Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
29-05-2008 :: zakkenroller
Aantal km gereden:

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Windhoek, Namibie

We zwaaien nog maar eens extra hard als ons pap en mam uit het zicht verdwijnen in het transferbusje wat hen naar het vliegveld zal brengen. Een heerlijke maand is voorbij gevlogen en op het moment dat mijn ouders uit het zicht zijn komt het besef dat we hen voorlopig weer niet zien. Gelukkig hebben we mooie foto´s en filmpjes die we nog vaak kunnen bekijken.

Mijn ouders zijn weg, maar onze reis gaat door. We willen onze reis helemaal afmaken, dat betekent het ´rondje Afrika´ rijden. Met het idee dat we nog een klein jaartje onderweg zijn, kijken we nog eens goed naar Molly. De coleman (het kooktoestel) heeft het half begeven en zit onder de roest, we kunnen maar maximaal 1,5 dag stil staan, dan zijn de accu´s leeg en de banden...hoe lang redden die het nog? Investeren dus in de maanden die nog gaan komen.

Ondertussen liggen er splinternieuwe bandjes onder Molly, maar kwamen we er wel achter dat de velgen wat krom zijn, veel kans door al het gehobbeldebobbel door Centraal Afrika. We hebben zonnecollectoren besteld en doen nu dus aan milieuvriendelijk stroom. Gelukkig zijn dit soort dingen een stuk goedkoper hier. En onze oude vertroude coleman op benzine is vervangen door een gaskooktoestel en daarbij 2 gasflessen. Ook heeft Patrick een apparaatje geinstalleerd zodat we nu percies kunnen zien hoe ver onze accu´s leeg zijn. (zodat we altijd nog kunnen starten!)

In de laatste dagen met mijn ouders kwamen we ook Laura en Veghter tegen (www.stapvoetsdoorafrika.nl). We hebben Laura en Veghter al eens eerder ontmoet. Zij zijn ons namelijk 1,5 jaar geleden in Esch op komen zoeken toen we beiden in de voorbereidingsfase zaten voor onze grote reis. Erg grappig dus dat we ze nu hier tegen komen, zoals we al eerder schreven, Afrika is maar klein! We hebben een aantal heel gezellige dagen met ze gehad, maar helaas morgen gaan ook onze wegen weer scheiden. Gelukkig komen alle ´reizigers´ die we ontmoeten ook weer een keer terug in Nederland en kunnen we ze daar nog een zien!

Maar natuurlijk moesten we ook nog even ´de stad´ in nu dat nog kan! Windhoek is een heerlijke shopstad met allemaal mooie winkels. Het nadeel is alleen dat we alleen maar ´praktische´ dingen mogen kopen.....Maar Laura en ik dachten even een heerlijk Italiaans(!) ijsje te gaan kopen en waren hier al kwebbelend naar op weg. Mijn rugzak hing over een schouder en dat was mijn geluk, want daardoor voelde ik de zakkenroller aan mijn rugzak sjorren. Alles gebeurde in een enorm tempo, maar ik draai me zelf om, haal met mijn vrije arm uit naar de zakkenroller en roep kei hard: GODVERDOMME! (tsja, dat kwam het eerste in me op). De zakkenroller deed net of hij zijn krantje liet vallen en glipte er toen met een enorme snelheid tussenuit.

Terwijl we nog helemaal na staan te shaken, zeggen we tegen we elkaar dat we dat Italiaans ijsje nu toch wel EXTRA verdiend hebben.....

Wat een avonturen in Afrika.....



24-05-2008 :: bijna afscheid.....

Aantal km gereden: bijna 40.000!!

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Windhoek, hoofdstad Nambië


Bedankt voor al jullie felicitaties op de site!

De boot suist geluidloos door de lagoon in Walvisbay. Langs de boot zwemmen dolfijnen, pelikanen en zeemeeuwen vliegen met de boot mee. Op de kust en in het water zien we honderden zeeotters en zeehonden, die lekker liggen te bakken in de zon of aan het spelen zijn in het water. Op een gegeven moment klimt een van de zeeotters op de boot en krijgt als beloning een lekker visje toegeworpen. Een andere zeeotter hangt achter aan het trapje van de boot en lift op deze manier een stukje mee.


Na het mistige koude Swakopmund te hebben verlaten rijden we 30 km langs de kust af naar het zuiden, naar Walvisbay. Hier worden we door ons pap en mam getrakteerd op een boottochtje. Na de hele ochtend in de lagoon van Walvisbay en op de open zee te hebben gevaren wordt de boot stilgelegd op een rustig stukje water en worden er flessen champagne opgetrokken. De oesters die in de lagoon van Walvisbay worden gekweekt komen op tafel met daarbij een heerlijk verzorgde lunch. We klinken ons glas op een zeer unieke en bijzondere ervaring.


Later die middag rijden we naar Duin 7 waar we zouden kunnen sandboarden. Helaas komen we in de middag aan en heeft de zon al te lang staan bakken op de duin, waardoor het zand zo heet is dat je er niet meer op kunt lopen, laat staan sandboarden, helaas, we kunnen niet alles doen…..


Onze weg gaat verder naar de Sossusvlei in de Namib dessert. De namib dessert is de oudste woestijn ter wereld. De reisgidsen schrijven dat als je niet in de sossusvlei bent geweest je eigenlijk niet echt in Namibië bent geweest. Dat moet dus heel bijzonder zijn. De campsite weet dit ook en worden behoorlijk uitgemolken aangezien we 5x meer voor een kampeerplek moeten betalen dan gewoonlijk. Is het dit waard, vragen we ons nog af?


Voordat we bij de sossusvlei aankomen, rijden we eerst door Solitaire, degene die het boek ‘Solitaire’ van de schrijver Ton van der Lee gelezen hebben weten dat Solitaire eigenlijk alleen maar een benzinestation is met een klein café en een shopje. Maar Solitaire is vooral bekend vanwege zijn beroemde appeltaart. Dit moeten we natuurlijk uitproberen! We krijgen van Moose, ook een van de hoofdpersonen in het boek een enorm stuk appeltaart aangereikt en kopen nog een extra stuk voor de verjaardag van Annemarie. De appeltaart is enorm en als je ooit nog in Solitaire komt moet je deze zeker gaan proberen!


20 mei 2008, de verjaardag van Annemarie. In 27 jaar tijd heb ik nog nooit zo’n bijzondere verjaardag meegemaakt. Uitslapen was er niet bij, want de sossusvlei is het mooiste bij zonsopkomst wat betekende dat we om 04.45 uit ons bed moesten. De campsite is nog 65 km van de sossusvlei verwijderd omdat je in een nationaal park niet mag kamperen. We rijden in de vroegte over een donkere weg richting death valley. Deze vallei is omringt door rood gekleurde duinen, de grond in het midden is verhard en de bomen die er staan zijn dood, vandaar death valley. Bij zonsopkomst geeft dit een zeer bijzonder plaatje.


We moeten natuurlijk ook duin 45 beklimmen, een van de hoogste zandduinen ter wereld, wat nog niet zo mee valt. Ons pap is al eerste boven en kijkt voldaan naar beneden hoe wij ons verder omhoog ploeteren. Maar uiteindelijk staan we daar dan, op de top van duin 45 met een prachtig uitzicht en een voldaan gevoel. Even probeer ik nog naar beneden te glijden, omdat ik het sandboarden gemist had, maar aangezien dit niet het effect heeft wat ik had verwacht, zet ik mijn verstand op nul en ren de enorm steile duin met een flinke snelheid af. Goh, naar beneden gaat een stuk sneller dan naar boven!


’S Middags wordt ik overrompeld door nog meer cadeautjes. Ons mam had gezegd dat ze ons alles al gegeven had, maar ze hadden nog wat achter gehouden, waardoor dit een zeer grote verrassing was. Heel speciaal was het vriendentijdschrift, gemaakt door een aantal vrienden die allemaal een artikel of advertentie geschreven hadden. Dit is een tijdschrift om voor altijd te bewaren!


De spanning is nog niet afgelopen want de volgende dag kamperen we op hammerstein een game lodge. Hier worden cheeta’s die wees zijn opgevangen en verzorgd. Vele cheeta’s en luipaarden worden in Namibië afgeschoten door boeren omdat zij de schapen of ander vee opeten. De baby cheeta’s hebben dan geen moeder meer die voor hen zorgt en zo zijn een aantal cheeta’s en een luipaard op deze boerderij terecht gekomen. Een aantal cheeta’s zijn tam gemaakt, waardoor je hen kan aaien, met ze kan knuffelen en ze je hand af kan laten likken. Een bijzondere ervaring, al horen deze dieren natuurlijk in het wild thuis en niet in een kooi.


