Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
02-11-2008 :: Discriminatie
Aantal kilometers gereden:


Aantal dagen onderweg: 1 jaar, 4 maanden en een aantal dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 25

We bevinden ons nu in: Mbarara, Oeganda


Vanuit de Masai mara besluiten we naar Oeganda te rijden, maar eerst willen we nog het laatste stukje regenwoud wat Kenia rijk is bekijken, het kakamega nature reserve. Helaas is er nog maar 240 km2 regenwoud over in Kenia, de rest is gekapt omdat de mensen in Afrika vooral op houtskool koken en veel tropisch hout natuurlijk gebruikt is voor het maken van meubelen/vloeren enz.  Het Kakamega NR is nu een beschermd gebied, vanuit hier worden de mensen ook voorgelicht over andere manier van koken en het in stand houden van het regenwoud.


We besluiten de volgende ochtend een junglewandeling te maken met een gids, Humprey. We vertrekken om 5 uur in de ochtend, als het nog pikkedonker is om alle geluiden van de jungle goed te kunnen horen. Met ons zaklampje proberen we onze gids, die zijn weg in het woud zelfs in het donker goed kent, te volgen. Humprey weet ons veel te vertellen over de flora en fauna in het woud en wat zijn voorvaderen deden met de bomen en planten. Patrick is als timmerman het meest geïnteresseerd in de sandpapertree (schuurpapierboom) die bladeren heeft met zo’n ruw oppervlak dat je deze als schuurpapier kunt gebruiken.


Humprey brengt ons naar de top van een heuvel vanwaar we prachtig uitzicht hebben over de ontwakende jungle. Ook laat hij ons nog een vleermuizengrot zien. Een door mensenhanden gemaakte grot waar vroeger goud in gezocht werd is nu huis voor tientallen vleermuizen. De vleermuizen schrikken op als wij met onze zaklamp de grot in schijnen en wij schrikken ons rot als de vleermuizen dan ineens allemaal proberen een beschermd plekje te zoeken waarbij ze scheerlings langs onze gezichten afvliegen.


Wat we tot nu toe gezien hebben van Kenia vinden we prachtig en we kijken er dan ook naar uit om hier terug te keren om kerst en nieuwjaar te vieren. Maar nu staat eerst Oeganda op het programma. De bedoeling was om eind oktober bij een project te gaan kijken waar Frank en Karla (met hen hebben we aan de westkant zo’n 3 maanden samen gereden) geld voor ingezameld hebben. Van het geld wat bestemd was voor een kinderdorp wat zich noordelijk van Kampala bevindt is een waterput gebouwd Het overgebleven geld is gebruikt voor het aanleggen van zonnepanelen. Omdat Frank en Karla ons vaak verteld hebben over het kinderdorp en zij hier zelf natuurlijk ook geweest zijn, wilde we graag een kijkje gaan nemen en een handje meehelpen. Helaas krijgen we een dag voordat we in het kinderdorp zouden arriveren een mail van de (Nederlandse) coördinator dat ze ons wegens persoonlijke problemen momenteel niet in het kinderdorp kan ontvangen. We besluiten daarom eerst maar de rest van Oeganda te gaan ontdekken en hopen dat we over een tijdje wel in het kinderdorp terecht kunnen.


We spenderen een aantal dagen in Kampala, de hoofdstad van Oeganda. We kamperen hier bij een backpackershostel waar een groep Nederlandse studenten een project aan het doen is. Ook leren we hier 2 Australiërs kennen die de wereld aan het bereizen zijn per motor. Daarnaast is er ook nog een Duitser die Afrika verkent per fiets. Al met al is het een gezellige boel en hebben we genoeg klets.


We bekijken de kaart van Oeganda goed, aan de westkant is het meeste te beleven, er zijn hier veel nationaal parken, maar Oeganda is geen goedkoop land en voor de nationaal parken moet flink geld betaald worden, gemiddeld zo’n 100 us dollar per dag een beetje teveel voor onze portemonnee. We gaan niet bij de pakken neer zitten en doen wat we de afgelopen landen ook gedaan hebben, we zoeken de plekjes uit die mooi zijn, maar ook gratis.


Vanuit Kampala rijden we naar Masaka, het valt ons tijdens deze route op hoe groen Oeganda is. Oeganda is een tropisch land wat op de evenaar ligt, maar ook hier is helaas het grootste gedeelte van het tropisch regenwoud gekapt. Toch is het na Kameroen en Gabon het groenste land wat we tot nu toe gezien hebben in Afrika. Op weg naar Masaka kruisen we opnieuw de evenaar. Ook in Masaka kamperen we bij een rustig backpackershostel waar we vriendelijk ontvangen worden en kamperen met een prachtig uitzicht.


De volgende dag rijden we naar de Ssese eilanden in het Victoriameer. Het Victoriameer behoort tot een van de grootste meren ter wereld, wat grenst aan Tanzania, Kenia en Oeganda. Helaas is hier net als in lake Malawi de overbevissing een groot probleem er wordt verwacht dat er over 3 tot 5 jaar geen vis meer in het victoriameer zit. Denk daar nog maar eens aan als je een victoriabaarsje in de supermarkt koopt. Vanuit Masaka rijden we een schiereilend op, via een hobbeldebobbelweg komen we uiteindelijk bij de ferry die ons naar het eiland zal brengen.


Eerst even informeren wat de ferry kost.  4 Euro, dat is te doen, dus we rekenen af. We krijgen geen geschreven bonnetje, wat we een beetje raar vinden. We moeten nog 2,5 uur wachten dus kletsen we wat met de Afrikanen die ook op de ferry staan te wachten. In Afrika kan je leuke gesprekken voeren vooral als je eerlijk bent. Meestal liegen we namelijk over onze status, of we kinderen hebben en of in God geloven, om het gesprek makkelijk te houden. Deze keer besluit ik echter eerlijk antwoord te geven op de vragen die de Afrikaanse mannen me stellen. Een korte samenvatting van het gesprek:


1.     Ben je getrouwd?Nee, maar wel 11 jaar samen’.
2.     Wanneer ga je dan trouwen?Nou, voorlopig in ieder geval niet’.

3.     Luiden kreten, afkeurend gesmak

4.       Heb je kinderen? ‘Nee’
5.       Ben je nog maagd? ‘Dat vind ik een te persoonlijke vraag’
6.     Hoe oud ben je? ’27 lentes jong’

7.      Luiden kreten en afkeurend gesmak om te laten merken dat ik wel 
         een beetje oud wordt en toch eens hoognodig aan kinderen moet 
         beginnen.

8.       Wanneer krijg je dan kinderen?Dat weet ik niet, dat zal de toekomst   
           uitwijzen, misschien wel/ misschien niet’

9.      Nog meer afkeurend gesmak en vervolgens krijg ik een preek over
         dat God ons gemaakt heeft om voor te planten en dat je voor je dood
         nageslacht moet hebben.

10.     Volg jij Gods pad dan niet? Ik volg mijn eigen pad’

11.    Nu is er echt LUID afkeurend gesmak en sommige mannen besluiten  
        zelfs zich van het gesprek af te wenden en iets anders te gaan doen,
        de andere kijken een beetje naar de grond en vragen zich af wat ze 
        toch in hemelsnaam moeten met deze westerse vrouw die zulke 
        andere opvattingen heeft over het leven als zij zelf.

12.    Kan jij zorgen dat er een witte vrouw verliefd op me wordt en me meeneemt
        naar jouw land?
‘Ja, hoor, ik bel er wel een op en die komt er zo aan!’;-)
        Ondanks de grote verschillen in opvattingen denken zij toch dat een
        blanke vrouw veel meer te bieden heeft dan een zwarte vrouw en  
        willen ze niets liever dan gekoppeld worden aan een mzungu.


