. De ringroad is een route van ongeveer 350 kilometer die door de bergen van Kameroen loopt. Een prachtige route maar met soms weer enge weggetjes en steile hellingen. Soms leek de weg meer op een rivierbedding dan op een weg, met grote keien die we moesten omzeilen. Maar het was een prachtige route en zeer de moeite waard. Het is een wonder dat de banden dit overleeft hebben.

Tijdens het rijden van de ringroad hebben we verschillende malen in het wild gekampeerd. We zoeken dan een mooi plekje met een prachtig uitzicht om de nacht door te brengen. Als we aankwamen waren de plekjes lekker rustig, maar zodra wij ons geïnstalleerd hadden duiken er dan toch ineens zo’n 15 mensen op (waar komen ze vandaan??) die erg geïnteresseerd naar al onze handelingen blijven staan kijken. Zij blijven dan staan, tot we er op een gegeven moment genoeg van hebben om aangestaard te worden en de mensen wegsturen.

We waren dan ook blij dat we bij deze man een rustig plekje hadden gevonden op zijn terrein. De man maakte een vuurtje voor ons en kwam er natuurlijk bij zitten. Naarmate de uren verstreken en de man 2 biertjes had gedronken werden zijn verhalen steeds sterker. Hij was een tijdje terug neergeschoten omdat een andere man zijn vrouw wilde hebben?? En er was een boom op zijn auto gewaaid, waardoor de accu en de banden ook ineens verdwenen waren...... Tsja, je moet iets vertellen!
De volgende ochtend werd de fotograaf erbij geroepen en moest deze man die Mosa heette met zijn nieuwe vrienden op de foto. We moesten op alle mogelijke manier poseren, zodat deze man zijn nieuwe Nederlandse vrienden straks aan het gehele dorp kan showen. Wij denken dat een Afrikaan meer aanzien krijgt al hij kan laten zien dat hij blanke vrienden heeft......

Na de ringroad ging de route richting Yaounde, meer dorpjes en drukte langs de weg, en dus moeilijker om een plekje te vinden om een beetje rustig te kamperen. We kwamen eerst uit bij een kerkje, maar aangezien het kerstavond was en de volgende dag kerstmis leek ons dit niet de meest ideale plek om rustig te kamperen.

Zo reden we dus weer verder, tot we bij een soort museum aankwamen. Hier lag een heel mooi beschut parkeerplaatsje voor en het was er heel rustig. We spraken de personen aan die er rond liepen met de vraag of we hier konden overnachten. We moesten wachten tot de chief terugkwam. Toen deze een tijdje later arriveerde meldde hij ons, je raad het nooit, dat hij de koning van de desbetreffende regio was!! In dit kingdom wonen 24000 mensen. We sliepen dus opnieuw bij de koning!

De koning liet ons het museum zien, waar eigenlijk niets in stond behalve bierkratten en een tafel van 700 jaar oud die flink aangevreten was. Ook bleek dat de koning 4 vrouwen had en zo’n 13 kinderen die allemaal bij het museum woonden, dus al met al was het toch niet zo’n rustig kampeerplekje! Maar zeker weer bijzonder.
De volgende dag gaven we de koning als bedankje de kerstmutsen en de kerstman kado, die we hadden gekocht voor het maken van onze kerstfoto’s. We hebben nog nooit een volwassen man zo blij gezien. De koning ging zich omkleden voor de mis, trok zijn beste pak aan en zette daarbij natuurlijk zijn kerstmuts op! Ook hier moest de fotograaf uit het dorp aanrukken om de koning met zijn Nederlandse vrienden op de foto te zetten. Wat zullen we straks toch in veel Afrikaanse hutjes aan de muren pronken!

De kerst brengen we door in Yaounde, de hoofdstad van Kameroen, waar we ons visa voor Gabon op 2e kerstdag hebben geregeld. Dat kan hier, want hier vieren ze namelijk maar 1 dag kerst en niet zoals ons 2 dagen.
De 1e kerstdag gingen we uit eten. Op zoek naar een restaurantje wat er een beetje schoon en hygiënisch uitziet. Toen we dat hadden gevonden en eindelijk gesetteld zaten met een biertje bleek het personeel helemaal niet klantvriendelijk. Zo werd tijdens het eten bijvoorbeeld de rekening al op tafel gezet en werden we echt weg gekeken! Maar op het moment dat wij wilden vertrekken kwamen er nog nieuwe klanten binnen en die werden een stuk hartelijker ontvangen dan ons! We ruiken hier discriminatie, van ons blanken dan.....
Als toetje kregen we erbij dat Karla de volgende dag flink aan de diarree was van de vis die ze gegeten had! Nou bedankt, dat was dus eens en nooit meer!

Maar toen we ´s avonds terug kwamen, doken Karla en Patrick hun eigen bedje in, maar Frank en ik hadden nog wel zin in een feestje. We hoorden vlakbij de auto feestmuziek en zijn er eens op af gegaan. We zagen een groepje mensen rondom een electrisch keyboard staan zingen en dansen. Toen we gespot werden, werden we enthousiast uitgenodigd om mee te doen. Dus daar stonden, als 2 stijve blanke tussen de ritmische vrolijke afrikanen, te dansen op het deuntje van een keyboard. Je hebt weinig nodig om het gezellig te maken!




19-12-2007 :: ervaring
Aantal kilometers gereden: 20033


Aantal dagen onderweg:


Aantal afrikaanse landen bezocht: 11


We bevinden ons nu in: Bamenda, Kameroen


Door ervaring leer je, zegt men. Nou wij leren hier in Afrika ook verschillende dingen:

1.Een weg is er puur voor bedoeld je van A naar B te brengen, maakt niet uit op welke manier.

Dachten we in Nigeria over een slechte weg gereden te hebben. Nou de weg van Ekok naar Bamenda in Kameroen van 205 km sloeg werkelijk waar alles! Gaten, modder, sporen, noem het maar op. De gaten in de weg waren zelfs soms zo diep dat Molly er compleet in verdween. En wij rijden deze weg dan nog in het droge seizoen, wat een hel moet dit zijn in het regenseizoen! Maar natuurlijk hadden we lol, want ook al is zo’n weg niet altijd makkelijk om te rijden, het is wel avontuur! De schade na dit ritje van 2,5 dag was een krom spatbord bij Molly en een gebroken ruit bij de auto van Frank en Karla.



2.Houdt je armen vooral tegen je lijf aan, zodat er geen rare okselgeurtjes loskomen.

Na een aantal maanden in Afrika te hebben rondgereden, gaat ons lichaam anders reageren op de temperatuur en gaat ons zweet ook anders ruiken. We gaan ruiken (stinken) als echte Afrikanen!

Ook kunnen we niet zo goed meer tegen de kou. We zitten hier in Bamenda op hoogte omdat dit een heuvelachtig gebied is. Toen we gisterenavond buiten zaten, in onze lange kleren als bescherming tegen de muggen, druppelden we 1 voor 1 af om een warme trui te gaan pakken, toen we op de thermometer keken, gaf deze 19 graden aan! Vannacht moesten alle dekentjes en pyjamabroeken erbij gepakt worden, want het was koud. Toen we vanmorgen om 07.00 uur op de thermometer keken gaf deze een ijzige 12 graden aan, het moet toch niet gekker worden!


3.Blijf vooral rustig, kalm en vriendelijk bij politiestops.

Door west Afrika zijn we al flink wat politiestops tegen gekomen, maar Nigeria en Kameroen spannen voor ons de kroon. Elke keer hetzelfde, paspoorten/visa laten zien, auto checken enz enz. Soms is het zoals we gemerkt hebben voor Annemarie heel lastig om haar geduld te bewaren bij deze soms eeuwig durende politiestops en zij wil dan ook nog wel eens uitvallen tegen deze vriendelijke maar soms ook corrupte agenten. Wat we hebben gemerkt is dat de stop dan alleen maar langer duurt, tot frustratie van Annemarie natuurlijk!



4.Een brommer heeft veel meer mogelijkheden dan wij in Nederland denken.

Veel mensen in Afrika rijden op brommertjes of een motor. Dit is vaak het enige vervoersmiddel wat ze hebben. Als er dan goederen vervoerd moeten worden, heb je een probleem zou je denken. Nou daar denken ze hier in Afrika ander over. We zullen enkele objecten noemen die we achter op de brommer voorbij hebben zien komen:

-Een 2 persoonmatras
-Een ladder
-Boomstammen
-Een doodskist!
-Een andere brommer
-Zo’n 100 kippen ondersteboven met de pootjes aan elkaar gebonden
-6 geiten, aan elke kant van de bagagedrager 3
-Naast de bestuurder 3 of 4 andere medepassagiers.
-Een vrachtwagenwiel
-5 zakken rijst van 20 kilo

Afrikanen die een brommer bezitten, gebruiken deze ook vaak als taxi. Zo ging Patrick samen met Karla boodschappen doen. Deze brommerrit werd bijna een dodemansrit omdat Afrikanen gewoonweg geen inzicht hebben. Toch hebben ze het overleeft en de boodschappen, fruit, groente een nieuwe accu en een foam matrasje heel terug bij de auto’s gekregen.


5.Veel Afrikanen moeten hard werken om te kunnen overleven.

In Afrika is het alsof je terug geworpen wordt in de tijd. Vele dorpjes hebben geen elektriciteit of stomend water. Deze dorpjes bestaan vaak uit lemen hutjes of golfplatenhuisjes. Veel mensen zijn afhankelijk van de natuur wat betreft hun eten en koken in grote pannen die staan te pruttelen op een vuurtje van hout. Kinderen worden vanaf het moment dat ze kunnen lopen ingezet voor huishoudelijke klusjes, het halen van water of het passen op hun kleinere broertjes of zusjes. In de afgelegen gebieden zien we mensen lopen met verscheurde kleding, kapotte slippers. Sjouwen met hout, bamboe, water, net wat ze op dat moment nodig hebben. Langs de weg zien we grote potten met palmnoten staan. Een hele familie helpt mee om uit de palmnoten een beetje palmolie te produceren.

Vaak staan mensen langs de weg met hun hand omhoog te bedelen als ze blanke mensen voorbij zien komen. We horen een nieuwe uitroep in Kameroen: ‘Cash me!’. Kinderen rennen naar de auto: ‘give me, give me’. Je kunt het deze mensen niet kwalijk nemen, maar hoe moeten wij 2 nuchtere Nederlanders in hemelsnaam compleet Afrika helpen? Een onmogelijke opgave, een mooie droom...

Als laatste willen we iedereen een vrolijk kerstfeest en een zonnig en avontuurlijk 2008 toewensen!!


 






14-12-2007 :: corrupte agenten
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 174

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 10

We bevinden ons nu in: Calabar, Nigeria

Karla en ik halen alles uit de kast, van boos worden tot lief doen, stampvoeten en de mensen beledigen. We zijn namelijk aangehouden door de zogenaamde Nigeriaanse verkeerspolitie die Karla en Frank willen beboeten dat ze 2 reflectoren missen op de achterkant van hun auto. Dat er ondertussen niets als autowrakken zonder enige verlichting langsrijden lijkt er op dat moment niet toe te doen.
Op het begin moeten we betalen omdat we de reflectoren missen, dan moeten we opeens een of andere vage wegenbelasting betalen en vervolgens gaan ze over op het feit dat het bonnetje al uitgeschreven is en dus betaalt moet worden! Karla en ik zetten een compleet toneelstuk op wat ongeveer een uur duurt en komen uiteindelijk weg zonder natuurlijk ook maar iets te betalen! (onderwijl hebben de mannen dit alles met armen over elkaar staan te bekijken, terwijl wij vrouwen het werk deden!)

Kregen we in het noorden nog te maken met vriendelijke politieagenten, nu we verder naar het zuiden rijden omdat we naar Calabar, krijgen we te maken met opdringerige mannen die met hesjes langs de weg naar ons staan te zwaaien dat we moeten stoppen. Hierbij gebruiken ze planken met daarin uitstaande spijkers die ze voor je banden werpen op het moment dat je niet stopt.

Deze mannen beweren dat ze van de Nigeraanse taxforce zijn en dat wij blanke toeristen dus belasting moeten betalen. Nou, dat dacht ik dus niet! De eerste keer dat we gestopt werden hebben we het rustig opgelost met de mannen, maar dit duurde ons te lang, de 2e stop werden we boos. En bij de 3e stop hadden we het gevonden, we vormden met de 2 auto’s een blokkade op de weg, waardoor we het hele verkeer opstopten. En hopla, we mochten doorrijden! Helaas, waren dit meteen de laatste lastige mannetjes die we tegenkwamen, jammer, want we begonnen er net lol in te krijgen!

Nu zijn we in Calabar waar we ondertussen ons visum voor Kameroen hebben geregeld. Ook hier staan we weer gratis op de parkeerplaats van de NAF airforce, waar we vriendelijk onthaald worden en gebruik mogen maken van de faciliteiten. Nigeria heeft ons qua logeer/kampeerplekken nog niets gekost!

Hier kan Frank even bij komen die gestoken is door een malariamug en dus last heeft van malaria. Ook Patrick heeft een aantal dagen geleden een flinke malaria aanval gehad. Gelukkig slikken we goed preventie en hebben we een behandeling voor malaria bij, waardoor Patrick in 2 dagen weer van zijn malaria af was. Bij Frank duurt zijn malaria aanval wat langer.

We kijken nu erg uit naar Kameroen, waar we dit weekend naar toe gaan rijden. Een volgend land, nieuwe uitdagingen en nieuwe avonturen, we hebben er zin in!







10-12-2007 :: meevaller

Aantal kilometers onderweg: 18777


Aantal dagen onderweg: 168 (24 weken)


Aantal Afrikaanse landen bezocht: 10


We bevinden ons nu in: Abuja, Nigeria


Nigeria, de poort naar Centraal Afrika, waardoor we het prachtige West Afrika hebben verlaten en waardoor we weer in dezelfde tijdszone als Nederland terecht zijn gekomen. Nigeria is heel anders dan we ons hadden voorgesteld.


De eerste 100 km vanaf de grens van Benin, trakteerde Nigeria ons op een heerlijke zandweg met grotere gaten, keien en diepere sporen dan dat we ooit hadden gezien. Deze heerlijke wegen bezorgde ons dan ook onze eerste lekke band, maar gelukkig was dit probleempje zo gefixed!


We deden er dan ook een hele dag over om deze 100 km af te leggen. Op een gegeven moment wordt je er wel een beetje melig van dat je gemiddeld maar 5 tot 10 km per uur kunt rijden en om de 10 meter op de rem moet. Dit resulteerde dan ook in kerstliedjes zingen over de portofoon samen met Karla, die de andere helft van de portofoon vast had in hun auto, terwijl Frank en Patrick met kerstmutsen op langs ons achter het stuur zaten.


De mensen hier in Nigeria zijn supervriendelijk en zwaaien enthousiast als we voorbij rijden. Als we stoppen bij een schooltje worden belaagd door kinderen die allemaal onze hand vast willen houden en op de foto willen. De dank voor de spullen die we naar het schooltje brengen is groot.


We hebben tot nu toe ongeveer 15 politiestops gehad. Maar geen van deze politiestops waren vervelend, we worden vriendelijk onthaald, er wordt gevraagd waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan en in de meeste gevallen wordt er natuurlijk om een kado gevraagd. Maar als we aangeven dat we een van het meest bijzondere kado ter wereld voor ze hebben, namelijk onze glimlach worden we lachend doorgelaten. We hebben van de mensen hier begrepen dat er sinds 5 maanden een nieuwe president in Nigeria is, dit deze corrupte agenten aan wil pakken. Al deze agenten moeten opnieuw op cursus en vele politiestops zijn verwijderd, zou Nigeria dan toch vooruit gaan?


Het landschap in Nigeria is in het eerste instantie een beetje depressief, de dorpjes waar we doorheen rijden zijn armoedig en flink vervuild. Langs de weg zijn hele stukken landschap plat gebrand en er hangt een mist boven het landschap van Nigeria.
Naarmate we verder naar het centrale gedeelte van Nigeria rijden, wordt het landschap wat heuvelachtiger en groener.


De slaapplekken die we hier tot nu hebben gehad waren ook buitengewoon bijzonder. 2 x hebben we tot nu toe gebushkampd, waarbij we een keer ’s ochtends opgezocht werden door 2 Nigeriaanse mannen met enorme ouderwetse geweren, die trouwens ontzettend vriendelijk bleken te zijn. De 2e nacht in Nigeria hadden we de hele dag over een slechte weg gereden, werd het al schemerig en waren we wanhopig op zoek naar veilige plek om te slapen in het dorpje waar we aangekomen waren.


Deze zoektocht leidde ons uiteindelijk naar de lodge van de koning van de desbetreffende regio. We mochten slapen op een omheind terrein bij de lodge waar ook een struisvogel en een kleine antilope rondliepen. Er werd ons verteld dat we moesten doen alsof we thuis waren, de airco werd aangezet en de kingsizebedden stonden voor ons klaar. Maar na 5,5 maand in Molly te hebben geslapen, geven we toch de voorkeur aan ons eigen bedje. Maar van de douche hebben we dankbaar gebruik gemaakt.


De volgende dag werden we uitgenodigd in het paleis van de koning, waar we een rondleiding kregen door de vergadervertrekken van het paleis en uitleg over de landsbesturing van Nigeria. Als toefje op de taart kregen we zelfs een grote foto (40x60 cm) kado, met daarop een prachtig portret van de koning himself. Een beetje beduusd door al deze gastvrijheid rijden we verder door Nigeria.


Op dit moment verblijven we op de parkeerplaats van het Sheraton hotel in Abuja, voor Afrikaanse begrippen een 5 sterren hotel (voor Nederlandse begrippen nog geen 2 sterren). We mogen hier gratis kamperen op de parkeerplaats en kunnen hier gebruik maken van het zwembad. Dit is een heerlijke rustplek, na vier dagen van rijden rijden en nog eens rijden. Ook hier kunnen we ons voorbereiden op nog minimaal 4 dagen rijden, rijden en nog eens rijden…… want we zijn nu ongeveer op de helft van onze tocht door Nigeria.
Ook is dit een mooie plek om de auto’s eens na te kijken die zeker wel te lijden hebben onder de conditie van de Nigeriaanse/ Afrikaanse wegen.


Tot nu toe valt Nigeria ons alles mee, wel wordt tijdens ons verblijf in Nigeria duidelijk dat we de goede route uitgekozen hebben. Wij rijden momenteel door centraal/noordelijk Nigeria. Hier in Nigeria wordt ons verteld dat we het zuiden van Nigeria ten alle tijden moeten vermijden. We zijn benieuwd wat de rest van Nigeria ons nog te bieden heeft en of we in 4 dagen ons doel zullen bereiken, dat is namelijk Calabar, de stad in Nigeria waar we weer een visum voor Kameroen aan moeten vragen….

Wordt vervolgd…..




02-12-2007 :: verkeerd gegokt!
Soms moet je wel eens iets op de gok doen. En soms maak je dan de verkeerde gok.

In Accra, de hoofdstad van Ghana zijn we een aantal dagen gebleven omdat we ons visa voor Togo en Nigeria hier geregeld hebben. Om een visa voor Benin te regelen, hadden we geen tijd meer, omdat ons visa voor Ghana afliep. (visa hier, visa daar…).

We namen dus de gok om zonder visa door Togo naar de grens van Benin te rijden. Fout gegokt! Hier konden we alleen een visum voor 2 dagen krijgen, maar de route die wij gepland hadden in Benin konden we nooit in 2 dagen rijden…..

Wat nu? Aanpassen van de route maar weer……We rijden nu naar het noorden van Togo, naar een andere grenspost. Hier kunnen we ook een visa voor 2 dagen kopen, maar vanaf hier is er makkelijk in 2 dagen over te steken naar Nigeria.(eerst leek het er trouwens op dat ik de douanier om kon kopen met 2 blikjes bier zodat we een visa voor 1 week zouden krijgen, dit lukte helaas uiteindelijk niet omdat zijn supervisor kwam kijken……tsja, soms moeten we de corrupte agenten toch ook in ons eigen voordeel kunnen gebruiken…) 
 
Van Benin zullen we dus helaas weinig zien, maar daar staat weer tegenover dat we weer wat extra tijd in Togo hebben. En gelukkig is Togo ook mooi, en wonen er ontzettend vriendelijke mensen. Hier kunnen we ons goed voorbereiden op ongeveer 1 week lange dagen rijden, rijden en nog eens rijden, om zo snel mogelijk door Nigeria te komen.

De reden waarom we een tijdje niets aan het thuisfront hebben kunnen laten horen, is omdat in compleet Togo de internetverbinding eruit lag.
 
Toch levert dit nog leuke situaties op, gisteren had ik de fiets geleend van een van de medewerkers op het terrein bij Kara, waar we momenteel kamperen. Dit omdat ik even in het centrum wilde gaan checken of er al internetverbinding was. De fiets voelde een beetje gammel aan en miste een trapper, maar we gaan het toch proberen, zo begon ik aan mijn fietstochtje van 4 km berg op, berg af, best vermoeiend met zon gammel fietsje. De reacties onderweg waren deste leuker. Monden vielen open van verbazing, een blanke met blonde krullen op een gammele fiets in Togo?

Maar het geluk zat me niet mee, 2 km voor het centrum brak de ketting van de fiets en moest ik lopen. Maar niet lang, want een blanke met de fiets aan de hand, trekt nog meer aandacht. Ik werd dan ook al snel door een aantal mannen naar een fietsenmaker gebracht (een hutje met een paar schroevendraaiers). Maar waarempel, de man kreeg de fiets gemaakt en ik kon mijn tocht weer verder zetten. Eindelijk bij het internetcafe aangekomen bleek dat er nog steeds geen connextie was....Ik kocht maar een brood in het centrum zodat mijn tocht niet compleet nutteloos was geweest.

