Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
21-01-2008 :: Avontuur
Aantal kilometers gereden:
Aantal dagen onderweg: 210

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 13

We bevinden ons nu in: Brazzaville, hoofdstad Congo

Met toch wel wat zenuwen in ons lijf komen we aangereden bij de grens van Congo Brazzaville. Gaan ze hier lastig doen over het feit dat we met 2 auto’s rijden ipv met 1 zoals we hebben laten noteren bij de ambassade van Congo in Libreville? Op onze reçu staat namelijk dat we alleen met een Mercedes Unimog zijn en de Toyota van Frank en Karla wordt niet vermeld.

Maar zodra we de daadwerkelijk grenspost zien, vallen al onze zenuwen weg. We zien namelijk een klein hutje, waar een man vrolijk achter zijn tafeltje zit (zie foto). Hier zullen ze toch echt niet op de hoogte zijn van wat de ambassade in Libreville ons wijs heeft gemaakt? En we krijgen gelijk, de man ontvangt ons hartelijk, doet er minimaal een half uur over om onze gegevens in zijn schriftje te noteren, maar laat ons vrolijk door, zonder om de reçu te vragen. Zo ook bij de volgende controlepost. Als er nu bij het uitgaan van Congo ook niet om de reçu wordt gevraagd, betekent dit dus overduidelijk dat we afgezet zijn bij de ambassade in Libreville!

Van de groene deken van Gabon komen we in de modder van Congo. De eerste 230 km die we rijden in Congo is over een diepe zandweg, bandjes van spanning laten zakken dus. Maar ook hier hebben fikse regenbuien plaatsgevonden en zoals je al kan raden veranderd een zandweg dan in een bende! Maar al met al komen we goed door deze weg heen komen we in het totaal maar 1x vast te zitten, daarnaast was het een prachtige route.

In Okoyo is er een kruispunt en kunnen we dus kiezen welke kant we op gaan. Omdat we nog niet helemaal zeker zijn van welke kant we op willen, besluiten we bij het politiekantoor te gaan vragen hoe de wegen zijn.

In eerste instantie lijkt er niemand aanwezig, maar als we ‘bonjour’ roepen lijkt er dan toch iemand te ontwaken uit een diepe slaap. Meteen staat hij op en zegt met een strenge blik dat we moeten gaan zitten…..ja, maar….we willen alleen weten hoe de weg is…….
De politieman wil hier niets van horen en wil onze paspoorten zien, okay…geen probleem. Vervolgens gaat hij tergend langzaam onze gegevens noteren en wil hij bij elk nummertje weten wat het betekent. Hij heeft commentaar op ons visa, maar wat blijkt, hij bekijkt het verkeerde visa en wij moeten hem uiteindelijk uitleggen hoe het visa werkt.

Ondertussen praten we in het Nederlands tegen elkaar over hoe stom het was om bij een politiebureau de weg te gaan vragen. De man wordt boos omdat we Nederlands tegen elkaar praten. Vervolgens gaat hij door dat HIJ voor de veiligheid moet zorgen en dat we naar HEM moeten luisteren, daarna krijgen we een preek over hoe BELACHELIJK het is dat we geen CORRECT Frans spreken.
We krijgen nu redelijk genoeg van deze vervelende politieman, aan wie we eigenlijk alleen de weg wilden vragen. Maar het kookpunt wordt bereikt als deze man triomfantelijk achterover gaat zitten met onze paspoorten in zijn hand en vervolgens ons mededeelt, omdat hij zoveel werk met ons heeft gehad en wij de taal niet spraken, WIJ moeten betalen.

Helaas voor meneer de politieagent, Patrick en ik staan beiden op en terwijl ik de man afleid trekt Patrick de paspoorten uit zijn hand. Met ons hart kloppend in onze keel rennen we het bureau uit springen in de auto en scheuren weg. Zo, dat was de laatste keer dat we bij een politiebureau de weg gingen vragen!