Op de ferry ontmoeten we vervolgens een man waar we mee in gesprek raken en hij verteld ons dat hij kinderen heeft. ‘Hoeveel kinderen???’vragen we. ‘23 stuks’ antwoord de man. Pardon 23? Bij één vrouw? Nee, hoor bij 3 verschillende vrouwen. Nu is het onze beurt om afkeurend te smakken, want hoe onderhoud je in Afrika 23 kinderen en 3 vrouwen als je geen geld hebt? En dan hebben we het nog niet eens over AIDS, wat een van de grootste doodoorzaken van Afrika is en op de ssese eilanden het hoogste percentage heeft van Oeganda, een ziekte die de meeste Afrikanen maar niet serieus lijken te nemen.
Ongelofelijk hoe culturen, tradities en opvattingen van het leven kunnen verschillen, interessant om er mee geconfronteerd te worden, maar soms moeilijk te begrijpen, zowel voor hen als voor ons.
De leukste en meest directe opmerking die ik tijdens deze reis heb gekregen over dit onderwerp is: Jij vrouw moet kinderen krijgen, daar heb je immers tieten voor gekregen!


Wachtende op de ferry spenderen we ook een gedeelte van onze tijd met het doorspitten van de reisgids. Hierin lezen we dat de ferry naar de sensse eilanden gratis zou moeten zijn, toch hebben we net 10.000 Oeganda Shilling betaald. We besluiten op onderzoek uit te gaan en te informeren bij de andere wachtende. Nee, hoor zij hebben niets betaald. We kijken elkaar fronsend waarom wij wel en zij niet?


Ondertussen moet Patrick Molly de ferry oprijden, maar we besluiten het er niet bij te laten zitten. Als we de mensen op de boot vertellen dat we geld hebben moeten betalen reageren ze verontwaardigd, nu weten we het zeker, we zijn opgelicht. Patrick springt van de boot af om de kantoorwacht bij zijn kraag te gaan grijpen. Dat de boot hierdoor een kwartier vertraging op loopt lijkt niemand wat te deren. Een aantal mensen op de boot zijn het met ons eens, noemen de kantoorwacht een dief en vinden dat hij goed aangepakt moet worden. Het is fijn om eens zoveel steun te krijgen van de Afrikanen zelf, dat zij hun ongenoegen uitspreken over de corruptie in hun land en hier tegen zijn.
Patrick komt na een kwartier aangerent met het briefje van 10.000 US in zijn hand, hij krijgt een aantal schouderklopjes van mensen op de ferry, die nu eindelijk kan vertrekken.


Het gaat ons helemaal niet om die €4 (alhoewel we hier wel een nachtje kamperen van kunnen betalen), maar om de manier waarop er geld afgetroggeld wordt op een achterbakse en slinkse manier, waarbij je vertrouwen in de Afrikaan weer heftig beschadigd wordt. Dit is een duidelijk geval van discriminatie (omdat we blank zijn) en corruptie (het geld zou in eigen zak verdwijnen). Iets waar we niet in mee willen gaan, wat in dit geval gelukt is.


We vergeten de sores op de boot snel als we het Buggala eiland op rijden. Tropisch regenwoud strekt zich voor ons uit, en doordat de weg heuvelachtig is worden we continu getrakteerd op prachtige uitzichten op het victoriameer en de omliggende eilanden. We kamperen bij een basic campsite die Hornbill heet, vernoemd naar de enorme vogels die hier rondvliegen, een prachtig plekje aan de voet van het meer.
Helaas moeten we toch ook weer melden dat er grote delen tropisch regenwoud op het eiland gekapt is voor het aanleggen van palmboomplantages die palmolie moeten gaan produceren. Zo verdwijnt het tropisch regenwoud stukje bij beetje uit Afrika totdat er in de toekomst alleen nog maar plaatjes in geschiedenis boeken van te zien zullen zijn…..


