Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
22-10-2008 :: De masai mara

Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 1 jaar en 4 maanden

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 24

We bevinden ons nu in: Eldoret, Kenia.


Langzaam doezelen we weg, maar opeens zijn we klaar wakker. Wat horen we daar rond de auto? Geritsel en grazen…. We proberen door de kleine raampjes van Molly naar buiten te kijken, maar zien niets omdat er een hor voor zit. Ook durven we niet zo goed naar buiten te gaan….We kamperen namelijk in de masai mara. Het beroemdste wildpark van Kenia. Om er te komen moet je over een flinke hobbel de bobbel weg. De infrastructuur in Kenia is nog in ontwikkeling, wat betekent veel zandwegen, gaten en wasbord, gelukkig leidden de duizenden gnoe’s die hier na de migratie vanuit de serengeti naar toe zijn gekomen en langs de weg staan te grazen ons van de slechte weg af.


Als we die volgende ochtend om half 6 de deur open gooien na een toch wat onrustige nacht, zien we 2 buffels voor onze Molly lopen. Zij lopen daar heel op hun gemak, steken hun kop af en toe eens naar beneden om wat te grazen en lopen rustig door. Het zijn prachtige beesten, je zou bijna vergeten dat het ook een van de gevaarlijkste beesten van de savanne zijn.


We zetten een kopje thee en installeren ons met de verrekijker bovenop de auto. Voor ons vormt zich een grote zwarte vlek, door de verrekijker zien we honderden buffels en olifanten die elkaar gezelschap houden op de open vlakte. Niet veel later trekken er op zo’n 80 meter afstand een stuk of 10 olifanten voor onze auto door. En dan zijn er nog de zebra’s die lekker komen grazen vlakbij de auto, de impales, prachtige vogels, de brutale mongoo’s en de wilde zwijnen. Alles bij elkaar is het een gezellige beestenboel en een zeer bijzondere ervaring in een prachtig park.


Ook om het park uit te komen moeten we weer een paar uren hobbelen en bobbelen. Maar de omgeving is prachtig, het zuidwesten van Kenia wordt bedekt door theeplantages. De bergen zijn als een groene deken bedekt met theestruiken. Daartussen lopen mensen met grote manden op hun rug, zorgvuldig theeblaadjes te plukken.


Tegen het middaguur hebben we het helemaal gehad met het rijden. Maar de omgeving is dichtbevolkt, een rustig bushkamplekje zit er dus niet in. Ook is er geen camping in de buurt. We zien een compound die omheind is, dus we besluiten de stoute schoenen aan te trekken en te vragen of we binnen de omheining van deze compound mogen kamperen. Deze keer vergeet ik niet een stok mee te nemen, voor eventuele valse honden die op de wacht liggen.


We worden uitbundig begroet door Mrs Jane. Zij is 65 jaar oud en woont met een paar kinderen en kennissen op de compound. Ze vind het een goed plan als we in haar tuin kamperen. De rest van de middag houdt Mrs Jane ons gezelschap met haar mooie verhalen over Afrika, haar kinderen, haar man en over god. Want Mrs Jane is erg gelovig en kan het maar moeilijk snappen dat wij knappe kinderen al 11 jaar bij elkaar zijn en niet getrouwd. Toch is Mrs Jane ook erg open en ze heeft een enorm hart waardoor we ons enorm welkom bij haar voelen, ook kan zij er respect voor opbrengen dat wij niet naar de kerk gaan en dat onze cultuur anders in elkaar zit dan die van haar. We koken ‘s avonds dan ook een dampende spaghetti schotel voor haar, die ze onder luid gesmak en geslurp verorberd.

We gaan nog op de foto met deze geweldig vrouw en ik print de foto uit voor haar. Weer iets onbegrijpelijks voor haar en nu weet ze het zeker: God send you people to me! Kijk en op die manier worden we toch nog engeltjes….;-) Nadat Mrs Jane heeft laten zien dat we een prominent plekje in de huiskamer aan de muur krijgen, bedanken we haar hartelijk voor haar gastvrijheid en verlaten dit warme nest.


Op naar Eldoret, de laatste Keniaanse stad voor Oeganda. Voor Eldoret rijden we over de evenaar, zo’n 10 maanden geleden reden we aan de andere kant van Afrika in Gabon over de evenaar. Ineens werken we in plaats van zuider coördinaten weer met noorder coördinaten en verschijnt de magische lijn met nulletjes weer op het scherm. We poseren nog even bij het oude roestige bord waarop aangegeven is dat je op de evenaar staat. Toch weten we nu al dat we de evenaar nog een paar keer zullen kruisen, nog een keertje in Oeganda en daarna nogmaals in Kenia.


Op zoek naar een slaapplaats in Eldoret belanden we in de spits. Op de kruising zien we 2 verkeersagenten staan. Zij staan beide met 1 hand het verkeer te regelen omdat ze in hun andere hand een paraplu vast hebben tegen de regen, het korte regenseizoen is namelijk begonnen. We houden de kruising een tijdje in de gaten en zien dat beide agenten totaal verschillende instructies geven aan de automobilisten waardoor de kruising een enorme chaos is. Op een gegeven moment negeren de automobilisten de verkeersagenten compleet en iedereen probeert op zijn eigen manier zijn weg te zoeken, door de berm, over de stoep en zo worden de agenten bijna overhoop gereden. We genieten van en lachen om deze enorme chaos op de weg die zo typisch is voor Afrika. Hier zullen we nog vaak aan denken als we in Nederland weer eens voor een rood licht staan te wachten terwijl er niemand anders op de kruising is.



Ps in het fotoalbum van Tanzania kun je ook nieuwe foto´s vinden!







20-10-2008 :: Nairobi, Kenia
Aantal kilometers gereden: 54326

Aantal dagen onderweg: 1 jaar 3 maanden en 16 dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 23

We bevinden ons nu in: Nairobi, Kenia

Stel je voor 1 maand lang overdag niet eten of drinken terwijl de brandende zon aan de hemel staat in de verstikkende hitte van Afrika. Wij zouden heel blij zijn als die periode voorbij is en de moslims vieren het einde van de ramadan dan ook met het suikerfeest. In Dar es Salaam op sunrise beach waar we 1,5 week gekampeerd hebben werd er dan ook groots uitgepakt. Honderden mensen kwamen feest vieren, de krakende disco-installatie stond 2 dagen vol open en er schetterde allerlei soorten muziek uit, van britney spears en micheal jackson tot jengelde Indische muziek. Een kameel liep continu rondjes op het strand, zeg maar het alternatief op ons ponnyrijden. Maar het mooiste was nog wel dat er allemaal verschillende culturen bij elkaar kwamen, vele Indiërs in hun kleurrijke gewaden, vrouwen met bhurka’s (compleet bedekt van top tot teen alleen een spleetje bij hun ogen), masaikrijgers, de afrikaanse mama’s en natuurlijk de blanke die als het heet is op het strand toch echt alleen maar een bikini of zwembroek dragen, alles bij elkaar een vrolijk een kleurrijk geheel.

Na 1,5 week rust besluiten we verder te gaan. Toch kunnen we nog niet helemaal afscheid nemen van de Indische oceaan omdat het misschien wel de laatste keer is dat we deze zien. We leggen nog 2 dagen aan bij Peponi, in het noorden van Tanzania. Maar dan willen we toch echt verder, aangezien we eind oktober in Kampala willen zijn, de hoofdstad van Oeganda omdat we daar vrijwilligerswerk gaan doen. We nemen op peponi definitief afscheid van Hein en Bernadette. De kans in nu heel klein dat we elkaar nog tegen gaan komen omdat zij terug naar Zuid Afrika zullen rijden en wij alleen maar noordelijker gaan. Het is al een hele tijd geleden dat we ze voor het eerst tegen kwamen, 16 juni om precies te zijn. Al die tijd hebben we af en aan met elkaar opgereden en dat was heel gezellig. Als we beiden weer thuis zijn kunnen we vele gezellige herinneringen met elkaar ophalen!

Ons eerste doel is Lushoto een stadje in de Usambara mountains. Onderweg zien we weer vele kamikaze bussen. Deze bijnaam hebben de bussen van ons gekregen omdat ze met een idiote snelheid de weg over racen en inhalen waar dit niet kan. Wij vragen ons steeds af wat de buschauffeur bezield om met een bus overvol met mensen op deze manier te rijden. Nog niet eerder in Afrika hebben we ons zovaak schrap gezet in het verkeer dan hier op de hoofdweg in Tanzania. Het antwoord komt van een Tanziaan, hij legt ons uit dat de budgetbussen een concurrentiestrijd hebben over wie het snelste de afstand tussen Arusha, Dar es Salaam en Mbeya in het totaal zo’n dikke 1000 km af kan leggen. Als de buschauffeur eerder aankomt dan gepland krijgt hij een bonus. Op deze manier creëren de directeuren van de buscompany’s een ware hel op de weg in Tanzania en er gebeuren vele ongelukken. Wij hebben meteen maar even een nieuwe slogan voor ze verzonnen: “Take this budgetbus, cheap, only pay with your life”.

We rijden via een prachtige route in de Usambara mountains naar de Irente farm waar we heerlijke jam en kaas kunnen kopen. De kaas komt absoluut niet in de buurt van onze heerlijke Nederlandse kaas, maar hé, het is kaas en wij kaaskoppen zijn weer even tevreden. Vanuit de farm lopen we naar het irente vieuwpoint waar we een prachtig wijds uitzicht hebben over de omgeving. Op 1500 meter hoogte met een helder uitzicht beseffen we hoe klein wij mensjes eigenlijk zijn en hoezeer we wegvallen in dit uitgestrekte landschap. Bij dit vieuwpoint ontmoeten we iemand die een kameleon als huisdier heeft, dat is nog eens iets anders dan een hond of kat! We spelen even met dit wonderbaarlijke diertje wat mak over onze handen heen loopt.

Vanuit de Usambara mountains rijden we naar de beroemdste berg van Afrika, de Kilimanjaro (liefkozend Kili genoemd in Tanzania). Met zijn 5896 meter is hij de hoogste berg van Afrika met eeuwige sneeuw op de top. Maar het moment dat we aan komen rijden in Moshi is er geen Kilimanjaro te zien. Waar is deze beroemde rots? Al snel komen we erachter dat deze compleet in de wolken ligt en alleen te zien is heel vroeg in de ochtend of laat in de middag. Overdag verdwijnt deze immense berg compleet in de wolken. We staan de volgende ochtend dus om half 6 op en ja hoor, daar is ie dan en hij is mooi! Omdat we hem niet gaan beklimmen besluiten we er een rondje omheen te rijden. Dit rondje is in het totaal ruim 200 kilometer. Als we aan de oostkant van de berg rijden denken we, waarom rijden we deze route? De weg is ontzettend slecht en de berg is niet te zien. Maar ons geduld wordt beloond aan de noord en westkant van de berg. Als we links kijken zien we de Kilimanjaro en als we rechts kijken zien we de enorme uitgestrekte vlaktes van Kenia, aangezien de Kili aan de grens met Kenia ligt. De route brengt ons verder door masai dorpjes waar de mensen compleet uitgedost in traditionele kleding wonen, zij zijn een waar spektakel om te zien. Omdat we nog wat langer van deze omgeving willen genieten besluiten we een plekje te zoeken waar we Molly kunnen parkeren.

We komen aan bij een boerderij die mountain vieuw heet. En rijden een lange weg naar de boerderij zelf. Hier komt een aardige boer, Luc genaamd naar ons toe. We leggen onze vraag voor of we op zijn terrein mogen kamperen. ‘Geen probleem’ zegt Luc, hij heeft namelijk 11.000 hectare land om zijn boerderij heen liggen (ongeveer net zo groot als de stad Tilburg) en we mogen een mooi plekje op zijn land uitzoeken. We kiezen een plekje waar we zowel de Kilimanjaro als de uitgestrekte vlaktes van Kenia kunnen zien. We trekken een kilimanjarobiertje uit de koelkast en proosten op dit prachtige rustige plekje waar we compleet opgenomen worden in de natuur. Als we de volgende ochtend naar Luc rijden om hem te bedanken verteld hij ons dat er afgelopen nacht een van de schapen opgegeten is door een hyena……en dat er vele olifanten en buffels in de bossen zitten juist achter de plek waar wij kampeerden….. gelukkig is onze Obi niet opgegeten!

Langs mount Meru, de buurberg van de Kilimanjaro met zijn 4566 meter ook zeker geen kleine jongen rijden we naar Arusha waar we nu verblijven. Hier zijn we aan het bedenken wat we gaan doen. We hebben uiteindelijk besloten om van Arusha rechtstreeks naar Kenia te rijden en vanuit hier naar Oeganda.

PS op de site van Hein en Bernadette www.365dagenafrika.nl kun je ons filmpje van Malawi bekijken.