Wat ons opvalt langs deze weg is de grote armoede van Congo. Op zich is Congo een rijk land, ze bezitten olie, hout en goud. Maar door de vele burgeroorlogen die in dit land hebben plaats gevonden, waarvan de laatste pas in 2003 beëindigd is, is dit geld duidelijk maar bij een beperkt groepje mensen terecht gekomen, in plaats van dat het verdeeld is onder de bevolking. Ook hier leven de mensen weer in lemen en golfplaten hutjes, het contrast is dan ook groot als we door Oyo rijden. Hier zien we grote villa’s, er wordt gewerkt aan hoge telefoonmasten, de bruggen zijn netjes aangelegd en er is zelfs straatverlichting. Ook strekt er na 230 kilometer modderweg ineens een prachtige asfaltweg voor ons uit.
Deze asfalt weg brengt ons een heel eind in de richting van National park Lefini, waar we hopen gorilla’s te gaan zien.

Vol spanning rijden we richting de entree van het park, hier vragen we of het mogelijk is om gorilla’s te bekijken. En er wordt ons medegedeeld dat we inderdaad gorilla’s kunnen bekijken voor het wonderlijke bedrag van 10 euro pp, we vragen hem wel 5 x of dit klopt, kunnen we voor dit bedrag gorilla’s zien? Met volle zekerheid kwam er een ‘Ja ’van deze parkwachter en hij stuurt ons het park in.

Vol opwinding stappen we in de auto om een prachtige route, maar ook beetje lastige route door het Lefini park af te leggen. Uiteindelijk aangekomen bij het gedeelte waar de gorilla’s huizen, worden we opgevangen door een andere Afrikaan. Deze deelt ons vervolgens doodleuk mee dat er hier geen gorilla’s zijn die we kunnen bekijken. Er zijn alleen babygorilla’s en deze zijn nog te fragiel om te kunnen zien.
Je snapt onze reactie wel: ?????????? Uw collega aan de entree zei dat we hier gorilla’s konden zien. De reactie vervolgens was; tsja, mevrouwtje u kunt wel gorilla’s zien, maar dan moet u 2 uur in noordelijke richting rijden (waar we vandaan kwamen) en of u dan even 75 euro per persoon bij mij af wilt rekenen.
???????? Wij vragen ons af of we ooit de Afrikaanse logica gaan begrijpen. Deze man wilde dus dat we 300 euro bij hem achterlieten om vervolgens naar een andere plek te rijden om daar gorilla’s te bekijken. Hmmmm, vertrouwen jullie het? Nou, wij niet in ieder geval en hebben dan ook geweigerd en vervolgens ook nog de 40 euro terug geëist die we bij zijn collega betaald hadden om de gorilla’s te kunnen bekijken.
De enige gorilla die we uiteindelijk gespot hebben is die Afrikaan die bovenop de auto mee terug liftte. Helaas dus geen gorilla’s voor Patrick en Annemarie, volgende keer toch maar weer naar de apenheul dan…..
Tsja, welkom in Afrika!

Nu bevinden we ons in Brazzaville, de hoofdstad van Congo. Ongelofelijk dat deze stad nog maar 10 jaar geleden bezet was door rebellen, de inwoners waren de bossen in gevlucht en de rebellen plaatsten de hoofden van hun tegenstanders als triompf op de bumper van hun auto.
In 2003 is er een einde gekomen aan de 3e burgeroorlog in 15 jaar, het is nu relatief rustig in Congo .





21-01-2008 :: EXTRA
Aantal kilometers gereden: 24078
Aantal dagen onderweg: 210

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 13
We bevinden ons nu in: Brazzaville, hoofdstad Congo


We rijden door Gabon een prachtige route van Ndjole naar Lekoni. Het woord wat tijdens deze route in ons opkomt is EXTRA:

EXTRA groen: Groen, groener, groenst, deze opbouw is in Gabon zeker op zijn plaats. Als je Gabon van bovenaf zou bekijken zou je een grote groene deken zien. Voor ons op de weg betekent dit een prachtige route, dwars door het subtropisch regenwoud. Het regenwoud is dicht, zodra we van de weg afgaan hebben we een kapmes nodig om ons een weg te banen door dit woud. Het biedt ons uitzicht op geweldig mooie bomen, die soms wel meer dan 20 meter hoog zijn.

EXTRA veel regen: Tropische buitjes horen er natuurlijk bij. Maar een miezerig buitje in Nederland stelt niets voor bij wat hier uit de lucht komt vallen. Nu snappen we waar de term met bakken uit de hemel vandaan komt!

EXTRA zon: Maar natuurlijk schijnt hier in de tropen ook de zon en het wordt ons meteen duidelijk waarom de planten hier zo goed groeien, veel regen, felle zon, groeien maar!

EXTRA harde donder en bliksem: We hebben 3 dagen achter elkaar ’s nachts donder en bliksem gehad. En niet zo’n beetje ook niet…….Tijdens een nacht lijkt het alsof de donder boven ons hoofd hangt en elk moment in kan slaan, niet zo heel goed geslapen dus. De volgende nacht besluiten we bij een andere bushkamp ’s avonds laat nog te verhuizen. We staan namelijk op het hoogste punt van de berg en de donder en bliksem kondigt zich alweer aan. Het was een fantastisch plekje maar we wilden ons leven er niet voor riskeren.

EXTRA mooie bushkamps: Hier in Gabon hebben we op prachtige plekken wild gekampeerd. Boven op heuvels met een geweldig uitzicht over het tropisch regenwoud. Of in Nationaal park Lopé waar we ieder moment een wild dier dicht in de buurt verwachtten, maar helaas niet kwam. Maar ook bij de Canyon van Lekoni, waar we vanaf een prachtig uitzichtpunt uitkeken op de uitgesleten rotsen.

EXTRA veel variatie: Van het groen dicht beboste woud rijden we naar de Canyon met zijn rotsformaties om vervolgens op een plateau uit te komen waar het landschap een prachtige heuvelachtige glooiing heeft en waar we ver weg kunnen kijken.

Al met al was Gabon dus EXTRA geslaagd!


Om nog wat brandende vragen te beantwoorden, die ons regelmatig op de site of via de mail gesteld worden:

Wat eten we?:
Het verschilt per land wat we eten. In het ene land wordt meer aangeboden dan in het andere. In Gabon en Congo is erg weinig te krijgen langs de weg en we zijn dan ook blij dat we in Libreville nog wat voorraad in geslagen hebben. In Afrika zijn weinig supermarkten zoals wij ze kennen. Als je ze al vind is dat voornamelijk in de hoofdsteden, maar alle spullen hier zijn geïmporteerd en dus een stuk duurder dan in Nederland. Zo kost een kilootje JONG belegen kaas hier zo’n 30 euro. Wij kopen ons eten hier langs de weg, zoals groenten en fruit. Mensen verbouwen zelf wat groenten of fruit in hun tuin en verkopen dit dan in een kraampje langs de weg. Zo komen we bijvoorbeeld veel kraampjes tegen die 1 ananas, 2 tomaten en 1 paprika verkopen. Wat we kunnen kopen is helemaal afhankelijk van wat er langs de weg aangeboden wordt.

Verder heb je dan nog de Afrikaanse ‘supermarkten’. Deze zijn allemaal het zelfde, meestal een vies hok waar ze altijd dezelfde producten verkopen: tomatenpuree in blik, poedermelk, corned beef, smerige zachte koekjes enz enz, alles wat lang houdbaar is en dus in blik zit, geen verse producten. Niet echt makkelijk als je een culinaire maaltijd wilt bereiden, ons eten bestaat hier dan ook wat uit wat er te krijgen is bijvoorbeeld spaghetti met tomatenpuree en als we geluk hebben een vers tomaatje en paprikaatje erdoor!
Vers vlees eten we hier heel weinig. Ze hebben hier namelijk niet van die keurige slagers zoals wij in Nederland hebben. Hier wordt een geit of schaap geslacht en vervolgens in de volle zon opgehangen, binnen no time zitten er honderden vliegen en andere bacteriedragers op. Tsja, laat maar zitten!

We drinken hier vooral water en thee. Soms is er wel frisdrank, of een sapje te verkrijgen, maar je raad het al, dat is weer heel duur. We drinken nu foster clarks dit is poeder wat je aanmaakt met water waardoor je een soort ranja krijgt. Ter afwisseling van water erg lekker!
Brood hebben we tot nu toe overal in Afrika kunnen kopen, het is dan wel wit brood of stokbrood, soms erg zoet omdat er flink wat suiker aan toegevoegd wordt en vaak taai omdat het niet elke dag vers gebakken wordt. Niet de lekkere broden zoals we ze in Nederland hebben, maar we hebben brood!

