Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
28-04-2008 :: Een nieuwe weblog, toch?
 
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Windhoek, hoofdstad Namibie

 
Ruim 10 maanden zijn we nu onderweg,

Met zo af en toe een klein beetje pech

Ziek, uitslag, Molly kapot of Obi onder het mes

Het is keer op keer een wijze les

 
Maar het mag onze pret niet drukken,

Al hopen we het oosten door te komen met minder stukken!


Obi knapt nu heel goed op

Alleen wordt ze een beetje gek in haar kop

Kalm aan doen is niet makkelijk voor onze hond

Ze heeft namelijk geen rust in haar kont

 
Afgelopen dagen waren supergezellig en leuk

We lagen namelijk steeds met Mark en Nancy in een deuk

We hebben een aantal dagen met hen op een boerderij gekampeerd

Voordat we weer naar Windhoek zijn terug gekeerd

 
Waarom schrijf ik deze weblog eigenlijk in de vorm van een gedicht?

Het is goed dat ik mijn aandacht daar eens op richt


Want, denk ik nu met een lach,

Morgen is een hele speciale dag

Na een maand of tien,

Zullen we eindelijk ons pap en mam weer zien


Op dinsdag 29 april om 13.00 uur Nambische tijd zullen de banden

Van het vliegtuig waar zij in zitten in Windhoek landen

10 Maanden zonder ouders is toch wel erg lang

Er volgen er daarna nog 10 ben ik bang

Maar daar denken we nu niet aan

Omdat we morgen om 13.00 uur klaar moeten staan


We gaan 1 maand lang genieten,

Van prachtige natuur, rust, gezelligheid, moederliefde en blote himba tieten!

Hopelijk hebben ze als ze komen

Wel een dikke trui meegenomen

Dat zeggen we met een reden

In Namibië is namelijk de winter ingetreden

Overdag is het met 30 graden nog steeds lekker heet

Maar ’s avonds en ’s nachts is het koud, dat je het maar even weet!

 
En wat we ook nog even willen laten weten

Is dat we jullie nog lang niet zijn vergeten

We denken vaak aan alle mensen thuis

We willen alleen nog lang niet naar huis……


Wil je korte filmpjes zien van onze reis kijk dan op:

http:/people.few.eur.nl/donkers/pena


Wil je meer lezen over Nancy en Mark? (www.markennancy.waarbenjij.nu )




20-04-2008 :: Balen!
Aantal kilometer gereden:
 

Aantal dagen onderweg: 300
 

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17
 

We bevinden ons nu in: Windhoek, hoofdstad Namibie
 

Samen reizen is leuk, gezellig, knus, motiverend en makkelijk. Maar op een gegeven moment splitsen de wegen weer omdat je allebei een andere kant op wil. Na 3 weken samen te hebben gereden met Floris en Marieke splitsen onze wegen weer in Windhoek. Maar ons laatste avondje samen moet natuurlijk speciaal worden en daarom gaan we samen met Melf en Katja, 2 Duitsers die we in Windhoek hebben leren kennen uiteten.
We bestellen een bushman sosatie, als de spies geserveerd wordt kunnen we op zebra, krokodil, struisvogel en kudu kauwen. Dat is nog eens iets anders als onze Nederlandse mixed grill met kip, varken en koe! Jammer genoeg werd het wel echt knauwen want de kok had het vlees te taai gebakken. Maar al met al werd het een heel gezellig avondje.
 

Omdat we nog 2,5 week over hebben voordat Annemarie’s ouders komen, besluiten we een beetje rondom Windhoek te gaan rijden. Met Obi gaat het na haar operatie elke dag vooruit en ze gebruikt alle 4 haar poten weer. Meteen buiten Windhoek rijdt je de prachtige uitgestrekte natuur van Namibië in. Heel af en toe zie je een bordje waarop aangegeven staat dat er in de middle of nowhere een farm gesticht is en dus mensen wonen. De boerderijen hebben hier zoveel grond dat je met 50 hectare maar een klein boertje bent. Het lijkt ons geweldig om zo open en vrij te wonen, maar je moet er ook wel tegen kunnen om zo geïsoleerd te zijn dat je 50 km verderop bij je buurman een kopje koffie moet gaan drinken.
 

Bij een van deze farms kunnen we kamperen en is er zelfs een zwembad. Als we aangeven bij de eigenaresse dat we dolgraag een duik willen maken, zegt ze bloedserieus: ‘neem wel eerst even een douche, want kampeerders staan erom bekend nogal te stinken’. Verbaast laat ze ons achter, voor de zekerheid ruiken we even aan elkaar, zijn we er zo erg aan toe dat mensen ons op 2 meter afstand kunnen ruiken? Zelf vinden we het wel meevallen……..
 

Weer op weg rijden we richting het prachtige nationaal park Naukluft, de namib dessert. De oudste woestijn van de wereld. Onderweg worden we gestopt door een oud vrouwtje die wuivend bij haar auto staat. Het is een Duitse toerist van rond de 70 jaar die samen met haar vriendin (ook 70 jaar) op vakantie is in Namibië. Ze wilden even pauzeren onder een van de schaarse bomen in het gebied om uit de zon te zijn en reden daarbij hun auto finaal vast. Haar vriendin is gaan lopen om hulp te halen, want in de 2,5 uur die ze er al stonden waren wij de 1e auto die langs kwam. We koppelen de auto aan Molly, zetten met 2 auto’s een luid toeterconcert op zodat de lopende vriendin weet dat ze terug moet komen en trekken met alle gemak de auto uit het mulle zand. Bij nacheck blijkt dat de vrouwkes hun 4 wielaandrijving niet op lock hadden gezet waardoor hun auto zich alleen maar verder in het diepe zand groef. Maar het doet er allemaal niet meer toe, want wij zijn hun ‘saving angels’ en we hebben nog nooit zo’n opgeluchte gelukkige glimlach gezien.
 

Het nationaal prak Naukluft is met geen woorden te beschrijven, de uitgestrektheid, de leegte, de prachtige natuur en de wilde beesten die we voorbij zien komen. We doen een wedstrijdje met een springbok om wie het hardste kan, bij 65 km per uur moet de springbok het afleggen. We kamperen bij een enorme rotsenformatie en zien rond 18.30 uur aan de ene kant de volle maan opkomen, terwijl aan de andere kant de zon nog bezig is om onder te gaan. De volgende ochtend beklimmen we vroeg de hoge rotsen om de dag te zien beginnen, de zon langzaam te zien opkomen vanachter de bergen in de verte, zijn eerste stralen laten ons weer de prachtige leegte van de omgeving zien, dat er zulke mooie dingen op de wereld bestaan.
 

Helaas gaat het in Naukluft weer slechter met Obi, ze gebruikt haar geopereerde pootje niet meer en piept zelfs als het aangeraakt wordt. We maken ons zorgen om haar pootje en besluiten daarom dit prachtige gebied te verlaten, gelukkig komen we hier nog terug met de ouders van Annemarie, om WEER terug te keren naar Windhoek. Gelukkig heeft de dierenarts op zaterdagnamiddag ook consulturen en kunnen we er terecht. Onze vrees wordt bevestigd, de knieband is losgeschoten en moet opnieuw geopereerd worden. Maandagochtend gaat ons hondje dus opnieuw onder het mes………



10-04-2008 :: Obi onder het mes...
Aantal kilometers gereden:
 

Aantal dagen onderweg:
 

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17
 

We bevinden ons nu in: Windhoek, Namibie
 

 

‘We gaan naar Kubu island.’
 

Waar ligt dat? In de Atlantische oceaan? In de Indische oceaan?
 

‘Nee hoor, Kubu island  ligt in Botswana.’
 

In Botswana? Dat grenst toch niet aan de zee?
 

‘Nee, dat klopt, Botswana grenst niet aan de zee en heeft dus ook geen kustlijn.
Toch heeft het een eiland.’
 

Ligt er een groot meer in Botswana dan?
 

Nee, Kubu island ligt op de zoutpannen (Makgadikgadi pans). Wat ze tegenwoordig weten is dat deze zoutpannen, slechts een stukje zijn van wat ooit het grootste inlandse meer van Afrika was. Tegenwoordig ligt dit meer droog (in het droge seizoen) en kun je met de auto over enorme zoutvlaktes rijden die aandoen als surrealistisch maanlandschap. Een zeer bijzonder landschap dus. Eenmaal rijdend op de pannen rijst er ineens een eiland voor je op, Kubu island genaamd. Het eiland is ongeveer 1 kilometer breed en bestaat uit grote rotsen en baobab bomen (een typisch Afrikaanse boom). Al met al een prachtplek om te kamperen, kampvuurtje te stoken, kijken naar de zons op- en ondergang tussen al de baobabs en een geweldige plek voor de honden om rond te spurten over de enorme vlaktes.
 

