Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
05-02-2008 :: racen door Angola
Aantal kilometers gereden: 27456

Aantal dagen onderweg: 226
Aantal Afrikaanse landen bezocht: 15

We bevinden ons nu in: Windhoek, hoofdstad Namibië

In Matadi de havenstad van Zaïre kunnen we een visum voor Angola regelen. We hebben veel gelezen over reizigers die in alle landen een visum voor Angola proberen te regelen, maar dit lukte hen nergens. Wij nemen deze moeite dus niet en rijden rechtstreeks naar Matadi waar we 80 dollar pp voor een 5 dagen visum af moeten rekenen.

Dat wordt dus racen want Angola is zo’n 2000 km lang. Zouden de wegen in een goede staat zijn, dan zou dit natuurlijk niet zo’n groot probleem zijn, maar Angola is een land wat net uit de oorlog komt en hierdoor dus grotendeels verwoest is, ook de wegen.

Sommige dorpjes zijn verwoest door de oorlog en grotendeels verlaten waardoor ze net spookstadjes lijken. De oorlog die hier na meer dan 30 jaar in 2002 is beëindigd heeft zijn sporen achter gelaten. We zien kogelgaten in huisjes, militairen en militairenvoertuigen op en langs de weg.

Het wild wat in Angola leefde is tijdens de oorlog opgegeten door de bevolking of neergeschoten door schietgrage soldaten.

Een ander souvenir wat Angola over heeft gehouden aan de oorlogen zijn landmijnen. In Angola liggen nog meer landmijnen dan dat er mensen wonen (dat zijn er zo’n 16 miljoen). Voor ons houdt dat in dat we niet van de weg af mogen wijken. Niemand weet waar deze mijnen precies begraven liggen, dus zodra we van de weg af gaan is het gevaarlijk.

Dit belemmerd de mensen ook om te ontwikkelen, zij kunnen geen landbouw starten omdat geen mens weet waar de mijnen liggen. Alleen in het zuiden zien we een ontwikkeling in de landbouw. Soms zien we langs de weg een mijnruim machine, het zal echter nog tientallen jaren duren voordat de mijnen daadwerkelijk opgeruimd zijn. Als de regering hier ooit in gaat investeren.

In 1999 riep Unicef Angola uit als het ergste land ter wereld voor kinderen om in op te groeien. Dit is ook niet gek als je beseft dat een complete generatie opgegroeid is met dood en verderf. En waarin kinderen ingezet werden in de strijd.

Zo doen we over de eerste 500 kilometer 2 dagen. We zien grote armoede langs de weg van Matadi naar Tomboco. Mensen komen aanrennen met hun handen uitgestrekt en verwachten van de blanken die hier langskomen dat ze hen komen helpen.

De mensen hier zijn vergeten door de regering en hopen dus dat anderen hen komen helpen. Dat is ook niet zo gek als je bedenkt dat Angola de meest corrupte regering heeft van Afrika. Jaarlijks wordt hier zo’n 8.8 biljoen dollar verdient met olie. Angola is de 3e grootste olieleverancier van Afrika. Maar dit geld komt zeker niet bij de mensen terecht. De regering vertikt het om de investeren in de mensheid en onderwijs. Alleen daar waar het voor hen van belang is wordt geïnvesteerd.

Bijvoorbeeld in Luanda, de hoofdstad van Angola. Het verschil tussen arm en rijk kan niet groter zijn. We komen tegen de avond aan in Luanda en voordat je de stad bereikt moet je eerst door een sloppenwijk van kilometers lang. Deze sloppenwijken doen ons denken aan hoe we ze wel eens op de televisie hebben gezien. Wegen met enorme gaten, stank, overal vuur en veel, ontzettend veel (zwarte) mensen.

Als je deze sloppenwijk voorbij bent kom je in het rijke (blanke) deel van Luanda terecht. Met hoge kantoor gebouwen en dure supermarkten. Ook als we Luanda langs de kust weer uit rijden de volgende dag zien we het contrast, langs de mooie kustlijn staan prachtige villa’s met daarachter rijen dikke krotten.
Als we door een van de sloppenwijken rijden, roepen en wijzen de mensen naar ons, maar omdat Angola Portugees is, ze roepen ‘Porto, porto’, verstaan we er helemaal niets van. Het duurt dan ook veel te lang voordat we erachter komen dat de achterdeur openstaat! Al rijdend over de slechte wegen zijn wegen zijn we (gelukkig) alleen onze tafel verloren! Een geluk bij een ongeluk is dat we de tafel zijn verloren in een wijk waar deze zeer goed gebruikt zal gaan worden!

Uiteindelijk doen we 6 dagen over onze rit door Angola, dit was een meevaller, mede omdat er aan de wegen gewerkt wordt en we een groot stuk over een goede weg hebben gereden. De chinezen zorgen hier voor de wegen, dit is natuurlijk ook voor hun eigen belang, op deze manier kunnen ze makkelijker de mineralen en grondstoffen uit Angola exporteren. De wegen waren nog lang niet klaar, maar wij denken dat er binnen nu en een jaar een supersonische snelweg van Luanda naar de grens van Namibië ligt.

We verwachten problemen bij de grens omdat we 1 dag te laat zijn en hebben ons verhaaltje al klaar. Tot onze grote verrassing wordt er nog maar amper naar ons visum gekeken, en wordt er zo een stempel geplaatst in ons paspoort, zonder gezeur! Het kan ook eens meevallen.

Bij de grens van Namibië wacht ons een verrassing, een luxe kantoor met een balie en daarachter mensen in uniform achter een computer! Wat een verschil. Toch zien we als we Namibië verder in rijden ook nog veel armoede en bedelende mensen.

Angola is onze poort naar zuidelijk Afrika. Na maandenlang over slechte wegen te hebben gereden, te onderhandelen met corrupte agenten, met koud water te hebben gedoucht, met de hand te hebben gewassen, uit blik te hebben gegeten en in de belangstelling te hebben gestaan, kijken we nu echt uit naar een beetje luxe. Dit gaan Namibië en zuid Afrika ons zeker brengen. Onze eerste stop is Windhoek, hier krijgt Molly een grote beurt, want de Afrikaanse wegen laten je auto zeker niet onberoerd.

Toch moeten we ook eerlijk toegeven dat we west en centraal Afrika gaan missen. Want het was en is een groot avontuur en een enorme ervaring. We hebben veel geleerd en gaan zeker meer waarderen wat wij allemaal in Nederland hebben, maar ook dat je met een heel stuk minder gelukkig kunt zijn, we hadden het voor geen goud willen missen!





05-02-2008
wat een gave verhalen weer en die foto`s....geweldig.
kan me voorstellen dat jullie uit kijken naar wat luxe, jullie zullen het nu waarschijnlijk ook extra kunnen waarderen.
veel plezier in zuidelijk afrika
groetjes judith,martijn en lasse



06-02-2008
Het zwarste stuk gehad. Auto oplappen, uitrusten, bezoek ontvangen en ....vakantie. Veel plezier en ..... see you in Tsitsikamma



06-02-2008
Zo zo... de wind in de zeilen, wat rijden jullie snel zeg. Graag ons niet zomaar voorbij rijden met die snelheid, hopelijk zien we jullie in zuidelijk Afrika. De planning: Begin april Malawi, april/mei Zambia, mei/juni Botswana en daarna juni/juli namibia. En daarna Kaapstad. Tot snel... groet L & V



06-02-2008
Hoi luitjes,
Ik kan het met helemaal voorstellen dat je het voor geen goud had willen missen.Jullie gaan ook naar Tsitsikamma. Dat was voor ons de grote eerste reis naar Zuid-Afrika. Geweldig dat zul je zien
Wij hebben een optie in in sept naar Namibie te gaan.
groetjes
Marleen



06-02-2008
Hee luitjes,
Het blijven mooi verhalen/foto´s!

groeten,
jw



07-02-2008
Wat een spannende verhalen weer en moooooie foto´s... XXX Laurien



08-02-2008
He schatjes!
Ik stuur snel een langere mail.. ben weer terug in nederland en op banen/huizenjacht..
Fijn om te lezen wat jullie zien en meemaken. Ik denk aan jullie!! Kus!



08-02-2008
Heb net met verbazing jullie website ,foto´s en verhalen bekeken. wat is dit prachtig , echt geweldig. Vind het erg knap wat jullie ondernemen. Ga nu beslist nog eens vaker kijken. Wij wensen jullie nog een fijne en goede reis verder.

Groetjes Thijs en Carla ( de overburen van je vader en moeder )



11-02-2008
Lieve Patrick en Annemarie,
Wat maken jullie toch veel mee. Fijn om nu even een beetje bij te komen! We denken aan jullie.
Dikke kus
Peter en Maayke



14-02-2008
Hey Patrick en Annemarie

We hebben geboeid jullie avontuurlijke verhalen gelezen. Wat een spanning en sensatie! Erg leuk om te lezen en mooie foto´s.
Bon Voyage verder en suc6!!!

Liefs Rickey en Elise



15-02-2008
wij hebben zondag bij ons vader /schoonvader zijn feest jullie vader en moeder gesproken , en die zeiden dat jullie het zo goed naar de zin haddden, maar al veel hebben meegemaakt en ook heeel veel hebben gezien,het is ook een heel avontuur ik heb net eens even op jullie site zitten kijken jonge, jonge wat een belevenis. wij wensen jullie nog een hele fijne reis en misschien nog eens tot ziens groetjes peter en marian vd pasch boxtel.



Naam:
Beveiligingscode: captcha
Neem de code over van het plaatje om een bericht te kunnen plaatsen.
Bericht: