Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
27-09-2008 :: Shikamoo!
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 23

We bevinden ons nu in: Dar es Salaam, Tanzania


Shikamoo!

Deze weblog hebben we opgezet om de mensen thuis op de hoogte te houden van de dingen die we beleven tijdens onze reis in Afrika. We beleven er veel plezier aan de weblog bij te houden en de reacties te lezen die op de verhalen komen. Toch valt het niet altijd mee om ons leven hier te beschrijven. Eigenlijk moet je Afrika zelf ruiken, voelen, beleven en ervaren.

Ruiken. Lopen door de straten en de geur opsnuiven van de Afrikaanse mens, die toch wel wat anders ruikt dan wij. De maiskolven die op het vuurtje liggen en het vlees wat op houtskool gebakken ligt. De geur van verse vis en fruit wat recht van het land komt. Maar ook door de open riolen, bergen afval en vele uitlaatgassen worden onze reukwegen geprikkeld.


Voelen. Warm, heet, koud, vochtig, droog, het klimaat verschilt per land in Afrika. Soms liggen we te zweten in ons bed, soms moeten we er nog een extra deken bij pakken. Soms moeten we s avonds een vuur maken tegen de kou, soms willen we het liefst al onze kleding uittrekken. Soms verplaatsen we ons van schaduw naar schaduw, soms genieten we van elk straaltje zon. Voelen hoe het is om zo lang van huis weg te zijn, vrienden, familie en belangrijke gebeurtenissen  te moeten missen. Voelen dat de Atlantische oceaan wel degelijk kouder is dan de Indische oceaan. Hoe het is om een olifant die net zo groot is als je eigen auto voor de deur te hebben staan. Afzien, doorzetten, stof happen, van je af bijten, moe zijn. Maar ook genieten, rust, een gevoel van vrijheid en jezelf en je partner leren kennen.


Beleven. Op eigen houtje een heel continent doorreizen, met onze eigen auto waar we 2 jaar hard aan hebben gewerkt en voor hebben gespaard. Een continent als Afrika van noord tot zuid doorkruisen en weer terug. Alle Nederlandse zekerheden en regels achter je laten en op zoek gaan naar avontuur. Steeds weer nieuwe grensovergangen, landschappen, andere talen, andere gedragscodes, andere valuta, andere culturen en andere mensen. Nieuwe mensen leren kennen zowel lokaal als andere reizigers en weer afscheid nemen. Bijna elke nacht een nieuwe plek om te slapen en te ontdekken. Steeds weer je huis inpakken en uitpakken en lange uren in de auto zitten.


Ervaren: De enige blanken zijn tussen zoveel donkere mensen. Continu in de belangstelling staan er wordt naar je geroepen, je wordt aangeraakt en afgezet, maar er worden ook leuke gesprekken gevoerd. Ervaren hoe het is om met je eigen auto door Afrikaanse steden en dorpjes te rijden, remmen voor koeien, kippen, geiten, de vele mensen op de weg en voor auto’s en bussen die willen inhalen terwijl dit niet kan. Het grote verschil tussen arm en rijk en hoe anders het leven hier in Afrika is, zo anders dan wij gewend zijn. Ervaren hoeveel geluk wij hebben dat we in rijk en sociaal zeker land geboren zijn als Nederland, waar we keuzes en luxe hebben. Maar bovenal ervaren hoe geweldig en bijzonder een reis als deze is.


Nee, het valt niet mee om te beschrijven hoe wij alles ervaren, hoe onze dagen eruit zien en wat we meemaken. Eigenlijk….eigenlijk moet je gewoon naar Afrika komen om het zelf te ruiken, voelen, beleven en ervaren.


Tanzania is het Afrika uit de boekjes. We rijden van Malawi in 4 dagen naar Dar es Salaam en doorkruisen een prachtig gebied. We rijden door een uitgestrekte savanna’s met hier en daar een acaciaboom, vele bergen en een baobabvallei. Een vallei met duizenden prachtige baobab bomen. We rijden door nationaal park Mikumi waar een gratis transferweg door ligt en zien olifanten, giraffes, buffels, wilde zwijnen en impalas.


Nu zijn we in Dar es Salaam en ondanks dat het een grote stad is hebben we hier weer een paradijsje gevonden. We kamperen op het strand en hebben uitzicht op de houten bootjes die regelmatig te water gaan. Er staan palmbomen op het strand en de zee is azuurblauw. We blijven hier een aantal dagen staan, gewoon om van de omgeving te genieten, uit te rusten en weer een aantal zaken te regelen.


De hoofdtaal in Tanzania is Swahili. We proberen ons weer aan te passen en doen een stoomcursus Swahili:

Hallo: Shikamoo
Tot ziens Kwa heri
Hoe is het?: Habari?
Het gaat goed: Sijambo
Ja: Ndiya
Nee: Hapana
Aub: Tafadhali
Dank je: Asante

Verder is Tanzania een land voor de rijke toerist. De hotspots van Afrika die iedereen kent liggen in Tanzania, Ngorogorokrater, Serengeti en mount Kilimanjaro. De prijzen om deze parken te bezoeken lopen de spuitgaten uit. Zo kost een dagje Ngorogoro of Seringeti met onze truck zo’n 400 us dollar. Willen we de Kilimanjaro beklimmen dan kost ons dat zo’n 1200 us dollar pp. Na 15 maanden Afrika is ons budget flink geslonken, daarnaast vertikken we het ook om zo’n idiote bedragen neer te tellen voor het bezoeken van een wildpark. We gaan op eigen houtje Tanzania ontdekken wat nog zoveel meer te bieden heeft dan alleen deze parken. Natuurlijk gaan we de kilimanjaro wel bekijken we gaan hem alleen niet beklimmen, niet dat we daar de conditie nog voor hebben…..;-)


Kwa heri!



21-09-2008 :: kerkmis
Aantal kilometers gereden:


Aantal Afrikaanse landen bezocht: 22

Aantal dagen onderweg: 1 jaar en 3 maanden


We bevinden ons nu in: Chitimba, Malawi


Livingstone noemde Malawi ‘het warme hart van Afrika’ toen hij het ontdekte. En zo ervaren wij onze tijd in Malawi ook zeker. De mensen hier zijn erg vriendelijk, de meeste spreken goed engels en de natuur is erg mooi. Vooral de omgeving rondom Lake Malawi is net een paradijsje met zijn witte stranden, palmbomen, vissers in houten kano’s en het azuurblauwe heldere water. We spenderen veel tijd aan het meer aangezien dit meer zich zo’n beetje over het hele land verspreid.


Wat meer landinwaarts bezoeken we een cultureel museum waar we wat meer leren over de 3 grootste stammen in Malawi en hun cultuur. We zien allerlei tradities die duidelijk op foto’s uitgebeeld staan en die we zelf nooit hadden kunnen bedenken. Bijvoorbeeld de kleurrijke ceremonies die gegeven worden als een meisje een vrouw wordt of een jongen een man, hun hoofden worden kaal geschoren om op deze manier aan een nieuwe fase in het leven te beginnen. Maar ook zien we dat een bepaalde stam zijn doden niet liggend in een kist begraven, maar zittend in een denkhouding. Het lichaam wordt vlak na het overlijden met repen stof en touwen in deze positie gebracht en zo blijft de dode ingebonden tot deze is verstijft. Daarna wordt er een op maat gemaakte kist voor hem/haar gemaakt. Zoals we tijdens deze reis al vaak hebben ervaren houden Afrikanen er hele ander gewoontes en gebruiken op na dan wij Europeanen en dit museum in Mua was zeer zeker de moeite waard om te bezoeken.


De gastvrijheid in Malawi wordt nog eens extra duidelijk als we Molly langs de kant zetten om te pauzeren. Zoals gewoonlijk verzamelen er zich meteen veel mensen om onze truck, want het blijft voor de Afrikanen razend interessant wat voor Muzungu’s (betekent blanke in oost Afrika) er nu weer stoppen en wat er toch allemaal in die auto zit. Deze keer staat er een heel aardig meisje tussen, Aida. Zij wil ons dolgraag voorstellen aan haar moeder en dus lopen we met haar mee naar hun huisje/ hutje waar ze met de hele familie wonen. We worden binnen uitgenodigd om te gaan zitten en mogen even kletsen met de grote broer van het gezin. Daarna krijgen we een rondleiding rondom het huis. De familie heeft het goed voor elkaar, binnen staat een bankstel, compleet versleten, maar het is toch een bankstel, buiten hebben ze een muurtje waarachter je kan douchen, nadat je water bij de waterpomp in het dorp hebt gehaald. En ze hebben een bekende Afrikaanse ‘longdrop’ wc, met andere woorden, je graaft een gat in de grond, zet er een hutje omheen en je behoefte zo naar beneden laten vallen. Voor Afrikaanse begrippen is dit zeker een mate van luxe. Iedereen heeft zijn eigen taak, van klein tot oud, Aida is bijvoorbeeld de maispap aan het bereiden het meest gegeten voedsel in veel delen van Afrika. Zij doet dit op een houtvuurtje vlak voor het hutje, dit is hun keuken. De kleintjes zitten de borden schoon te maken en moeders is de bonen aan het doppen. Al met al is het een prachtig tafereeltje om te aanschouwen en we bedanken Aida dan ook hartelijk dat ze ons heeft uitgenodigd.


