Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
25-08-2008 :: whalesharks
Aantal kilometers gereden:
 
Aantal dagen onderweg: 1 jaar, 2 maanden, 1 dag

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 21

We bevinden ons nu in: Vilanculos, Mozambique


Nu! roept de duikinstructrice. We zetten onze snorkel op en springen zo snel mogelijk van de rubberen boot af. Het volgende moment zwemmen we boven een whaleshark de grootste vis van de oceaan die zo’n 20 meter lang kan worden. Gelukkig eet deze haaiensoort geen mensen maar plankton en is ie geheel ongevaarlijk voor mensen. We vergeten bijna te ademen door onze snorkel en moeten flink flipperen om dit grote gevaarte bij te houden, want als deze 1x slingert met zijn staart ligt hij al ver voor op ons. We proberen de whaleshark dan ook zo lang mogelijk bij te houden en worden daarna weer in het bootje gehesen wat meteen vaart zet want er zijn walvissen gespot. We liggen stil op het punt waar de duikinstructrice ze het laatst zag. Nu is het afwachten, komen ze opnieuw boven? Deze dieren kunnen namelijk een half uur onder water blijven. Opeens schrikken we ons rot, 2 blaasgaten spuiten water hoog de lucht in ongeveer 2 meter van ons rubberen bootje. Ondertussen zijn er nog 2 kleine bootjes gearriveerd en de 2 walvissen zijn supernieuwsgierig naar ons en wij natuurlijk naar hen. De walvissen blijven cirkelen rond de boot, duiken omlaag en komen vlak langs de bootjes weer boven. We genieten zo ruim een half uur van de nieuwsgierige walvissen. Als we weer verder gaan worden we nog meer verrast, zo’n 20 dolfijnen hebben ook zin om te spelen en springen en flipperen vrolijk rond ons bootje, zo dichtbij dat we ze bijna aan kunnen raken. Een zeer bijzondere ervaring deze oceansafari.


Dit alles gebeurd in Tofo, het toeristenplekje van Mozambique. Het toerisme begint zich hier langzaam te ontwikkelen in de vorm van lodges en restaurantjes. Het is dan ook een prachtig plekje. We blijven hier dan ook zo’n 6 dagen hangen en kunnen op deze manier de full moon party meemaken. Feest omdat het volle maan is, aan het strand. Even lijkt het erop dat er helemaal geen volle maan is, de maan wordt namelijk tot 90% verduisterd door de aarde. Het feestvolk staat dan ook allemaal omhoog te kijken naar deze speciale (net niet) maansverduistering. Patrick en ik vermaken ons opperbest op de party, het is lang geleden dat we gestapt hebben. We dansen tot in de late uurtjes op de krakende muziek van de DJ.


Hein en Bernadette hebben gehoord dat Pomene een prachtig verlaten strand heeft. Dat moeten we natuurlijk zelf ontdekken. Op de kaart zien we al dat de weg ernaar toe ruig zal zijn. En ruig is nog beperkt uitgedrukt zal blijken als we op de weg rijden. Ruim 50 kilometer van alleen maar diepe zandpaden, soms breed soms zo smal dat de auto er maar net overheen past, we hobbelen en bobbelen over een weg heen waar jaren geen onderhoud aan is gepleegd. Het enige wat we onderweg zien is af en toe een rieten hutje. Op het gps zien we dat we een schiereiland oprijden maar eigenlijk hebben we geen idee waar we naar op weg zijn.


Tot onze grote verrassing komen we op het einde van het schiereiland een lodge tegen. Die hadden we in dit verlaten gebied wat alleen bereikbaar is met een goede 4x4 en zo ver weg van de bewoonde wereld niet meer verwacht. Hier krijgen we meteen het bountyeiland gevoel, palmbomen wit strand en aan beide kanten zee omdat het einde van het schiereiland maar zo’n 100 meter breed is. De lodge is met simpele dingen tot iets prachtigs omgebouwd en we worden met open armen ontvangen. Na ons geïnstalleerd te hebben op een prachtig kampeerplekje blijkt dat de lodge verschillende activiteiten te bieden heeft waaronder quadbiken.


Dit lijkt ons wel eens leuk en we huren dan ook vier quads. Gezamenlijk scheuren we door de diepe zandsporen en hebben de grootste lol, zeker als Annemarie uit het spoor schiet en een palmboom raakt (tot 2x toe, tsja ze heeft al even niet meer gereden ;-) Patrick sjeest iedereen voorbij en maakt de gekste bewegingen met dat ding. De quadtocht brengt ons naar een oud hotel wat er sinds de oorlog al jaren vervallen bij staat maar gevestigd is op een van de mooiste plekken die we tot nu toe hebben gezien. Het hotel is omringt door palmbomen heeft een prachtig uitzicht op zee en ligt vlakbij een prachtige rotspartij. Als willem en maxima dit plekje hebben opgekocht komen we graag nog eens bij ze op visite als ze het opgeknapt hebben.


In dit gebied wordt ook veel gevist door lokale vissers die hun vangst graag aan ons verkopen. Zo eten we hier weer de heerlijkste vissen waar we de namen nog niet eens van uit kunnen spreken. Maar Patrick leert ook inktvis (calamari) schoon te maken en we eten verse krab die levend in een pan met kokend water verdwijnt. De dagen die we doorbrengen op deze heerlijke plaats worden verder gevuld met lange strandwandelingen, zoeken van schelpen, kanoën en zwemmen in het heerlijke zwembad en in de oceaan. Met het laagtij zwemmen we zelfs een keer naar een onbewoond eiland wat naast het schiereiland ligt, een oversteek van ongeveer 15 minuten. Hier vinden we prachtige schelpen, een groep flamingo’s laat ons tot 20 meter dichtbij komen voordat ze hun prachtige felroze vleugels openslaan en weg vliegen.


Obi vermaakt zich ook opperbest met het vangen van kleine krabbetjes. Gelukkig voor Obi zijn de krabben sneller dan Obi want deze wil ze niet in haar neus hebben hangen! Ook hoeven we geen hondenkoekjes meer te kopen voor Obi. We breken gewoon een verse kokosnoot en bij de aanblik van een wit stukje kokos wordt onze Obi helemaal wild, het is haar favoriete lekkernij op het moment. Verder vermaakt ze zich prima met het vangen van golven en vriendjes maken met de andere kampeerders.


Met moeite nemen we na een dag of 5 afscheid van dit mooie plekje wat trouwens een ideale plek is om je huwelijksreis door te brengen. We gaan richting Vilanculos waar we inkopen moeten doen op de markt. Als ik uit de auto stap wordt ik meteen overvallen door allerlei mannetjes die me wel willen helpen, maar ik heb geen hulp nodig, shoppen kan ik heel goed alleen. Toch blijven die mannetjes om me heen hangen als bijen aan en fles honing en leidden me op allerlei manier af. In de tussentijd probeert er 1 mannetje in 10 minuten tijd 2x mijn geld te stelen. Ze pakken het slim aan, maar niet slim genoeg, maar omdat boos worden en de pet van zijn kop slaan geen zin heeft zorg ik maar dat ik snel weer bij Molly ben om dit lugubere marktje te verlaten. Dit is de 3e keer in Afrika dat ik bijna berooft ben! Moet niet gekker worden……


In Vilanculos gaan we afscheid nemen van Hein en Bernadette met wie we een gezellige tijd hebben gehad en waarmee we bijzondere activiteiten hebben ondernomen. Onze tocht gaat nu verder richting Malawi. We zouden graag meer van Mozambique willen zien maar helaas is Mozambique geen goedkoop land wat betreft eten, diesel en kamperen. Daarom hebben we uiteindelijk besloten om het noorden van Mozambique te skippen en koers te zetten richting Malawi waar we over een aantal dagen zullen arriveren.  

Maar morgen gaan we eerst nog varen met een Dauw een boot uit Mozambique met een groot lappenzeil. We gaan naar de eilanden van Bazarout waar we zullen gaan snorkelen. Zelfs Obi gaat mee op de boot, later meer.......




14-08-2008 :: Paradijs
Aantal kilometers gereden: bijna 50.000

Aantal dagen onderweg: 1 jaar 1 maand en 3 weken

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 21

We bevinden ons nu in:  Inhambane, Mozambique


Uw auto weegt meer dan 3,5 ton, zegt de douanebeambte bij de grens van Mozambique. Dat betekent dat u roadtax moet betalen 100 US dollar welteverstaan. Na al 50 US dollar af te hebben moeten rekenen voor onze beide visums moeten we wel even slikken. Dit wordt weer een duur grensovergangetje. Ik loop met deze beste man naar zijn kantoortje en zet mijn liefste meisjesgezicht op om te proberen of er wat te regelen valt met oom agent. Na 20 minuten onderhandelen hebben we de prijs meer dan de helft naar beneden gekregen, maar dan krijgen we geen officieel bonnetje (met andere woorden dit geld verdwijnt in de broekzak van oom agent). Corruptie heet dat, dit is de eerste keer dat we de corruptie ‘voeden’ in Afrika en we zijn er niet trots op, maar wel blij dat het deze keer in ons voordeel heeft uitgepakt.


Mozambique grenst wel degelijk aan Zuid Afrika en Swaziland, maar zodra je de grens over bent lijken deze 2 landen ver weg en rijdt je een compleet andere wereld binnen. We zien veel vuilnis langs de weg, de bekende plastic zakjes wapperen weer in de bomen. Rondom de hoofdstad zijn grote vuilnisbelten waar men bovenop zit of zelfs hun kraampje op heeft gevestigd. Langs de weg zijn vele marktjes waar vrouwen op de grond in het stof hun waar zitten te verkopen, een hoopje tomaten, een hoopje uien en een paprika. Op de weg rijden bussen die half door hun assen zijn gezakt vanwege het grote aantal mensen wat in de bus zit en het grote aantal kilo’s bagage wat bovenop de bus is vastgesnoerd waarlangs de levende vastgebonden geiten staan te mekkeren. Verkeersregels bestaan niet of worden niet nageleefd en als het even uitkomt (of juist wanneer het helemaal niet uitkomt) wordt er van een tweebaansweg net zo makkelijk een vierbaansweg gemaakt.

Bordjes die de weg wijzen zijn er niet, zijn omgevallen of niet langer leesbaar. Zodra we van de hoofdweg af gaan rijden we door diepe zandpaden langs de zee of hobbelen we over wegen met diepe gaten. We kunnen niet meer communiceren met de mensen want de 1e taal is hier Portugees, aangezien Mozambique lange tijd een kolonie van Portugal is geweest, wat nog duidelijk te zien is in de stijl van de huizen. Huizen en bedrijven staan er vervallen bij vanwege de lange oorlog die in Mozambique geheerst heeft. Lemen hutjes met rieten daken overheersen de rest van het straatbeeld. We ‘praten’ weer met gebaren en tekenen bedragen op de markt in het zand. Dit alles brengt niets anders dan een glimlach op ons gezicht, want nu pas realiseren we ons dat dit het Afrika is waar we heimwee naar hadden.


Zonder lokale valuta kun je niets in een land en aangezien de mannetjes aan de grens me een ontzettend slechte wisselkoers gaven besluiten we samen met Hein en Bernadette in Xai Xai een pinautomaat op te zoeken. Zou snel moeten gaan zo’n flappentap, want daar zijn ze immers voor ontwikkeld. Het wordt echter een ander verhaal als er een rij van 20 Mozambikanen staat waarvan meer dan de helft niet weet hoe zo’n flappentap werkt. Na meer dan een uur in de rij zijn we dan toch bijna aan de beurt, maar natuurlijk houdt de flappentap er vlak voordat wij aan de beurt zijn mee op. De bewaker zegt zoiets van: Tsja, het systeem hè…..Daar kunnen we weinig mee.

Aangezien de rest van de rij zich nergens over opwindt besluiten we eerst maar eens te wachten wat er nu gaat gebeuren. Een kwartier later is aan dit gehele tafereeltje nog steeds niets veranderd. Langzaamaan komt ons Nederlands ongeduld toch weer echt boven en we besluiten actie te ondernemen. We gaan de bank in en leggen het probleem voor, nog steeds maakt niemand zich ergens druk om. Uiteindelijk (lees na ruim 3 kwartier) wordt er dan toch maar een mannetje geroepen om eens naar de flappentap te kijken. Binnen no time is ie gefixt. Dan kunnen we na zo’n 2,5 uur eindelijk eens wat Metical uit de pinautomaat trekken. Geduld dat heb je hier echt nodig.


Gelukkig stelt Mozambique ons niet teleur. Hoe noordelijker we rijden hoe mooier het landschap wordt. We rijden tientallen kilometers door palmbomenbossen, de zee krijgt een azuurblauwe kleur en wordt warmer, aangezien we nu in de Indische oceaan kunnen zwemmen. Ook de temperaturen gaan omhoog en na het kille Zuid Afrika is dit een verademing. In de zee bij Zavora gaan we dan ook uitgebreid zwemmen, nadat we eerst bij de vissersmannen die net van zee af komen verse vis hebben gekocht. Na een lekkere poedelpartij in de warme oceaan laten we onszelf opdrogen op het strand.

We worden daarbij getrakteerd op een walvisshow. Net voor de kust zwemmen zeker een stuk of 6 walvissen die toe zijn aan een ‘badderbeurt’. De walvissen springen boven de zee uit en krijgen het voor elkaar om hun enorme massieve lichaam daarbij compleet uit het water te laten geraken. Walvissen doen dit omdat de losse velletjes die op hun huid kriebelen, los te weken zodat ze geen jeuk meer hebben. Wij hadden het geluk dat er net heel veel walvissen jeuk hadden deze ochtend en zagen zeker 50 sprongen. Jullie begrijpen, tot nu toe maakt Mozambique een diepe indruk op ons.

PS De verspringende foto’s bovenaan de blog heeft Peter Klaassen voor ons aangepast. (Bedankt daarvoor Peter :-)

PS PS Van Hein en Bernadette leende ik het boekje ‘Witte geef geld’ van Marcia Luyten. Zij schrijft erg leuk over het gedrag en de cultuur van de Afrikanen. Ze bekijkt haar eigen vooroordelen kritisch, trekt haar eigen gevoelens en mening over Afrika in twijfel en vergelijkt de westerse denkwijze met die van de Afrikaanse. Het boekje was voor ons ontzettend herkenbaar, alsof we het zelf geschreven zouden kunnen hebben. Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in Afrika of van plan is om in Afrika te gaan reizen.






08-08-2008 :: Eindelijk leeuwen!
 
Aantal kilometers gereden: Veel!

Aantal dagen onderweg: 1 jaar, 1 maand en 15 dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 20

We bevinden ons nu in: Zuid Afrika

De grenszaken van Zuid Afrika naar Swaziland zijn snel geregeld. Ongelofelijk dat we hier ooit uren mee zoet waren in andere delen van Afrika. Het kan zo makkelijk zijn, stempeltje in het paspoort en klaar. Waarom snappen ze dat niet in andere delen van Afrika?

 
Op 1 augustus worden we vroeg in de ochtend erg verrast, onder aan onze trap staan Tijn, Jip, Bas en Cynthia lang zullen ze leven te zingen en daarna krijgen we ook nog een ontbijtje op bed! We zijn deze dag 11 jaar samen en daar mag best een flesje champagne op gedronken worden.

We kamperen in Swaziland in een game reserve en bezoeken daar vlakbij een Swazidorpje met een gids. Voordat wij vrouwen het dorpje in mogen moeten we een wikkelrok omdoen met daarop een hele grote foto van de koning van Swaziland. Vervolgens worden we als echte toeristen door het dorpje heen geleid. We moeten de hand drukken met de mensen op de traditionele manier en door middel van toneelstukjes laten de kinderen zien hoe het leven in het dorp werkt. Als klap op de vuurpijl mogen we ook nog lopen met een calabas op ons hoofd, gras vlechten voor een windscherm, Swaziwoordjes leren, proberen te slapen op een traditionele hoofdsteun en dansen met de kinderen, wat nog het meest grappige gezicht was een aantal stijve blanke tussen de ritmische donkere kinderen.

Maar Swaziland heeft nog meer te bieden, waaronder een heleboel prachtig houtsnijwerk, we kijken onze ogen uit en kopen wat leuke dingen voor thuis. Ook kamperen we in het prachtige nature reserve Molotja. We maken een wandeltocht waarbij de kuitjes weer eens aan het werk worden gezet, eerst omlaag maar daarna weer steil omhoog.

 
Het einde van de vakantie van Bas en Cynthia komt in zicht. We worden op ons laatste avondje samen getrakteerd door Bas en Cynthia op een etentje. Het restaurant sluit goed aan op onze volgende bestemming want er worden namelijk gerechten uit Mozambique geserveerd. En dan is de laatste ochtend alweer aangebroken, na een gezellig ontbijtje moeten we dan toch weer echt afscheid nemen. We krijgen nog een extra dikke knuffel van Tijn en Jip en natuurlijk van Bas en Cyn. Zelfs Obi wordt plat geknuffeld vooral door Jip, zij zijn goede vriendjes geworden de afgelopen 3,5 week. De motor van de camper wordt gestart en we zwaaien zo hard als we kunnen: Doei, doei! Tot volgend jaar! Het was gezellig!

Daar staan we dan met zijn tweeën, na al het bezoek en het samen reizen van de afgelopen tijd is het nu weer aan ons wat we gaan doen. We besluiten Obi het bekende Krugerpark mee in te smokkelen. Het Krugerpark willen we toch wel zien al zijn wildparken zeker niet ons favoriet. Maar Kruger stelt ons niet teleur. In de 1e twee uur hebben we al 4 dieren van de BIG FIVE gezien. Namelijk neushoorns, een hele horde olifanten, buffels die weg overstaken en eindelijk: de leeuw! De leeuw en leeuwin geven nog even een showtje weg door midden op het pad te gaan zitten paren. Niks voorspel of naspel, hop erop en eraf!

Dit is het laatste berichtje uit Zuid Afrika, we hebben in dit zo’n 2,5 maand gespendeerd en zijn toe aan een volgend land. Zuid Afrika is een prachtig land, luxe en goed georganiseerd een heel ander land als we tot nu toe gezien hebben in Afrika. We hebben genoten van Zuid Afrika, maar het deed ons in veel opzichten ook aan Europa denken, het voelde door de enorme hoeveelheid westerse invloeden niet echt ‘Afrikaans’ aan. We zijn dan ook superbenieuwd naar Mozambique, want we hebben gehoord over witte stranden, palmbomen, blauwe zee en verse vis! Mozambique here we come!






01-08-2008 :: Indrukwekkend
Aantal kilometers gereden: 47624

Aantal dagen onderweg: 1 jaar, 1 maand en 7 dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 20

We bevinden ons nu in: Ezuwili valley, Swaziland

St Lucia Wetlands in Zuid Afrika staat er om bekend de grootste populatie krokodillen van het Afrikaanse continent te hebben. Het moet dus gek lopen willen we hier geen krokodillen spotten. Tijn vind het allemaal wel een beetje spannend, want de krokodil is dan wel een van zijn lievelingsdieren, het zijn toch ook grote beesten met heel veel tanden in hun bek…..


St Lucia stelt ons zeker niet teleur, als we richting de campsite rijden komen we langs een rivier waar een flink aantal krokodillen lekker ligt te bakken in de zon. Daarnaast drijven er ook een paar nijlpaarden in de rivier die kleintjes bij hebben. Langs de campsite is een vlonder gemaakt waar je overheen kunt lopen en relatief dicht bij deze toch wel gevaarlijke beesten kunt komen. Jip en Tijn moeten erg lachen om het geluid wat een nijlpaard maakt, want als deze beesten aan de gang gaan is het net of je een hele bejaardenzaal vol oude mannen hoort snurken! Op de campsite lopen velvetapen, mongoos en allerlei soorten bokjes. Een beestenboel dus!


Bas, Cynthia, Jip en Tijn gaan een boottocht maken waardoor ze nog dichter bij de krokodillen en nijlpaarden kunnen komen. De jongens, maar ook Bas en Cynthia hebben erg genoten van deze tocht. Patrick en ik besluiten te kiezen voor een walvissentocht. Helaas is de minimum leeftijd 7 jaar en dat betekent dat de jongens de boot niet mee op mogen. We boeken een tocht voor zondag. Op zondagochtend worden we gebeld met de mededeling dat de tocht niet doorgaat omdat de zee te wild is. Tsja, de mens heeft nog geen hand over de natuur en dat is natuurlijk maar goed ook. De tocht wordt verplaatst naar dinsdag en dan is de zee rustig genoeg om uit te varen.

Bas en Cynthia besluiten om in deze tijd naar Hluhluwe te gaan een wildpark in de buurt van St Lucia. Zij hebben in dit park geslapen en flink wat wilde beesten gespot zoals neushoorns, buffels, giraffen en olifanten.

Samen met Hein en Bernadette die we ondertussen ook weer ontmoet hebben in St Lucia hijsen we onszelf in regenjassen en reddingsvesten. De boot krijgt een duwtje van de tractor, de twee 250 pk motoren gaan aan en de kapitein geeft een stoot gas om door de hoge golven van de branding heen te komen. Ons wordt ineens duidelijk waarom kleine kinderen op deze boot niet toegelaten worden, we moeten ons stevig vast houden om niet van de boot af geslingerd te worden..

Binnen no time hangen er al 2 mensen overboord, tsja de een heeft meer last van zeeziekte dan de ander en aan het einde van de rit zal blijken dat alleen Hein, Bernadette, Patrick en ik nergens last van hebben. De rest ligt allemaal op de bodem van de boot of hangt over de reling. Maar voor ons kan dat de pret niet drukken. Omdat de zee rustig is zien we helaas niet zo heel veel walvissen, maar degene die we wel zien maken een diepe indruk. Op een gegeven moment zwemmen er 2 walvissen langs de boot en kan je een beetje een beeld krijgen van dit enorme gevaarte van 15 meter lang. Als ze naar beneden duiken gooien ze hun immense staart even lekker de lucht in. We zijn erg onder de indruk en fixeren onze blik continu op de zee om geen moment te missen, waardoor we geen foto’s en filmpjes hebben, maar deze ervaring staat ons in het geheugen gegrift.

We brengen nu ruim een week door aan de kust, waarin we langzaam noordelijker rijden richting Swaziland. Een kleine week geleden waren we in Durban waar Seaworld gebouwd is. Omdat Tijn niet alleen als lievelingsdier een krokodil heeft, maar ook de haai, lijkt het ons leuk om ook hier naar toe te gaan. En Tijn wordt zeker niet teleurgesteld. Seaworld is een prachtig park met een immens aquarium met hele grote ramen. Als je voor een van deze ramen staat is het net of je midden in de oceaan bent tussen de haaien, roggen, schildpadden en allerlei andere zeevissen. Het is zelfs zo realistisch dat Tijn er een beetje bang van wordt. Jip die nog niet echt angst kent kijkt zijn ogen uit naar de vissen die soms 4x groter zijn dan hijzelf.

Daarnaast worden we in Seaworld getrakteerd op een prachtige dolfijnen en zeehondenshow. Al met al zeer de moeite waard.

De tijd gaat snel, meer dan de helft van de vakantie van Bas, Cynthia en de kids zit er alweer op. We proberen een in hun vakantie een combinatie te maken van leuke dingen doen/ zien maar natuurlijk ook ontspannen. Geef de kids een schep en een emmertje en ze vermaken zich prima op het strand, net als hun ouders trouwens die in deze tijd ook nog wat proberen bij te kleuren!

De tocht gaat nog verder richting Swaziland, waar we hopelijk Bas en Cynthia ook wat meer ‘Afrikaans’ leven kunnen laten zien. Daarna zullen we nog naar het bekende Kruger nationaal park gaan. En daarom heen zijn nog meer mooie dingen te zien, nog genoeg te doen dus.

Wij wensen daarlangs iedereen in Nederland een prettige zomervakantie en hebben begrepen dat het weer ook eindelijk een beetje meewerkt. Aan het grote aantal Nederlanders die we hier op het moment in Zuid Afrika ontmoeten kunnen wij in ieder geval duidelijk merken dat de zomervakantie is begonnen!!


Bas, Cynthia, Tijn en Jip:
Zoals Annemarie al laat weten, is het allemaal enorm mooi en indrukwekkend. De natuurparken zijn erg mooi en we hebben al drie van de big five dieren gezien, de neushoorn, olifant en buffel. Vooral de buffel en de neushoorn waren op minder dan 5 meter van de camper, die trouwens prima bevalt. In Hluhluwe moesten we wel in een tent slapen, want dat mocht niet in de camper, want daar sliepen de wilde dieren in het kamp (was dus niet omheind, maar wel met de waarschuwing geen kinderen aan de hyena’s te voeren, opletten dus). Iedereen heeft nog steeds al zijn vingers en tenen en ondertussen zitten we in Swaziland in een kamp waar vooral vriendelijke dieren tussen de camper en Molly doorwandelen. Het weer is hier trouwens ook prima, onze winter-vakantie omvat gelukkig veel dagen met korte broek, T-shirt en zonnebrand. Kortom, net als Patrick en Annemarie genieten we met volle teugen.