Hoe gaat het met Obi?:
Obi krijgt grijze haren. Dit is omdat ze zich over verschillende dingen zorgen maakt: Kan ik vandaag hagedissen vangen? En zo ja, krijg ik ze dan ook eindelijk eens te pakken? Hoe kan ik dat heerlijke stukje stokbrood wat mijn baasjes aan het eten zijn bemachtigen? Als ik vandaag een kuil graaf, kom ik dan eindelijk een keertje in China? Hoe eet ik om mijn eten heen, zodat ik niet de vitamines die mijn baasjes in mijn eten doen hoef op te eten? Hoe zorg ik ervoor dat ik op de stoel kan liggen en dat mijn baasjes in de mand gaan liggen?

Dus….zoals je ziet, Obi heeft hier geen makkelijk leven…of toch wel?

Hoe doet Molly het?
Wij zijn erg trots op onze Molly, ze heeft ons niet alleen al tot de evenaar gebracht, maar ze heeft dit ook nog eens gedaan zonder motorische problemen. We hebben tot nu toe alleen 2 nieuwe accu’s moeten kopen (de oude waren kapot, maar ook al 7 jaar oud), de kering achter de remschijf moeten vervangen en de thermostaat moeten vervangen. Verder slijten de banden nu wel hard en zullen we deze in Zuid Afrika moeten vervangen. Het grootste probleem is eigenlijk dat alles los in de kastjes staat. Op het moment dat we weer zo’n heerlijke Afrikaanse hobbel de bobbel weg hebben, vliegt alles door de kastjes en we hebben dan ook al regelmatig flink moeten poetsen omdat de fles curry of de pot jam door Molly geslingerd werd. Alles zit dan nu ook in zakjes of bakjes, maar er zijn grotere problemen op deze wereld!




09-01-2008 :: de evenaar

Aantal kilometers gereden:
Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 12
We bevinden ons nu in: Libreville, hoofdstad Gabon

5 Januari 2008, voor ons een bijzondere dag. We zijn namelijk op deze dag met onze eigen Molly de evenaar overgestoken!

’s Ochtends hadden we al kriebels in onze buik en de hele dag hebben we het GPS systeem goed in de gaten gehouden, we gaan van noorder coördinaten over op zuider coördinaten waardoor er op het GPS systeem een magische rij van allemaal nulletjes verschijnt.

Na gepauzeerd te hebben op de evenaar ging onze reis door naar Libreville, de hoofdstad van Gabon. De weg er naar toe was er weer eentje met vele potholes en verrot asfalt. Maar als je Libreville binnenrijdt gaat er een wereld voor je open. Moderne gebouwen, nette taxi’s, glad asfalt, een ander Afrika.

Zo vinden we hier ook een immense supermarkt, waar werkelijk alles te verkrijgen is wat we ook in de Europese supermarkten kunnen kopen, er zijn zelfs winkelwagentjes!
Helaas is deze supermarkt ver boven ons budget, omdat alles geïmporteerd moet worden betaal je ongeveer het dubbele van wat wij bij de Appie Hein betalen. Helaas geen winkelwagens volladen dus.

We moeten meestal de hoofdsteden bezoeken van de landen die we doorkruisen omdat we daar visa voor de komende landen moeten regelen. Zo zijn we nu dus in Libreville om ons visa voor Congo Brazzaville en Democratisch Congo te regelen.
We merken dat de ambassadeurs op de ambassades lang niet altijd vriendelijk of behulpzaam zijn. Meestal worden we afgesnauwd dat we een formulier in moeten vullen en dat er betaald moet worden. De visa zijn namelijk een enorme aanslag op ons budget.

Maar de ambassade van Congo Brazzaville spande de kroon. Ten eerste lieten ze ons lang wachten bij de poort, daarna moesten we lang wachten bij de ambassadeur. Daarna moesten we in de rijen aansluiten, bij de ene rij moesten de formulieren ingeleverd worden, bij de andere rij de paspoorten en vervolgens moesten we bij de laatste rij aansluiten om te betalen. Toen we dachten dat alles geregeld was en we konden gaan kwam er nog een mevrouw melden dat we nog een extra rekening moesten betalen voor de auto……….
Ook al zijn we bij de ambassade, hier in Afrika moet je niets zomaar aannemen, want je wordt als je pech hebt overal afgezet. We opende dus een vragenvuur op deze madame; waarvoor is die rekening? Waarom hoefde we deze in andere Afrikaanse landen niet te betalen? Om vervolgens te weigeren de rekening te betalen. Maar de boodschap was duidelijk; geen geld, geen visa.

We vroegen een moment van overleg. We zouden voor beiden auto’s moeten betalen, maar de ambassadeur wist natuurlijk niet dat wij met 2 auto’s zijn. We besloten dus aan te geven dat we met 4 personen in 1 auto reizen om de rekening wat te beperken. Toen we de volgende dag de visa op gingen halen, kregen we een officiële reçu met daarop aangegeven dat wij met 4 personen in een Mercedes Unimog rijden. Nu maar hopen dat ze aan de grens niet moeilijk gaan doen…… wordt vervolgd....

Maar gelukkig zijn we de komende dagen nog niet in Congo, onze tocht gaat eerst richting het oosten van Gabon, door nationaal park Lope, waar gorilla’s in het wild leven. Of we deze gorilla’s ook daadwerkelijk gaan bekijken hangt een beetje van de prijs af, de prijzen van een gorilla hike in Rwanda en Oeganda liggen namelijk tegenwoordig op 500 dollar per persoon. Daarna zal de weg ons voeren naar het Bateké plateau, waar we een prachtig uitzicht zullen hebben over Congo Brazzaville.




02-01-2008 :: Nieuwjaar!
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg:  191
 
Aantal Afrikaanse landen bezocht: 11

We bevinden ons nu in: Kribi, Kameroen

Als eerste wensen wij iedereen een avontuurlijk en zonnig 2008 toe!

 
Voor ons was het de eerste keer dat we kerst en nieuwjaar in een ander land dan Nederland vieren. Wat een aparte ervaring was.

Ten eerste heb je niet het kerst een nieuwjaarsgevoel wat in Nederland heerst. Hier is geen kou, versierde etalages en kerstmuziek op de straat. Er staat niet in elke huiskamer een kerstboom met vrolijke kerstlampjes en mensen praten niet over wat hun plannen zijn met kerst en oud op nieuw.

Toch wilden we er wel wat bijzonders van maken, daarom zijn we de eerste e 2e kerstdag in Yaounde, de hoofdstad uit eten geweest, al is dit in geen weg te vergelijken met hoe we in Nederland uit eten gaan met de kerst. Hier konden we kiezen uit kip of vis, dus geen lekkere carpaccio’s, gevulde kalkoen en overheerlijke chocoladedesserts, maar we hebben ons alsnog goed vermaakt. Je zou denken dat je in de Afrikaanse restaurants lekker kunt eten, maar het valt ons tot nu toe op veel plaatsen tegen, ze bieden standaard dingen aan, en vaak staan er nog geen eens typisch Afrikaanse gerechten op de kaart….

Nieuwjaar vonden we toch wel heel bijzonder, we kamperen in Kribi aan het strand, dus als we ‘sochtends ons bedje uitkomen, kijken we zo uit over de palmbomen en de zee. Bijzonder kampeerplekje.

We waren 31 december naar de vismarkt gegaan in Kribi en hadden allemaal heerlijke verse vis gekocht, waarvan we zelf een buffetje hadden gemaakt, waar we heerlijk van gesmuld hebben! Om 0.00 uur werd hier een groot kampvuur aangemaakt op het strand, vuurwerk hebben ze hier niet, dit is te duur. Maar ik kan je wel zeggen, een groot kampvuur voldoet ook! Er was Afrikaanse live muziek en we hebben heerlijk gedanst. Op 1 januari was de vertrouwde nieuwjaarskater daar, dus al met al was het een geslaagde avond!

De volgende dag hebben we voor het eerst van ons leven een nieuwjaarsduik gemaakt, we misten alleen de unoxmutsen nog! Aangezien het water in deze zee een temperatuur had van 22 graden betwijfelen of we net zo;n die hards zijn als de mensen in Scheveningen.........
 
Onze reis gaat nu verder naar Gabon, wij zijn erg benieuwd wat het jaar 2008 ons te bieden heeft…..