We blijven een paar dagen op dit prachtige eiland en gaan vervolgens weer naar het vasteland, dit valt nog niet zo mee aangezien we 3 uur op de ferry moeten wachten, deze heeft vertraging, maar opnieuw maakt niemand zich druk, dus doen wij dat ook maar niet. We zijn blij als we de ferry af zijn, want deze heeft nogal een steile afloop en menig auto raakt de grond als ze van de ferry afrijden. Gelukkig staat onze Molly hoog op de wieltjes.


Na nog een nachtje bij lake Nagabugo rijden we richting Mbarara, vanuit hier zullen we naar lake Bunyoni rijden. Allemaal prachtige plekken in Oeganda die ons tot nu toch nog niets gekost hebben…, het kan best!






02-11-2008
Hoi Hoi,

Wat een stoer verhaal weer. En Patrick...een echte held hoor! Het gaat inderdaad om het principe want ook al kun je voor 4 euro weer een nachtje kamperen is het niet heel erg veel geld.

Mooie foto´s en ineens veel vogels op jullie foto´s te zien. Ze zijn weer prachtig!

Blijf jullie eigen weg en gevoel volgen op jullie gave reis (23 kids pfffff).

Heel veel plezier in Oeganda. Blijf genieten en maak er weer iets moois van daar!

Knuffels uit Haaren!
JW, Marjo, Lars en Guus xxx



02-11-2008
hallo Annemarie en Patrick,

Het avontuur houdt maar niet op zoals wij het lezen, ja die Afrikanen zijn op hun manier heel slinks en ze proberen het natuurlijk, en misschien hebben ze nog wel gelijk ook...
Maar jullie zijn er niet in getrapt, en wij vinden het wel knap van Patrick dat hij de confrontatie met die Afrikanen aangaat, goed gedaan Patrick!!
En dan die interessante gesprekken met die Afrikanen, die kennen onze westerse invloeden nog niet, maar het is wel heel tegenstrijdig om te lezen dat een man dan 23 kinderen heeft bij 3 vrouwen, en inderdaad het aidsprobleem nog gigantisch onderschatten.
Een ongelofelijk mooi verhaal weer Annemarie, en blijf je eigen weg maar volgen! Liefs van ons



02-11-2008
Wat een mooi verhaal.de discussie met de afrikaanse mannen.Hoe zou ´t zijn als een afrikaanse vrouw,hier in Nederland een intervieuw werd afgenomen door echte stoere Nederlandse mannen??Ja en Patrick is wel echt met aardig wat lef bezig geweest om Ä4.-terug te krijgen,goed hoor!Mooie foto´s maken kunnen jullie ook!
Geweldig die verschillende zonsondergangen.Maar ook de vogels ťn de aap.We bijven jullie volgen.
lieve groetje tante Greet en oom Theo.



03-11-2008
Heey Avonturiers,

Spaning en sensatie overdaar!
En ik zal nooit meer een tropisch bankje of stoeltje kopen!!
En ik weet zeker dat mijn tietjes er niet zitten voor kindjes, vraag maar aan Niekje!!
kussies
Ons



03-11-2008
Halloow!
Wat een gigantisch mooie foto´s hebben jullie weer gemaakt! En natuurlijk een spannend verhaal! Heel goed gedaan, maar ik geef eerlijk toe dat ik het voor 4 euro niet gedaan zou hebben (schijterd!). Maurice natuurlijk wel, zal in de familie zitten.
Raar dat jullie nog lekker in een shirtje lopen, terwijl hier de nachtvorst weer begonnen is! De pepernoten, speculaas en schuimpjes (mmmmmm...) liggen weer in de winkel en om 17.00 uur is het al echt donker. Kortom, de gezellige feestdagen in december zitten er weer aan te komen! De stoomboot zit al stampvol cadeau´s en komt over anderhalve week weer naar Nederland. Supergezellig! Het sinterklaasfeest is volksfeest nummer 1 geworden, bij officiŽle landelijke verkiezingen. Dat stond vast niet in het Oegandasch dagblad!
Geniet van jullie prachtige avontuur, doe lekker je ding en laat die bekrompen Afrikanen maar lekker kindjes maken!
Heel veel liefs van Maurice en Cindy en een zeverzoen van Lisa.