Maar ondertussen was het donker geworden en ik had net als zovele hier, geen licht op mijn fiets. Maar al snel kwam er een jonge jongen langs me fietsen met voor en achterlicht, die me netjes bij onze kampeerplek heeft afgezet:

Tsja van de gastvrijheid en vriendelijkheid van de mensen hier; kunnen wij Europeanen nog echt wel wat leren!!

 
 



02-12-2007 :: kriebels
Aantal kilometers gereden: 17412

Aantal dagen onderweg: 161

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 8

We bevinden ons nu in: Kara, Togo

 
Afrika is niet alleen een ander continent dan Europa, het is een compleet andere wereld.

Dat is ook de reden waarom wij ons hier nooit vervelen. Zelfs niet als we in de auto zitten. We raken niet uitgekeken op het straatbeeld van Afrika, de winkeltjes/kraampjes/boetiekjes. De manier waarop de dorpjes zijn opgebouwd, de huisjes/ hutjes en de verschillende kerkjes en moskeeën. We raken niet uitgekeken op de mensen, wat ze aan het doen zijn, of juist niet aan het doen zijn en de manier waarop zij zich kleden en leven. De manier waarop mensen enthousiast naar ons zwaaien of ons aanspreken.

Dat we elke keer hard op de rem moeten omdat de varkens, kippen en geiten hier niet in omhegde weilanden staan, maar gewoon dwars over de weg heenlopen. En natuurlijk de prachtige natuur, bananen- mango-, papayabomen langs de weg, de omgeving begint nu weer heuvelachtig te worden met prachtige tropische bomen.

Maar wat we niet snappen zijn de verkeersregels, zijn ze er gewoon niet, of houdt niemand zich eraan? De hoofdstad van Ghana, Accra was hier een goed voorbeeld van, naar ons idee geldt hier gewoon de recht van de sterkste, en dan hebben wij met Molly natuurlijk geluk. Tot nu toe hebben we ons netjes aan de Europese normen van verkeersregels gehouden, voorrang van rechts, gordel om en geen snelheidsovertredingen, zodat de vele politie hier geen kans zag om ons te beboeten. Maar in Accra reed Patrick op het laatste nippertje door het rood en we werden meteen langs de kant gezet en het rijbewijs werd ingenomen. Vervolgens werd ons medegedeeld dat we maandag voor het gerecht zouden moeten komen en dat we dan ons rijbewijs misschien terug zouden krijgen……

Maar Afrika zou Afrika niet zijn als er niet onderhandelt kon worden. Patrick heeft hier in het totaal 3 kwartier aan besteed. Toen hij terug kwam bij de auto keek ik hem verwachtingsvol aan…..hoeveel heb je af moeten rekenen? Patrick kon zijn lol niet op, want hij had het voor elkaar gekregen om zijn rijbewijs terug te krijgen zonder ook maar 1 cent boete te betalen!

Toen we tegen de mensen vertelden dat ons plan was door Afrika heen te rijden, kregen we vaak de vraag, is Afrika dan niet gevaarlijk?

Een groot gedeelte van Afrika is niet gevaarlijk en prachtig om doorheen te reizen. Maar er zijn natuurlijk ook landen in Afrika, waar wij onze blanke snoet beter niet kunnen laten zien. De volgende landen in ons rijtje zijn Togo en Benin, 2 smalle landjes (Togo 50 km breed, Benin 60 km breed, in het zuiden). We zullen hier dan ook niet zo heel veel tijd spenderen.

De landen die daarna komen zijn Nigeria, Cameroon, Gabon, Congo Brazzavile, Democratisch Congo en Angolo. Landen met een lange geschiedenis waar veel geweld in voor komt. Op dit moment zijn de meeste landen stabiel, behalve delen van Nigeria en de beide Congo’s. 
 
Natuurlijk hebben we ons goed ingelezen en laten informeren door andere reizigers en we hebben een veilige route uitgestippeld. Toch geven deze landen ons een beetje de kriebels. We zijn dan ook heel blij dat we Frank en Karla hebben leren kennen, en samen met hen zullen we door Nigeria heen crossen in hopelijk 4 of 5 dagen tijd.

We hopen dan kerst en oud en nieuw in Cameroon te vieren, natuurlijk in de zon en hopelijk aan het strand……..