Hierna spenderen we weer wat tijd aan het meer waar we Luuk, Chisha, Fabienne en Hans leren kennen. Fabienne en Hans zijn een prachtig huis aan het meer aan het bouwen. Een prachtig stuk met een geweldig uitzicht. Alhoewel alleen de fundering nog maar in de grond zit kunnen we ons helemaal voorstellen hoe mooi het gaat worden. Als Hans ons dan ook nog wat informatie geeft over de prijzen om een luxe villa in Malawi te bouwen staan we helemaal versteld en vragen we ons onmiddellijk weer af waarom wij in Nederland tegenwoordig makkelijk 2 ton betalen voor een flatje op de 2e verdieping.


In Chinchete ontmoeten we Samba een artiest die erg mooie schilderingen maakt. We vragen Samba of hij ook wat op onze auto kan schilderen en met het resultaat zijn we ontzettend blij. Samba heeft op beide zijdes van de cabine 3 dansende afrikaanse poppetjes geschilderd. Nou ja, beoordeel het resultaat zelf maar op de foto’s. Ook lieten we Samba een speciaal schilderijtje maken voor Obi met haar naam daarin verwerkt. Wij kunnen vertellen dat Obi erg blij is met het resultaat!


In Chintechete staan we rustig op een campsite als we daar ineens weer een grote groene mercedestruck aan zien komen. Hein en Bernadette! Die mensen blijven ook ons achtervolgen ;-) ! We trekken nu weer een paar dagen met hen op.


Samen rijden we naar Livingstonia en dorpje gevestigd op de top van de berg. Niet over de kortste weg, want deze weg bevat 14 haarspeldbochten die zo scherp zijn dat wij ze met onze trucks niet kunnen nemen. We nemen een omweg door een prachtig landschap en kunnen op deze manier toch het prachtige uitzicht over het meer zien wat je boven op de berg hebt. We kamperen bij de katholieke missie in Livingstonia die nu 120 jaar bestaat.


Omdat we er in het weekend zijn besluiten we op zondagochtend om 08.00 uur de ochtendmis eens bij te wonen in de kerk. De kerk loopt langzaamaan stampvol en het is een geweldige mis. Er wordt niet alleen veel gezongen door de mensen gezamenlijk er zijn ook 2 koren in het kerk aanwezig die de mis opvrolijken met hun swingende liederen en dans. Tijdens de mis wordt er niet alleen gepreekt, er is ook plaats voor algemene mededelingen en berichten van de mensen zelf. Terwijl we zitten te genieten van deze mis, zegt de pastoor ineens dat hij even stil wil staan bij de nieuwe mensen in de kerk, of deze even naar voren willen komen. We kijken even rond, maar toch echt iedereen zit onze kant, naar de 4 muzungu’s te kijken. Het is de bedoeling dat wij naar voren komen? We gaan netjes bij het altaar staan en krijgen een hartelijk welkom van de gehele kerk. We moeten ons zelf voorstellen en iets over onszelf vertellen er wordt nog even voor ons geklapt en we mogen weer gaan zitten. Na afloop zijn we het er alle 4 over eens, wat een compleet andere mis dan in de kerk in Nederland. Het is een stuk persoonlijker, de mis wordt opgevrolijkt door prachtige liederen en dans en er wordt regelmatig gelachen in de kerk.

Buiten leren we een aantal kinderen het liedje ‘hoofd, schouders, knie en teen’ en de kabouterplopdans wat erg aanslaat bij de kinderen die met een grote lach op hun gezicht met ons mee doen.

Na nog even gekletst te hebben met de koren en de pastoor kunnen we gezegend met een ‘god bless you all’ met een veilig gevoel richting Tanzania reizen……




11-09-2008 :: Bananas?
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 1 jaar 2 maanden en 17 dagen


Aantal Afrikaanse landen bezocht: 22


We bevinden ons nu in: Lilongwe, hoofdstad Malawi


Miss, Miss, bananas Miss? For you good price, special Monday price! Bananas, pineapples, papayas, lettuce, unions, tomatoes het wordt allemaal voor een speciale prijs op de markt in Malawi aangeboden. Het is een van onze favoriete bezigheden geworden struinen over de marktjes in Afrika. Ons verbazen over de grote hopen uien, kraampjes die van schroothout in elkaar zijn gezet, vrouwen die achter hun grote manden met meel, mais en bonen zitten, de kippen die je hier levend kunt kopen, mannen die uit elkaar gevallen schoenen met secondelijm proberen te repareren, maïskolven die gebraden worden op een vuurtje, de antieke naaimachines waar fanatiek rokken en hoofddoeken op genaaid worden van prachtige Afrikaanse stoffen, de smalle steegjes en het onderhandelen over de prijs bij alles wat je koopt.


We doen dan ook nog even boodschappen op de markt voordat we naar het Zomba plateau rijden. Het Zomba plateau ligt op zo’n 1300 meter hoogte waardoor er een aangenaam klimaat is. We rijden van een droog gebied een ontzettend groen en begroeit gebied in. We vinden een mooie campsite, midden in de bossen. Onze conditie in Afrika is ontzettend achteruit gegaan door het vele gezit in de auto en we besluiten hier dan ook weer eens een flinke wandeling te maken. We wandelen langs schattige watervalletjes door een pad wat zo begroeit is dat het lijkt alsof we ons een weg door de jungle moeten banen en komen uiteindelijk bij een prachtig uitzicht. Het klimaat hier is ideaal om aardbeien te laten groeien en dus kopen we onderweg nog een grote zak aardbeien, iets wat we al een hele tijd niet meer hebben gegeten en dus enorm van genieten. Op de camping kamperen alleen nog 2 duitse backpackers met een klein tentje. Zij hadden alleen niet ingecalculeerd dat het op hoogte s’nachts ook kan afkoelen, dus zijn we zo vriendelijk om al onze lakens en kussentjes die we niet gebruiken aan hun uit te lenen, ze zijn ons dankbaar ondanks dat ze s’ochtends nog verkleumd hun tent uit komen en een slechte nacht hebben gehad.

De volgende bestemming is cape maclear een dorpje aan de zuid kant van het beroemde lake Malawi wat zo’n 800 kilometer lang is. Op de weg hier naartoe komen we allerlei bordjes tegen waarop we kunnen lezen dat de projecten die daar gestart zijn (scholen, werkplaatsen voor gehandicapten enz) opgezet zijn door Europese landen of dat de Europese unie dit gefinancierd heeft. De weg naar Cape Maclear wordt ook aangelegd door de EU maar is helaas nog niet klaar, wij moeten over de hobbel weg die tijdelijk langs de strakke asfaltweg ligt. Maar het is duidelijk dat Europa zijn steentje heeft bijgedragen in Malawi.


Cape Maclear is een waar paradijsje. Het dorpje is opgebouwd uit rieten hutjes met daartussen wat lodges en een campsite. Ook heeft het meer een zandstrand en wat golfslag waardoor het net lijkt of je aan de zee bent, overdag doen vele vrouwen hun was in het meer, zij staan gebukt te boenen op de vlekken in het stof of zijn kinderen en volwassen zich lekker aan het inzepen en badderen. Mannen zijn hun visnetten uit de knoop aan het halen, voordat ze weer met hun houte kano op het meer verdwijnen om vis te vangen. Helaas is overbevissing een groot probleem in Lake Malawi, dit meer wordt door de lokale bevolking langzaam leeg gevist. Maar er lopen er ook projecten om dit tegen te gaan en de bevolking meer bewust te maken van de gevolgen van overbevissing. Een groepje kinderen geeft een optreden op hun zelfgemaakte instrumenten van jerrycans en afvalblikjes, waar ze nog een leuk geluid uit krijgen. Hiermee proberen ze wat geld te verdienen, maar als ik ze allemaal ipv geld een ‘glow in the dark’ ketting geef zijn ze superblij. Wij moeten erg lachen want wanneer de zon die dag rond 6 uur onder gaat en we alleen de lichtgevende kettinkjes over het strand zien rennen.


De onderwaterwereld in Lake Malawi moet prachtig zijn en dus besluiten we een kano te huren en een snorkeluitrusting. We peddelen naar een van de onbewoonde eilanden die een eindje uit de kust liggen en leggen daar aan. Voordat we gaan snorkelen genieten we er eerst even van om met zijn tweetjes op een onbewoond eiland te zijn en eten we onze zelfgesmeerde boterhammetjes op. Daarna duiken we lake Malawi in en lijkt het net of we in een aquarium rond zwemmen. Fel gele en blauwe visjes schieten voor ons weg en we zwemmen door hele scholen kleine visjes heen.


