Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
23-03-2008 :: stel je voor....
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Gaberone, hoofdstad Botswana

Stel je voor kristalhelder, snel stromende kanalen van water zich een weg banend tussen papyrus, riet en hoog moerasgras, vol met water lelies die elegant meewaaien met de wind. Stel je voor een kalme lagoon tot aan de rand toe gevuld met onderwaterleven zoals nijlpaarden, krokodillen, waterplanten, vis, bacteriën en algen. Een oase waar het barst van de energie die overspringt van het ene wezen naar het andere in een continue cirkel van het leven. Stel je voor honderden olifanten in grote troepen, badderend, met elkaar spelend en in een rijtje achter elkaar aan lopend, zebra’s, giraffen en antilope. En stel je dit alles eens vanuit de lucht voor……

Lukt je dat? Dan heb je een beetje een beeld van onze 1 uur durende rondvlucht boven de Okavango delta, een van de highlights in Botswana. In een klein passagiersvliegtuigje voor 5 personen voerde een jonge piloot ons boven deze prachtige delta, onderwijl ons laten te genieten van zijn stuntende vliegkunsten. We kunnen deze ervaring zeker bijschrijven op ons lijstje van hoogtepunten in Afrika tot nu toe.

Botswana heeft vele highlights en aangezien wij genoeg tijd hebben in Botswana, kunnen we deze op ons gemak gaan bezichtigingen. Een andere highlight is the central Kalahari, maar deze is voor onze Molly (een truck) iets wat te prijzig om binnen te treden. Wij kiezen daarom voor het gebied langs de central Kalahari, de gratis Kaa kalahari consession een gebied van 20.000 km2 groot waar welgeteld 800 San mensen wonen. Een ruig en ongerept gebied, precies zoals wij het graag zien met diepe zandwegen en smalle pistes. Het is een prachtig gebied om doorheen te reizen terwijl er allerlei wild je pad passeert.

Op het moment van schrijven, bushkampen we aan de Masetleng Pan, een grote open vlakte in dit ruige gebied. Als ik opkijk van mijn laptop zie ik voor een enorme regenboog een paar hartebeesten, grote groepen struisvogels, honderden gnoe’s en misschien wel duizend springbokken voor mij grazen op de pan, gieren die zich verdringen rondom een karkas en op de voorgrond van dit alles is Obi jachtig op zoek naar grondeekhorens. Dit alles bekijken we achterover zittend in onze stoelen, met in de ene hand een drankje en de andere een verrekijker wat kan het leven in Afrika toch mooi zijn….

Een reis vol heerlijke momenten, maar zoals we tot nu toe ervaren hebben kan reizen in Afrika soms ook vele moeilijke momenten bevatten. Soms zijn er momenten waarop je zo graag even thuis zou willen zijn en die momenten hebben we al een aantal keer ervaren. Zoals bij het overlijden van mijn beide oma’s, de ziekte van ons neefje, maar ook bij mooie momenten zoals bevallingen of nieuwe zwangerschappen van vrienden of de trouwerij van een van mijn beste vriendinnetjes. Zo ver weg zitten is dan niet altijd leuk, we krijgen te maken met veel emoties waar we zelf mee moeten zien te dealen, want even een kopje thee gaan drinken bij ons pap en mam of een vriendin gaat hier niet op.

We tellen dan ook de dagen af dat ons pap en mam richting Namibië komen. Even een stukje Nederland in Afrika, even een lekker een kopje thee drinken en op de hoogte worden gesteld van alle veranderingen in Nederland. Even lekker ouderwets knuffelen, lachen, kwebbelen en klagen, even net doen alsof we thuis zijn…..






10-03-2008 :: slaapoogjes
Aantal kilometers gereden: 31326
Aantal dagen onderweg: 259

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Maun, Botswana

04.45 uur in de ochtend, de wekker gaat. We kijken elkaar slaperig aan en bedenken wie zijn idee dit ook alweer was. We hebben namelijk een echte ‘game’(wild) drive geboekt in nationaal park chobe in Botswana. We worden opgehaald door zo’n prachtige toeristen 4x4 met open zitjes. De toerist die op het eerste bankje zit met zijn safarihoed op maakt het plaatje helemaal compleet.

Helaas valt de gamedrive een beetje tegen wat betreft de gids, deze heeft zijn rijbewijs bij een pakje boter gekregen en voert ons al hortend en stotend over de zandpaden, ook zijn kennis is minimaal, hij kan veel van mijn vragen niet beantwoorden. Toch worden we beloond met het zien van een hyena, een hele tros nijlpaarden die zich in en langs het water bevinden en gezellig met elkaar aan het babbelen zijn, 2 impales die vechten om de vrouwtjes, 2 bavianen die kort, maar krachtig de liefde bedrijven, krokodillen en vele gieren die boven het lijk van een olifant cirkelen, wat trouwens enorm stinkt. Ondertussen zien we de dag langzaam opstarten, de zon langzaam opkomen tussen de bomen, al met al dus toch een geslaagde trip.

In Namibië hebben een nieuwe tafel gekocht omdat we de oude in Angola verloren waren. Nou, deze tafel heeft ons al wat kopzorgen bezorgt! In Zimbabwe ging ik wat verse broodjes halen en legde deze op de tafel om vervolgens even naar de receptie te lopen. Toen ik terug kwam zaten er 3 bavianen, die je hier overal vind, heerlijk te tafelen aan onze tafel! Ze hadden de broodjes gevonden en genoten daar zichtbaar van, zich daarbij niets aantrekkend van de eigenaresse van de broodjes.
Vervolgens ontmoeten we andere overlanders en we besluiten s avonds wat bij hen te drinken. We vergeten echter de kaarsjes uit te blazen die op tafel stonden. Op een gegeven moment komt de nachtbewaker onze kant op gerend. ‘Fire, fire, your car is on fire!’ We snellen ons naar Molly, gelukkig overdreef de nachtwaker, Molly stond gelukkig niet in brand, maar de tafel wel! Nadat we het vuur gedoofd hadden zagen we een prachtige zwarte kuil in de tafel, maar we vertikken het om weer een nieuwe te kopen…

In Botswana willen ze de verspreiding van mond en klauwzeer beperken en daarom hebben ze de zogenaamde veterinairechecks ingericht. Als je deze check passeert mag je geen vers vlees of verse melk mee naar de andere kant nemen en de auto moet door een soort desinfecterend badje rijden. Daarna moet jij met je slippers over een desinfecterend matje heen lopen. Als ze in Botswana denken dat dit helpt doen we dit natuurlijk, maar wij hebben er een hard hoofd in, maar goed alle beetjes helpen…
Bij de check staat ook een jonge gedreven politieman. We stappen uit de auto en het eerste wat hij zegt is: ‘Jullie krijgen een bekeuring want jullie zijn 2 meter voorbij het stopbord gereden’. We lachen de jonge politieman smakelijk toe/uit en complimenteren hem met zijn goede grap. De jonge politieagent blijft echter bloedserieus kijken.  ‘Dat gaan we niet betalen’ zeggen we. ‘Dan sleep ik u voor de rechter’ zegt de politieman nog steeds bloedserieus. We kijken dit broekie niet meer aan en lopen rechtstreeks naar zijn chef. We leggen de situatie uit, slijmen een beetje (hebben we in Afrika geleerd!), maken een grapje hier en daar en mogen doorrijden. Ik kan het toch niet laten om net voordat we uit het zicht van de politieman verdwenen te zijn mijn tong naar hem uit te steken.

We zijn nu in het noorden van Botswana en genieten volop. We hadden op de planning staan om pistes te gaan rijden door de Okavango delta en de zoutpannen. Helaas zijn deze pistes momenteel nog te nat. Daarom gaat onze route via de Kalahari eerst naar zuidelijk Botswana om over ongeveer 2,5 week weer terug te keren naar dit gebied, de wegen zouden dan een heel stuk beter moeten zijn.

Tot onze grote verrassing komen we in Botswana Mike en Bonny uit Zuid-Afrika/Engeland weer tegen. We hebben hen ontmoet in Ghana en daar een aantal leuke avonden met ze doorgebracht. Na ze een paar maanden niet gezien te hebben hadden we nu natuurlijk weer gespreksstof genoeg! Als je het op deze manier bekijkt is Afrika toch maar klein…



02-03-2008 :: Afrika???
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 16

We bevinden ons nu in: Victoria Falls, Zimbabwe

Ten eerste bedankt voor alle leuke reacties op de site! Met veel genot lezen we elke keer al jullie berichtjes. Ook leuk om van mensen te horen die we al een tijdje niet meer gezien hebben of waar we geen reactie van verwacht hadden, dit maakt de site openen elke keer extra leuk.

Ook willen we D´n Uitkijk, het weekblad van Reusel hartelijk bedanken voor het plaatsen van ons artikel. We hebben erg leuke reacties gehad en we vonden de opzet van het artikel en het artikel van Obi zeer geslaagd.

Met recht mogen de victoria falls in Zimbabwe een van de 7 wereldwonderen genoemd worden. Wij keken onze ogen uit bij deze immense waterval van 1700 meter breed, waar gemiddeld zo’n 10 miljoen liter water per seconde naar beneden stroomt. Gelukkig hadden we wel onze poncho’s bij, want via de waterval komt er zoveel ‘spray’ vrij dat je er gewoonweg kletsnat van wordt, maar dat hadden we er voor over.

De mensen in Zimbabwe zijn ondanks dat ze het op dit moment niet makkelijk hebben, supervriendelijk. Maar in hun ogen lees je onmacht, haat en verdriet.

We ontmoeten hier een aantal mensen waar we interessante gesprekken mee hebben, zodat we een wat bredere visie van Zimbabwe krijgen.

Zo praten we met een zwarte man uit Zimbabwe, hij geeft aan dat Zimbabwe wel degelijk een democratisch land is en dat ze mogen stemmen. Vervolgens zegt hij later in het gesprek. Tsja, dat stemmen heeft geen zin, want de regering is corrupt. Verder moet je als je geen problemen wilt krijgen, je niet bemoeien met de politiek in Zimbabwe. Je begrijpt onze twijfels over hoe democratisch Zimbabwe nu werkelijk is….

Een vrouw die werkt in het hostel waar we kamperen geeft aan: ‘Het is net alsof we terug keren naar de middeleeuwen. Zimbabwe heeft goede tijden gekend, maar nu is het niets meer, onze munt is niets waard, er is geen diesel en regelmatig valt de elektriciteit uit. We hopen dat de situatie snel verbetert.’

We rijden verder Zimbabwe in en ontmoeten hier een blanke man. Voorheen was hij een boer in Zimbabwe, maar hij is van zijn boerderij verjaagt en al de familieleden die op dat moment op de boerderij aanwezig waren zijn vermoord. Uit de ogen van deze man spreekt niets dan haat, hij wint er ook geen doekjes om dat als hij Mugabe (de president) tegen zou komen, hij hem eigenhandig een kopje kleiner zou maken.

Als we 3 dagen in Zimbabwe zijn horen we dat Mugabe zijn verjaardagsfeestje heeft gevierd. Hij heeft hier honderden duizenden US dollars aan besteed. Grote woede en verslagenheid heerst er onder de mensen hier, waarom investeert Mugabe dat geld niet in zijn land? In de mensen die hier nu te lijden hebben van de slechte economie. Mensen moeten overleven met voedselhulp vanuit andere landen en Mugabe drinkt dure champagne. Ongelofelijk dat dat in onze tijd nog kan...

Wat opvalt is dat als de mensen hier met ons praten over politiek of Mugabe, dat ze dit altijd op een fluistertoon doen en schichtig om zich heen kijken. De mensen hier zijn bang voor hun eigen regering. Wanneer zal dit veranderen?

Ook wij lopen hier in Zimbabwe weer tegen de idiote Afrikaanse regelgeving aan. De grensoversteek kost ons 3 uur omdat de man bij de douane geen zin heeft om door te werken. Vervolgens worden we 100 us dollar lichter gemaakt. De prijs voor de visa’s en voor de road en carbontax. Iemand wijst ons erop dat we met onze truck nog naar een ander kantoor moeten en hier nog extra moeten betalen voor een of andere wegenbelasting dit zou ons dan nog eens 60 us dollar kosten (omdat we een truck zijn). Ik terug naar de douane om dit na te vragen, maar de douanier verzekerd me dat wij deze wegenbelasting niet hoeven te betalen omdat Molly een privé-truck is. ‘Weet u het zeker meneer de douanier?’ (5 x navragen)’ Ja, mevrouwtje ik weet het zeker’.

Na de victoria falls besluiten we verder Zimbabwe in te rijden. Na 150 km komen we de eerste politiestop tegen. Zij vragen ons naar het formulier voor de wegenbelasting. Tsja, dat hebben we niet wat de douanier verzekerde me dat we dit formulier niet nodig hadden. Ja wel hoor, zegt de politieagent. Ik raad u aan 150 km terug te rijden naar Victoria falls en daar als nog dit formulier te gaan halen.

Annemarie, normaal toch een rustig persoon, totaal niet agressief.… sprong uit haar vel! Tsjee, wat waren we kwaad om die idiote regelgeving in Afrika en het feit dat hier totaal niet gecommuniceerd wordt met elkaar en dat de een dit zegt en de ander dat.

Na samen overlegt te hebben wat we nu zullen doen, nemen we het risico verder te rijden en bekeurd te worden of zelfs terug gestuurd te worden? Ontwijken we politiecontroles door over pistes te gaan rijden? Of gaan we direct het land uit?

Het wordt een middenweg, we gooien onze geplande route overboord, besluiten we een korte route te rijden over een piste langs de zambezirivier en daarna terug te keren naar victoria falls om daar opnieuw de grens over te steken naar Botswana. We redden het dan allemaal net met onze diesel en Annemarie gaat met veel plezier die aardige douanier aan zijn stropdas over de toonbank heen te trekken!

Gaan we ooit wennen aan de denkwijze, regelgeving en mentaliteit van de Afrikanen?