Al moet Obi het wel een beetje rustig aan doen,  2 weken na haar val van de rots is haar pootje nog steeds niet genezen en moeten we toch echt op zoek naar een dierenarts. Omdat we deze in Botswana niet helemaal vertrouwen willen we terug naar Windhoek om haar te laten onderzoeken. Dit maakt dat we nog wat langer met Floris en Marieke reizen die ook op weg zijn naar Windhoek. De reis met de 2 unimogs, 3 honden, 3 reservebanden, 550 liter diesel en 450 liter water gaat dus nog wat langer door.
 

Ondertussen zijn we in Windhoek en is Obi naar de dierenarts geweest. Obi moet onder het mes! We moeten het onze Obi nageven, als ze iets doet, doet ze het ook meteen goed. Haar knieband is niet goed en misschien zijn haar kruisbanden gescheurd, dit zal tijdens de operatie bekeken worden. Tsjee, wat zijn wij blij dat we in Windhoek zijn bij een dierenarts met een hygiënische praktijk, kennis en materiaal. Deze operatie moet gebeuren omdat Obi anders haar pootje straks helemaal niet meer kan gebruiken. Dit wordt ons allemaal verteld in een behandelkamertje van 4 m2 en terwijl de arts doorratelt over wat er met Obi aan de hand is, zie ik Patrick wit weg trekken en steun zoeken tegen de muur. Patrick een stoere automonteur hier op reis, kan niet tegen de geur van behandelkamers van dierenartsen of ziekenhuizen. Dus brengen we Patrick maar snel even naar buiten voordat de dierenarts hem ook moet behandelen!
Met pijn in ons hart brengen we Obi dus opnieuw naar de dierenarts waar ze op het moment dat ik dit op internet plaats geopereerd wordt….Hopelijk komt het deze keer ook allemaal goed.
 

Reizen door Afrika betekent ook reizen door verschillende tijdzones. Meestal hebben de landen waar we doorheen reizen maar 1 uur tijdsverschil, bijna niets zou je zeggen. Dat is ook bijna niets, behalve als je een afspraak hebt. Zo hebben we een afspraak om 07.00 uur bij de dierenarts, maar we hebben de klok dus niet terug gezet. Dit betekent dat we in Namibische tijd om 06.00 uur voor de poort staan! Dus zetten we op ons gemak maar een koppie thee en geven we Obi nog een extra aai over haar bolletje. (Obi, die een beetje onrustig wordt omdat ze allang weer in de gaten heeft dat we voor de poort van de dierenarts staan!)
 

Opnieuw verrast Windhoek ons. Het is er schoon, misschien nog wel schoner als in onze steden. Er zijn trottoirs, het verkeer is goed geregeld, er zijn kantoorgebouwen, winkelcentra en supermarkten waar je alles kan kopen en je ziet in veel gebouwen de Duitse bouwstijl terug. Tot onze grote verrassing staat er bij het hostel waar we kamperen een wasmachine! Na 9 maanden alles met de hand te hebben gewassen, maken Marieke en ik een sprongetje in de lucht dat ons beddegoed en kleding nu eens ECHT zuiver wordt. Dolenthousiast ga ik naar de supermarkt en koop ik het eerste beste wasmiddel wat ik tegenkom. Bij de wasmachine kom ik erachter dat ze alleen met koud water kunnen wassen, maar dat baat niet, hop, alle smerige was erin, een flinke scheut wasmiddel en draaien maar met die handel. Ik ben nog nooit zo blij naar een wasmachine gehuppeld! Goed in de gaten houden wanneer het lampje uit gaat, de klep open doen  en de heerlijke geur van……..CHLOOR opsnuiven…..Een voor een haal ik onze kleding uit de wasmachine, grote witte en gele kringen staan op donkere kledingstukken. AAAAHH! Eerst wil ik de wasmachine nog de schuld geven, maar als we eens wat beter kijken op de fles wasmiddel die ik heb gekocht blijkt dat…..je kunt het al raden, wasmiddel met bleek heb gekocht!


Ach ja, we lachen er maar om dat we er al maanden uit zien als zwervers met onze verkleurde en kapotte kleding, een paar extra kringen maakt dan ook niets meer uit. Maar het is wel schoon!
 

 




02-04-2008 :: Neushoorns!
Aantal kilometers gereden: 34120

Aantal dagen onderweg: 282

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Lethakane, Botswana

Het leuke van langer in één land blijven is dat je het land en de bevolking een stuk beter leert kennen. En zo leren we Botswana kennen als een redelijk plat land met ontzettend veel wild, mooie gebieden en erg vriendelijke mensen.

Na de hoofdstad van Botswana, Gabarone of ‘Gabs’ zoals de inwoners van Botswana deze stad liefkozend noemen te hebben verlaten, rijden we verder naar het oosten, vlak langs de grens met Zuid -Afrika af. Hier ontmoeten we in een grensplaatsje Floris, Marieke en hun 2 honden Duko en Beau. Op het moment dat we ze ontmoeten zitten ze met hun handen in het haar, want ze krijgen namelijk hun honden, een huski/ herder en een labarodor mix niet de grens over naar Zuid Afrika zonder ze eerst in carrantene te plaatsen……ze balen dus goed.

Maar de stemming slaat al snel om als we ontdekken dat we wel ontzettend veel overeenkomsten hebben. We reizen allebei met een unimog, hebben honden bij. Marieke, Floris en Annemarie zijn van dezelfde leeftijd, bijna dezelfde opleiding gedaan en bijbaantjes gehad, hond ziek geweest tijdens de reis, overlijden van oma’s en dan hebben we ook nog eens hetzelfde plastic servies van de Hema! Het moet toch niet gekker worden! Omdat het ook nog eens goed klikt besluiten we een aantal dagen samen op te rijden.

We vinden een super plek om te bushkampen, aan een meer waar de zon een prachtige glinstering op het water achterlaat als deze langzaam ondergaat. Voor ons is het een speelparadijs, rondom het meer liggen allemaal heuvels bestaande uit grote rotsen waar we op kunnen klimmen en vanwaar uit we nog een mooier uitzicht op de omgeving en de zonsondergang hebben. Obi gaat natuurlijk mee klimmen, ze vind dit geweldig en legt de afstand die wij doen zeker 10x af, maar soms gaat het bij hondjes ook wel eens mis en verstapt ze zichzelf waardoor ze het de afgelopen dagen even met 3 pootjes moet stellen.

Maar Obi redt zich prima op 3 pootjes en heeft ondertussen vriendjes gesloten met Duko en Beau. Ze vormen een waar team, als Obi, onze waakhond iets opmerkt (een koe, geit, hagedis, auto, afrikaan) geeft ze een schel blafje en vervolgens rennen haar 2 bodyguards: Beau en Duko op het desbetreffende af om het vuile werk op te knappen, goed geregeld toch?

We willen alle 4 graag naar het rhino reservaat in Botswana, maar hebben dus ook beide een probleem omdat er geen honden binnen gelaten worden. Maar de oplossing is snel gevonden. De hondjes gaan in de auto van Floris en Marieke, deze wordt in de schaduw geparkeerd en vervolgens gaan we met zijn vieren in Molly op zoek naar de neushoorns. Omdat we bij Molly op het dak kunnen zitten hebben we een prachtig overzicht, wel uitkijken voor de hoge bomen met de enorme pikkers!

De scout bij de ingang verteld ons dat er 32 witte neushoorns en 3 zwarte neushoorns in het reservaat leven, naast natuurlijk zebra’s, giraffen, wildebeesten, hartebeesten, luipaarden en andere dieren die veel in Botswana voorkomen. Het park ging volgens ons reisboekje om 08.00 uur open, dus zo laat stonden wij dan ook voor de ingang, de scout vertelde ons dat als we echt neushoorns wilden spotten we eigenlijk om 06.00 ’s ochtends hadden moeten komen. Tsja, dat snappen wij ook maar als we dan voor de gesloten deur staan? Nee, hoor het park is gewoon open zegt de scout……Na een hoop geshit en gebaal besluiten we maar gewoon in Molly te stappen en het beste ervan te maken. In de aantal uren die we er rondrijden hebben we zeker 20 van de 35 neushoorns die vrij door het grote park rondlopen gespot, geen slechte score al zeggen we het zelf! Prachtige beesten zijn het en ze kunnen ondanks hun enorme gewicht zich nog zeer vluchtig voortbewegen.

We reizen nog een aantal dagen op met Floris en Marieke, waarin we samen gaan proberen de zoutpannen te verkennen, mochten deze niet te nat zijn. En dan splitsen onze wegen weer, zij gaan via Namibie proberen om Zuid Afrika met de honden binnen te komen, deze grens staat er om bekend niet zo streng te zijn en wij blijven nog eventjes plakken in Botswana. Wil je wat meer lezen van Floris en Marieke of hun prachtige site bekijken? www.verweg.org