04-11-2008
wat een mooi verhaal weer. en foto´s echt prachtig. lasse en ik zijn nu in nederland volgende week vieren we lasse´s verjaardag.
jullie nog veel plezier in oeganda en ik hoop dat jullie snel in het kinderdorp terecht kunnen.
kus judith, martijn en lasse



04-11-2008
Lieve twee,
Wat een mooie fotos! Leuk zo´n jungle walk, zeker heel anders dan die wij met z´n allen hebben gedaan op de panorama route. (waar jip zo lekker hard over heen rende).
De mannen blijven ook weer geboeid naar deze foto´s kijken! Tja..... misschien gaan zij dit later ook doen. Nou dan kunnen jullie veel ervaringen aan ze door geven.
Wat een mooi verhaal weer Annemarie. Jullie hebben al heel wat "spannende" avonturen meegemaakt. Erg goed van Patrick dat hij terug gaat voor het geld van de ferry. En ook fijn dat de afrikanen ook zien dat dit niet kan.
Geniet van jullie mooie reis samen. Het krijgen van die 23!! kinderen hoeven jullie nu gelukkig nog niet te beslissen. We zijn erg benieuwd naar de verhalen van het kinderdorp.
Veel liefs van ons



04-11-2008
Hoi lieve Patrick en Annemarie,

Wat een geweldig verhaal, super leuk om te lezen hoe het gesprek ging tussen jou en de afrikanen. En wat een mooie foto´s van de natuur en alle beesten, echt geweldig. Het blijft zo leuk om te lezen, jullie maken ook steeds zoveel mee.
Hopelijk kunnen jullie snel naar het kinderdorp, dat is denk ik ook een geweldig ervaring!
Veel liefs
Kus, Maayke



05-11-2008
Hoihoi

De foto´s zien er weer prachtig uit. Mooie panorama´s en beestjes!! Wel jammer dat het kinderdorp niet door is gegaan, maar misschien later.... Geniet maar lekker verder! (We beginnen nu wel weer jaloers te worden met dat koude weer hier)

Groetjes



10-11-2008
Hoi patrick en Annemarie,

Tijdje geleden dat ik op jullie website geweest ben. Jullie hebben niet stil gezeten zeg. Een hoop dingen gezien en beleefd. Jullie kunnen een ander Nederlands echtpaar zelfs in Afrika niet ontwijken:)

Veel plezier en avontuur

Henk Jan, Maureen en Boris
(www.metdaffieopreis.nl)



11-11-2008
Hi Annemarie en Patrick,

Het was een tijdje geleden dat ik op jullie site heb gekeken, maar echt: wat een leuke/mooie/grappige verhalen en weer maar van die prachtige foto´s! Zo te zien aan de foto´s gaat het goed met jullie en hebben jullie het nog steeds geweldig naar jullie zin. Met Martijn en mij en onze twee poezebeesten gaat het goed, studentenleven bevalt wel weer hoor hihi...

Heel erg veel liefs, Laurien
(Mmm, als ik een vliegje was vloog ik nu naar jullie om mee te genieten van het lekkere weer en het avontuur...)



13-11-2008
Oohh wat een mooie foto´s!!!!! Super mooie natuur. Heerlijk om de jungle wakker te zien worden, daar heb ik toen ook zo van genoten in Guatemala!
En ook weer een mooi verhaal! Nu ga ik ook jullie andere verhaaltje lezen.
Liefs Caren



Naam:
Beveiligingscode: captcha
Neem de code over van het plaatje om een bericht te kunnen plaatsen.
Bericht: