Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
21-07-2008 :: Bas, Cynthia, Jip en Tijn in Zuid Afrika
Aantal kilometers gereden:


Aantal dagen onderweg:


Aantal Afrikaanse landen bezocht: 19


We bevinden ons nu in: Durban, Zuid Afrika


13 juli 2008 We staan toch wel een beetje gespannen te wachten op de komst van Bas, Cynthia Tijn (4 jaar, petekindje Patrick) en Jip (2 jaar). We hebben afgesproken in Harrismith, zo’n 300 km onder Johannesburg. Na een lange, vermoeiende reis te hebben afgelegd zijn ze daar dan! Natuurlijk moet er flink bij gekletst worden en wij zijn zeer blij met het feit dat Tijn ons nog herkent en dat ze beiden alweer snel aan ons gewend zijn.

We verwelkomen hen door een potjiekos te koken. Dit is een soort stoofpotje wat klaar gemaakt wordt in een gietijzeren pan die volgens Tijn op een heksenketel lijkt. Deze potjie zet je recht op het vuur waarna het gerecht zo’n 2 uur moet stoven. De Zuid Afrikanen zijn gek op potjiekos en er worden zelfs potjie kookwedstrijden georganiseerd.

Nadat de camper die Bas en Cynthia gehuurd hebben een beetje ingepakt is en ze een nachtje zijn bij geslapen, vertrekken we naar Drakensbergen. Dit is een prachtig berggebied in Zuid Afrika. Het is nu winter, waardoor het landschap vooral bruin ziet, maar ook dit heeft een prachtig effect. Bas, Cynthia en de kids maken nu ook kennis met de Zuid Afrikaanse winter die op 1600 meter hoogte best koud kan zijn. We lossen dit op door met zijn allen hout te sprokkelen en elke avond een gezellig vuurtje te maken.


We hebben Tijn en Jip nu natuurlijk een jaar niet gezien en beide zijn veel vooruit gegaan in hun spraakvermogen. We worden dan ook vooral door Tijn continu bestookt met vragen: ‘Waarom rijdt Molly niet zo hard?’, ‘Waarom brandt hout wel en steen niet?’, ‘Waarom hebben jullie hier een luikje?’, ‘Waarom moet Obi in haar mand?’, ‘Wat is dit?’ en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ook Jip gaat volop op avontuur uit hier in Afrika en leert al snel nieuwe woorden bij, maar Jip geniet nog het meest als je hem een lekker bord eten voorzet wat hij helemaal met zijn lepel en handen op kan smullen, waarna zijn complete outfit in de was kan.


Na een paar dagen hebben we genoeg van de kou en besluiten we naar de kust te gaan. Hier is het weer een stuk aangenamer en zitten we aan een leuke camping die meteen grenst aan de zee, ideaal voor de kids, al is het 65+ gehalte op deze camping wel erg hoog.


We besluiten naar Natuur reservaat Oribi te gaan omdat we gelezen hebben dat daar een aantal leuke activiteiten zijn. Een daarvan is de Gorge Swing, de hoogste van de wereld prijzen ze zelf aan. Een gorge is een soort kloof. Omdat ik de hoogste bungeejump van de wereld in Zuid Afrika helaas gemist heb omdat dit totaal niet op de route lag wil ik toch wel erg graag deze Gorge Swing doen.


Ik ga een kaartje kopen en onderteken een contract waar eigenlijk instaat dat als ik te pletter val in de gorge dat de organisatie niet aansprakelijk gesteld kan worden. Hmmm, oke?
Met mijn ticket in mijn hand loop ik richting de gorge, ik krijg nog even een bemoedigend lachje van Bas en Cynthia en Patrick heeft zich ondertussen al bovenop de rots gevestigd om een mooi filmpje te kunnen maken.

Ik wordt in mijn tuigje geholpen en dan volgt er een procedure van allerlei dingen die vast geklikt moeten worden, vervolgens wordt mijn tuigje zo strak aangetrokken dat ik al voel dat ik een blauwe plek op mijn schouder krijg. Maar goed, dan is het toch zover.

Ik moet op het randje van de klif gaan staan, op de 2 voetstapjes die ze daar mooi getekend hebben, de instructeur vraagt nog even: ‘Are you ready?’ Ja maar natuurlijk, al vloeit de adrenaline nu tocht wel rijkelijk door mijn lijf. Ik kijk nog even in een glimp naar beneden, maar als de instructeur: 1,2,3 GO! roept zet ik mijn verstand op nul, spreidt mijn armen als een vogeltje en vlieg in een vrije val van 75 meter naar beneden de gorge in, aan het einde van de sprong wordt ik opgevangen door het touw en zo swing ik nog een tijdje door de gorge. Ik geniet nog even van het prachtige uitzicht, maar mijn keel voelt zeer aan van gillen.


Langzaam takelt de katrol me terug naar boven waar Patrick, Bas, Cynthia, Tijn en Jip al op me staan te wachten. Tijn neemt het hoogste woord en wil alles van me weten: ‘Hoe zat je vast?’ ‘Hoe kan jij vliegen als een vogel?’ ‘Wat was daarbeneden te zien?’. Wat moet ik in Tijn zijn ogen toch een rare tante zijn, want wie springt er nu voor zijn lol 75 meter naar beneden van een rots af?


Bas, Cynthia, Tijn en Jip:
Ook wij mogen eens een stukje op Patrick en Annemarie hun blog typen. We zitten nu eens aan de andere kant. Normaal lezen wij thuis de stukjes over hun belevenissen in Afrika rustig op de bank. Nu maken we alles live mee en hobbelen we achter hun aan in onze camper. Tja… Molly rijdt toch iets beter. Zo’n camper wiebelt en hobbelt enorm (zeker als je achter in zit). We genieten enorm van het land, van alles wat we doen en van Patrick en Annemarie. Een jaar geleden zagen we elkaar voor het laatst, maar zo voelt dat niet. Het is heerlijk om ze weer te zien. Tijn geniet ook enorm. Hij heeft thuis een speelgoed Molly, maar de echte is toch wel honderdmiljoen keer leuker. We gaan nog zoveel meer beleven. We gaan nog allerlei dieren zien. Nu genieten we vooral van de Indische oceaan, de Amarula (Amahoela!), en het heerlijke weer.

Voor iedereen aan de andere kant: heel veel groetjes en het is echt geweldig om eens aan deze kant te zitten.




12-07-2008 :: Sneeuw!
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 1 jaar en 18 dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 19

We bevinden ons nu in: Harrismith, Zuid Afrika

Lesotho is een koninkrijk en een heel klein landje compleet omringt door Zuid Afrika. Toch rijdt je zodra je de grens oversteekt een compleet andere wereld binnen. We zien weer koeien en schapen op de weg, op het land worden weer paarden en koeien gebruikt ipv machines, hutjes van stenen, golfplaten, leem en riet, het asfalt gaat weer over in een piste met diepe gleuven en gaten, kinderen spelen met afval zoals oude autobanden of een velg van een fiets, vrouwen die hun kind op de rug dragen en mannen die met een dikke deken om hun koeien bij elkaar drijven. Want bij de Afrikaanse bevolking geeft een dikke BMW je geen status, nee, hier doet het aantal koeien er toe. Hoe meer koeien, hoe meer status. Daarom worden de koeien hier en ook in de rest van Afrika met liefde verzorgt. De mannen laten hun koeien iedere dag uit, praten tegen hun koeien en we zien ze zelfs wel eens liefkozend met ze knuffelen.

We worden in Lesotho verwelkomd door een bord waarop staat: ‘Welcome in Lesotho, kingdom of the sky’. Lesotho is een land wat bezet wordt door bergen, bergen en nog eens bergen. Op onze eerste dag in Lesotho rijden we dan ook een prachtig route en ook de dagen daarna kijken we onze ogen uit. We gaan steil omhoog en steil omlaag waarbij we een prachtig uitzicht krijgen op het omliggende landschap. Kinderen komen vanuit de bergen naar ons toe rennen om naar ons te zwaaien en te kijken naar onze in hun ogen immense wagens.

De eerste dag rijden we nog niet eens zoveel kilometers, maar zijn we een lange tijd onderweg. Tegen het einde van de middag gaan we dan ook op zoek naar een plekje om te kamperen, want in tegenstelling tot Zuid Afrika liggen de campings hier niet voor het oprapen. We komen uiteindelijk uit in een dorpje met een braakliggend stukje land. We lopen netjes naar het dichtstbijzijnde huisje om toestemming te vragen om te kamperen. Maar op het moment dat Bernadette en ik het terrein van dit huisje oplopen komen er 2 waakhonden onze kant opgerent. Totaal niet voorbereid op deze situatie schrikken Bernadette en ik ons lam. Alles gebeurd heel snel, we hebben geen tijd om een stok te pakken, maar kunnen alleen hard naar de honden gillen en maken dat we wegkomen. Maar het is te laat, een van de honden heeft me te pakken en bijt me in mijn knieholte.

Als we bijgekomen zijn van de schrik, bekijken we de schade, het valt gelukkig mee, de hond heeft wel door mijn huid gebeten, maar niet door mijn broek, er staan 4 hoektanden in mijn knieholte en de volgende dag zit er een prachtige blauwe plek omheen. Maar ik hoef gelukkig niet bang te zijn voor enge ziektes. Al kan ik nu wel zeggen tegen Patrick als hij me vervelend vind dat ik misschien wel een beetje hondsdol aan het worden ben…. (of zou Patrick juist hondsdol worden van mij?.....mmmmhhhh ;)

We besluiten maar gewoon zonder toestemming op het terrein te blijven staan en voelen al snel dat het kouder wordt, we zitten dan ook op ruim 2 kilometer hoogte. We kruipen ons nestje in met nog een extra dikke slaapzak die we van Hein en Bernadette lenen. De volgende dag doen we onze ogen open en kijken door het dakraam naar buiten. Hé, zien we dat nou goed? Ligt er sneeuw op het dak? We gooien de deur open, ademen uit en zien een witte rook uit onze mond komen als we verder kijken zien we een wit tapijtje rond onze auto’s liggen! Sneeuw, wie had dat nu gedacht in Afrika? (Wij in ieder geval niet!)

We rijden verder door Lesotho en komen door de hoofdstad Maseru, die eigenlijk niet veel verschilt van de andere dorpjes waar we doorheen zijn gereden, behalve dan dat het wat groter is en er is een pinautomaat en een shoprite is waar we wat boodschappen doen. Verder bestaat Maseru uit golfplatenhuisjes, lemen hutjes en er is geen hoogbouw te zien.

We zien vlak voor Maseru een delegatie aan politie, met zwaailichten aan. Net als we ons afvragen wat voor bijzonder persoon er op deze manier vervoerd moet worden in dit land, beseffen we dat het de koning moet zijn. We proberen naar binnen te gluren door de getinte ruiten om een blik van de koning en zijn vrouw op te vangen, dat lukt en we krijgen een vriendelijk zwaaihandje van de koning terug. Wat een contrast weer, de koning laat zich in een luxe Mercedes met een escorte van zo’n 12 politieagenten vervoeren en de mensen in Lesotho leven een in onze ogen armoedig, simpel leven. Daarentegen moeten we ook benoemen dat de mensen in Lesotho er goed uit zien en we zien aan alle bedrijvigheid op het land dat de mensen goed voor zichzelf kunnen zorgen. Je zou bijna vergeten dat Lesotho een van de hoogste AIDS percentages van Afrika heeft. We zien dan ook vele begrafenisondernemers langs de kant van de weg, een goudmijntje hier……

We nemen na een paar dagen in Lesotho afscheid van Hein en Bernadette die naar een ander deel van Zuid Afrika moeten om een familielid te ontmoeten. We hebben ruim 3 weken samen gereisd en dat was erg gezellig. We verwachten Hein en Bernadette nog wel een keertje tegen te komen in Afrika het komende jaar.

Bij de afscheidsborrel besluit ik zelfgemaakte bitterballen te bakken omdat Hein en Bernadette een soort alternatieve frietpan bij hebben en omdat mijn manneke het gefrituurde spul van Van Hooft (friettent) in Haaren zo mist….tsja je moet iets over hebben voor de liefde.

Wij blijven nog even in Lesotho en besluiten een pas te gaan rijden. In 10 km gaan we 1 km omhoog, dat wil zeggen: steile pas! Molly trekt het dan ook maar net als we omhoog gaan, alles wordt kokend heet! Maar we bereiken de top en….staan in de sneeuw! We kunnen zelfs een sneeuwballen gevecht houden. Het is prachtig om te zien, maar KOUD. Op de kaart zien we dat als we de weg zouden blijven volgen we alleen maar hoger zouden komen en waar het dus alleen maar kouder zou worden. We besluiten de zelfde pas maar weer naar beneden te nemen omdat we niet het risico willen nemen dat op deze hoogte de watertanks misschien bevriezen. En eerlijk gezegd vinden we het ook veel te koud om op deze hoogte te slapen……

Intussen zijn we weer terug in Zuid Afrika waar het overdag lekker warm is, maar zodra de zon zakt flink afkoelt en het kwik zelfs tot onder nul kan zakken. We wachten in Harrismith op de komst van Bas en Chyntia, vrienden van ons die samen met hun kids Tijn en Jip een paar weekjes op vakantie komen in Zuid Afrika.

Lesotho is in ieder geval een land wat echt de moeite waard is!




30-06-2008 :: kritische blik
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 1 jaar en 6 dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 18

We bevinden ons nu in: Somerset-west, Zuid-Afrika (vlakbij Kaapstad)



Vrijdag 27 juni 2008, Mugabe wordt opnieuw verkozen tot president van Zimbabwe (nog niet officieel bevestigd?). Hoe kan dat? Zimbabwe heeft geleden onder het regime van Mugabe, mensen hebben honger, de stroom valt regelmatig uit, er is geen diesel verkrijgbaar en Mugabe regeert zijn land met een harde hand. Hoe kan Mugabe dan toch weer verkozen worden?
Het antwoord is: Mugabe heeft zijn volk gedwongen op hem te kiezen. In Nederland wordt Pim Fortuyn vermoord op een zonnige dag, 1 politicus vermoord en heel Nederland, nee heel de wereld staat op zijn kop, en terecht.

Mugabe moordt daarentegen gewoon zijn complete tegenpartij uit tijdens de verkiezingen, de coalitieleider van deze partij heeft uiteindelijk zijn heil moeten zoeken in het buitenland en bij de Nederlandse ambassade in Zimbabwe. De man die het op durfde te nemen tegen Mugabe wordt letterlijk een koppie kleiner gemaakt. Mugabe laat een schip vol ammunitie vanuit een ander continent komen. Daarbij bedreigt hij zijn volk met een oorlog als ze niet op hem stemmen. Afgelopen vrijdag kreeg iedereen die op Mugabe stemde een rode inktvlek op zijn hand, degene die geen rode inktvlek hadden konden zich maar beter verstoppen. Op de radio horen we dat de politiebureaus sluiten op de dag van de verkiezingen, met andere woorden, Mugabe kan deze dag doen wat hij wil.

Wij vragen ons af: leven zij in dezelfde tijd als wij? Hoe kan dit in deze tijd nog gebeuren? Wat doet de wereld eraan? Wij zien met zijn allen dat dit gebeurd, de kranten staan er vol van, waarom grijpt er niemand in? Hoe ondersteunen wij de mensen in Zimbabwe? Waarom behandelen mensen elkaar op deze manier? WAT kunnen wij als 2 nuchtere Nederlanders op reis in Afrika hieraan doen?
Hopelijk is het antwoordt hierop: een deel van onze weblog aan deze situatie wijden en hopen dat het vele ogen doet openen…..

Ook zetten we onze vraagtekens bij Zuid Afrika. Zuid Afrika is een heerlijk land om in rond te reizen, prachtige natuur, vele dingen om te doen en te bekijken, luxe, kortom genieten dus. Maar hoe stabiel is dit land? Tot nu toe ervaren wij hier geen onveilig gevoel. Toch heeft Zuid Afrika een van de hoogste crimerates van de wereld. Vele Zuid Afrikanen zijn sceptisch over de toekomst, zij verwachten dat de bom een keertje barst. Sommige denken het wereldkampioenschap voetbal in 2010 het land goed zal doen, andere denken dat het land de vernieling in gaat. Krijgt Zuid Afrika de stadions die zij speciaal voor de worldcup bouwen überhaupt af voor 2010? Wij zagen het stadion in Kaapstad waar nog hard gewerkt moet worden wil daar in gevoetbald kunnen worden. Blank en zwart leeft hier langs elkaar sinds de apartheid zo’n 15 jaar geleden is afgeschaft. Maar leven zij ook samen? Krijgen zij gelijke kansen? In onze ogen in veel gevallen niet.

Een kritische blik op Afrika, zoveel vragen die bij ons op komen als we aan Afrika denken. Waarom ontwikkeld Afrika zich in veel gebieden niet? Waarom zijn de meeste blanken die hier wonen rijk en de meeste zwarten arm? Krijgen donkere Afrikanen geen kansen, of willen zij zich niet inzetten? Wat doen de grote hulpverleningsorganisaties eigenlijk precies? En zo kunnen we nog wel even doorgaan…..

Hé hé, een serieuze weblog maar toch moesten we het even kwijt. Waarom? Dat weten we ook niet, het houdt ons bezig, willen we verandering aan brengen? Is dat mogelijk? Nee, eigenlijk willen we graag zelf een antwoord op al de bovengestelde vragen, maar of we die ooit zullen krijgen…???

Maar gelukkig gebeuren er ook goede dingen in Zuid Afrika. Zo zijn de Zuid Afrikanen ontzettend gastvrij. En niet alleen de Zuid Afrikanen, maar ook de Nederlanders die naar Zuid Afrika geëmigreerd zijn. In Botswana hadden we het telefoonnummer van Daan & Yvonne gekregen die daar op dat moment op vakantie waren, daarbij kregen we de boodschap ‘kom maar langs als je in de buurt bent!’.
Daan & Yvonne zijn samen met hun kinderen Stefan en Tessa zo’n 4 jaar geleden naar een prachtige boerderij in Paarl verhuisd. Paarl ligt op 50 km afstand van kaapstad en in de beroemde wijnstreek. Op hun boerderij hebben zij een fruitgaard met guaves, een boom die ongeveer 7 maanden per jaar continu vruchten geeft. Ook hebben zij een aantal druivenranken en appartementen die ze verhuren. De boerderij is enorm groot en heeft een prachtig uitzicht op de omliggende bergen en de wijnranken in de tuin. Als we bij hen aankomen worden we met open armen binnengehaald.
Er wordt thee voor ons gezet, we krijgen een eigen badkamer toegewezen er wordt een heerlijke maaltijd voor ons gekookt, ’s ochtends staat er een heerlijk uitgebreid ontbijt voor ons klaar met yoghurt, vers fruit en warme croissantjes en als klap op de vuurpijl mogen we een van hun busjes lenen om de omgeving te verkennen. We komen in een warm nest waar we de Nederlandse gezelligheid weer ervaren. Na 2 dagen heerlijk verwend te zijn en lekker in het Nederlands gekletst te hebben verlaten we deze prachtige oude boerderij weer. Daan, Yvonne, Stefan & Tessa bedankt voor de gastvrijheid!

Verder beginnen we wat betreft het weer opnieuw op echte Nederlanders te lijken. Aangezien het winter is in Zuid Afrika is het weer erg wisselvallig, vooral in de buurt van de kust. We klagen en zeiken dus weer als gekken over het weer, hebben het koud, moeten dikke kleding aan (voor de 1e keer deze reis), schuilen als het regent (oh, wat is kamperen dan fijn…;), zoeken elk straaltje zon op wat we kunnen krijgen en dromen alweer over de landen waar het weer beter zal zijn…..

Maar weet je, eigenlijk hebben we niets te klagen, eigenlijk hebben wij en alle Nederlanders met ons een ontzettend goed leven, dus laten we er maar gewoon van genieten! ;)