De tijd begint te korten en na een hele tour door Namibië te hebben gemaakt zijn we langzaamaan op onze terug tocht naar Windhoek. Daar zullen we ons mam en pap weer op het vliegveld naar Nederland zetten, terwijl we zelf nog even in Afrika, want we zijn het nog lang niet beu.


Lieve pap en mam, bedankt voor deze zeer bijzondere vakantie, het was supergezellig en heerlijk om jullie weer te zien! We vinden het erg leuk dat jullie onze manier van reizen wilde beleven en we denken ook dat jullie een goed beeld van Nambië hebben gekregen. Het was heerlijk om onze ervaringen persoonlijk met jullie te delen en we kunnen hier voorlopig weer op teren. Wij wensen jullie een veilige en fijne terugreis en we hopen dat deze vakantie voor altijd in jullie geheugen zal blijven staan………


Jan en Sjan: Helaas is de vakantie alweer bijna voorbij, 4 weken zijn voorbij gevlogen, we hebben enorm genoten, Namibie is een prachtig land. Het was ook leuk om op de manier te reizen zoals ons Annemarie en Patrick dat al bijna 1 jaar doen. De reacties op de site waren super!


(PS we geven een verjaardagfeestje op 30 mei, vanaf het vliegveld van Windhoek 700 km rechtdoor de woestijn daar bij de 7e zandduin rechtsaf, spoor volgen tot de dode boom, dan naar links, woestijnolifanten proberen te ontwijken en dan wachten we jullie daar van harte op met een lekkere braai. Bij deze zijn jullie uitgenodigd!)






16-05-2008 :: zweetdruppels
Aantal kilometers gereden:  38570

Aantal dagen onderweg:325

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in : Swakopmund, Namibie

Zweetpareltjes glinsteren op de bovenlip van ons pap. Hij gooit het stuur om naar rechts, nee, het moet toch een stukje meer naar links. Ho, stop, terug uit! Op deze manier rijden we door het ruige en ongerepte kaokoland helemaal in het noorden van Namibie. Na de prachtige epupafalls te hebben bezocht die aan de grens met Angola liggen besluiten we kaokoland wat verder te ontdekken. Maar we hier tegen kwamen hadden we niet meteen verwacht. Grote keien op de weg en vaak was er helemaal geen weg, maar reden we eerder door een rivierbedding. Na 1 klapband en 1 lekke band, het feit dat dit een heftige piste is, dat dit de 1e off road ervaring van ons pap en mam is, we de huurauto in een stuk terug willen brengen houden we het na 60 km en 1 nachtje kamperen in de bush voor gezien en draaien om. Na een aantal uren over hobbelige wegen vol met keien komen we terug op de harde zandpiste. Ons pap en mam laten een zucht van opluchting en melden ons: nu het erop zit was het eigenlijk best leuk!

Twee dagen daarvoor bezoeken we een himba dorpje. Samen met onze gids die de taal van de himba’s spreekt en zelf een ‘moderne’ himba is, gaan we op weg. We rijden naar een afgelegen gebied en voor ons zien we in het droge gras de lemen hutjes verschijnen waarin de himba’s wonen. We spenderen een aantal uren in de dorpje wat een zeer bijzondere ervaring is.

De himba is een volk wat zich grotendeels nog weigert aan te passen aan de westerse beschaving. Zij smeren zich zelf van top tot teen 3 x per dag in met een mengsel van oker, as en zelfgemaakte boter. Hierdoor krijgen ze een rode kleur op hun huid (ze wassen zichzelf nooit) en een zeer bijzonder uiterlijk. Verder gebruiken ze natuurlijke parfums, die zij heerlijk vinden ruiken, maar wij zouden het geurtje nooit bij de douglas kopen. Dit mengsel zou moeten helpen tegen huidziekten en veroudering, maar bij de aanblik van een paar oudere himba’s kunnen we jullie melden dat het mengsel zeker niet tegen veroudering werkt! Helaas geen nieuw wondermiddel dus.

We mogen een kijkje nemen in hun leven van alledag, wat betekent dat de mannen op pad gaan met het vee en de vrouwen bij de hutten blijven en op de kinderen passen. Jonge vrouwen hebben al veel kinderen en daardoor tieten tot op hun navel, wat ze trouwens erg goed van pas komt, ze houden het kind op de heup en als het begint te janken dan pakken ze gewoon hun tiet op en stoppen dit in de mond van het kind, klaar! Dit doen ze tot hun kids 4 jaar oud zijn.

Ons mam was met haar videocamera erg in trek bij de himba’s, vooral omdat ze hetgeen wat ze gefilmd meteen terug kon laten zien, zij werd dus continu overstelpt met prachtige stinkende himba kinderen die zich verdrongen voor het LCD schermpje van haar camera.

De tegenstelling is erg groot want we slapen die avond op een camping die gekoppeld is aan een prachtige lodge boven op de berg. Het zwembad is er één zoals we het nog nooit gezien hebben, in het zwembad lijkt net of je van de berg af zwemt richting het prachtige verre uitzicht op bergen en een ondergaande zon.

Het feit dat veel mensen hier in onze ogen arm zijn is een feit waar ons pap en mam erg aan moeten wennen. In Namibie zijn op sommige plaatsen supermarkten waar je je boodschappen kunt doen. Hier wordt je zodra je de supermarkt uitkomt overvallen door mensen en jonge kinderen op blote voeten en vieze kleren die komen bedelen om eten of geld. Ook ons pap en mam worden nu geconfronteerd met hoe het leven ook kan zijn en dat we in Nederland toch maar niets te klagen hebben.
We rijden verder, want Namibie is een groot land, we kunnen in de maand dat ons pap en mam hier zijn hen ongeveer 1/3 van het land laten zien, maar dan moeten we flink doorrijden. Maar rijden is hier geen probleem omdat Namibie ons continu prachtige uitzichten laat zien, van bergen, tot rotsen, van woestijn tot dichte bush en dit alles met daarachter een helder blauwe lucht.

Ons pap en mam zijn ook zeer verbaasd dat er zo weinig mensen zijn. Als we op een dag 200 km rijden komen we misschien 3 andere auto’s tegen en dat zijn dan vaak ook nog toeristen. Het effect van zo’n groot land, met zo weinig mensen dringt nu pas echt goed tot ze door.

We komen in de middle of nowhere bij een lodge met camping terecht in een prachtig gebied. Terwijl we net ons vuurtje aan het opstoken zijn komt de nachtbewaker enthousiast onze campsite oprennen met de mededeling dat er een woestijnolifant rondloopt op de campsite. We snellen ons naar de plaats waar de olifant staat en krijgen indrukwekkende beelden te zien van een olifant van ruim 2,5 meter hoog die op zijn gemak de begroeiing van de lodge aan het opeten is. We krijgen duidelijke aanwijzingen van het personeel en kunnen op deze manier op zo’n 20 meter afstand van de olifant komen, dit enorme beest torent boven de hutjes van de lodge uit!

Als we terug zijn op de campsite komt een van de personeelsleden melden dat onze campsite een van de favoriete graasplekken is van de enorme olifant. Jullie krijgen misschien een bonus omdat de olifant hier komt grazen zegt hij, maar ja, of we daar nu zo blij mee zijn?? We wachten een aantal uren op de olifant waarin ons mam alle mogelijke vluchtroutes zorgvuldig bekijkt. Als we naar bed gaan is de olifant nog steeds niet geweest met het gevolg dat ons mam maar een slechte nacht heeft en bij elk geluidje opschrikt. Achteraf had ze rustig kunnen slapen want de olifant hield het deze nacht voor gezien en is niet meer op komen dagen.

Ook kamperen we nog bij Spitskoppe een indrukwekkende rotsformatie die miljoenenjaren geleden is ontstaan doordat de aardkorst open spleet en hete lava naar boven werd geduwd. We gaan ook duizenden jaren terug in de tijd bij twijfelfontein waar prachtige rotstekeningen van de bosjesmannen te zien zijn.

Nu zijn we in Swakopmund een plaatsje wat aan de kust ligt. Maar ondanks dat hier palmbomen staan en het in het midden van de woestijn ligt, is het hier koud! Het doet ons een beetje denken aan het Nederlandse strand en omdat het hier ook nog eens 300 dagen per jaar mistig is, blijven we hier maar 1 nachtje.
Toch is het een zeer bijzondere kust omdat de duinen van de woestijn hier de zee ontmoeten. Dat geeft ons ook de kans om te gaan sandboarden (een alternatief op snowboarden, maar dan niet van een sneeuwhelling, maar van de duinen) Ons pap en mam moeten nog even bekijken of ze ook dit avontuur weer aandurven……..

Reactie van Jan: De olifanten zijn hier wel groot! Namibie is een land van tegenstellingen en dat is genieten.

Reactie van Sjan: Namibie is een prachtig land, het is zeer afwisselend. Je kunt enorm ver weg kijken en komt weinig mensen tegen. En als jullie nu de site goed bijhouden, hoeven wij niets meer te vertellen als we thuis komen. Groetjes!




07-05-2008 :: Welom in Afrika!
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 313

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Opuwo, Namibie

Duimen draaien want over een paar uurtjes komen ons pap en mam. Is alles klaar? Molly gepoetst, boodschappen gedaan, een lekker zuid Afrikaans wijntje gekocht. Ja, alles is klaar, weten we het zeker? Ja, we weten het zeker.

Piep, een smsje…….

Ons pap en mam: we hebben 24 uur vertraging en komen een dag later in Windhoek aan……

Maar op koninginnedag nota bene is het dan zover, we staan voor de schuifdeuren die steeds open en dicht gaan en waar steeds mensen doorkomen die achter karretjes lopen met daarop grote koffers. Als de mensen de deur door zijn sluit deze automatisch, we hebben dus steeds maar 3 seconden de tijd om op onze tenen te gaan staan en over de mensen heen te kijken om te zien of ons pap en mam er al aan komen. Open, dicht, open dicht…..

En dan maakt mijn hart een sprongetje, daar zijn ze dan!!! Nog een beetje witjes van het gebrek aan zon in Nederland, maar ik herken ze nog, het zijn echt MIJN ouders die hier in Namibië zijn geland! Heerlijk om ze weer te zien, we hebben elkaar zoveel te vertellen, maar moeten eerst de huurauto ophalen in Windhoek. Dit alles neemt nogal wat tijd in beslag, maar rond een uur of 7 zitten we dan toch aan ons zuid Afrikaans wijntje en een Namibische braai (BBQ) en hebben we eindelijk de tijd om eens goed bij te kletsen.

2 Dagen later is Patrick jarig en weer maakt ons hart een sprongetje want ons mam heeft de kaarten en cadeautjes die de mensen voor ons geschreven en geregeld hebben allemaal op de grond uitgestald. We hadden dit totaal niet verwacht en zijn diep geroerd. Het voelde alsof we alle twee tegelijk jarig waren en we hebben ontzettend genoten van dit alles.

De volgende dagen hebben dan ook bestaan uit kaartjes en brieven lezen, en nog eens lezen, en nog eens lezen (zo blij waren we ermee!) en geweldig in elkaar gezette filmpjes kijken van mensen waar we om geven. Zeer bijzonder en bedankt hiervoor.

Natuurlijk hebben we de afgelopen dagen nog meer gedaan dan lezen en filmpjes bekeken. We hebben ons pap en mam een beetje kennis laten maken met Afrika. Ten eerste met de wilde dieren in het Ethosha nationaal park. Hier hebben ze enorm van genoten. Daarnaast is het rijden in Namibie sowieso al een genot omdat er altijd iets moois te zien is. Naarmate we verder van Windhoek naar het noorden rijden wordt Nambie ook minder geciviliseerd, iets wat ons pap en mam als indrukwekkend ervaren. Ze zien lemen hutjes met rieten daken, ezelkarren en vrouwen die met hout op hun hoofd en kinderen op hun rug lopen. Dingen waaraan wij ondertussen gewend zijn, maar toch heel bijzonder blijft.

We zijn nu in het gebied waar de himba’s wonen (wie kent ze nog van het televisieprogramma: groeten uit de rimboe?). Ik kan melden dat we ondertussen al verschillende blote himbatieten gezien hebben. Morgen gaan we op bezoek in een himbadorp, wat een zeer speciale ervaring zal worden, hierover in de volgende weblog meer.

Ons pap en mam willen ook nog even iedereen bedanken voor de berichtjes op de site en alle gelukswensen! Ze hebben het zeer naar hun zin!