Na een paar dagen cape maclear rijden we naar de hoofdstad van Malawi Lilongwe. Hier zijn Tom en Janey een campsite gestart. Voordat Tom en Janey zich hier vestigden zijn zij met hun grote gele unimog en hond vanaf de UK via de westkant naar Malawi gereden. Veel overeenkomsten dus en veel om over te kletsen. Patrick is zo blij als een kind als blijkt dat Tom de orginelen Unimog handboeken of wel de bijbel genoemd door Patrick in zijn bezit heeft. Het zijn nog al dikke boeken en Patrick verzint een nuttige dagindeling. Hij maakt een foto van de bladzijdes in het boek, zodat hij het boek op de computer kan bekijken, aangezien Tom zijn ‘bijbel’ natuurlijk zelf wil houden. Iedereen verklaart Patrick voor gek, maar met alle geduld maakt Patrick deze dag 873 foto’s van de pagina’s van het unimog boek en kijkt hij tevreden terug op deze nuttige dag!


We komen hier ook Brenda en Taco (www.droomreisafrika.nl) tegen een Nederlands stel die 7 maanden geleden hun huis verkocht hebben en baan hebben opgezegd om via de oostkant van Afrika naar beneden te rijden. Het is dan ook zo gezellig op deze campsite dat we besluiten er een aantal dagen te blijven hangen. Met Brenda en Taco klikt het erg goed en we hebben een gezellige tijd met hen. Zij hebben goede tips voor ons over het oosten van Afrika en wij kunnen hen helpen aan tips over Zuidelijk Afrika. We gaan samen de stad, barbecuen en kletsen wat af. Maar aan alle gezellige momenten komt weer een einde en vandaag gaan onze wegen dan ook weer scheiden, zij naar het zuiden, wij naar het noorden langzaam, langzaamaan komen we steeds dichter bij huis……




31-08-2008 :: Op naar Malawi
Aantal kilometers gereden: 50607

Aantal dagen onderweg: 1 jaar 2 maanden en 1 week

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 22

We bevinden ons nu in: Blantyre, Malawi


We nemen afscheid van Hein en Bernadette met wie we toch in het totaal zo’n 2 maanden samen hebben gereisd. Ondanks het grote leeftijdsverschil klikte het enorm en hebben we een geweldige tijd gehad samen.


Vanuit Vilanculos vertrekken met in ons hoofd het volgende doel: Malawi. Maar dat is nog even makkelijker gezegd als gedaan. Als we van de kust van Mozambique weg rijden is de paradijselijke omgeving weg, deze maakt plaats voor vele bosjes, armoedige dorpjes en uitgebrande gebieden. Zoals in zoveel gebieden in Afrika verbranden de Mozambikanen het gras om in de hoogzomer (die hier kan oplopen tot zo’n 45 graden) grote bosbranden te voorkomen. Het landschap veranderd daardoor in een troosteloze zwarte omgeving waar je niet echt vrolijk van wordt.


Zodra we van de kust afwijken is het ook gedaan met de toeristische hotspots en zijn er geen mensen meer die het aandurven hun campsite op de route te vestigen. We moeten andere oplossingen zoeken aangezien we in Mozambique niet zomaar de bosjes in kunnen rijden vanwege het grote aantal landmijnen wat hier her en der nog verspreid ligt. De eerste nacht slapen we daarom achter een tankstation waar we van onze laatste metical ook nog wat diesel tanken.


We hebben begrepen van andere reizigers dat we in Caia kunnen pinnen. Daar gaan we dan van uit. Maar in Caia aangekomen blijkt er wel een gloedje nieuwe bank te zijn, met pinautomaat, maar hierop staat keurig aangegeven dat we ‘zeer binnenkort’ van deze automaat geld kunnen trekken. Pech gehad dus en we zijn blij dat we een paar honderd kilometer terug nog 150 liter diesel hebben getankt.


Op naar de volgende uitdaging, de ferry in Caia. Want voor de zoveelste keer tijdens deze reis moeten we de Zambezi rivier overbruggen. Tot nu toe hebben we geen goede ervaringen met ferry’s in Afrika. Zo hebben we moeten onderhandelen over de prijs om Molly op de ferry te krijgen, ons plekje moeten afkopen terwijl we al een ticket voor de ferry in onze handen hadden. En soms braken de zweetdruppeltjes al uit bij het zien van de ferry. Het idee dat onze Molly met daarin al de dingen die wij op het moment bezitten op zo’n gammel bootje moest…..we hebben een aantal keren geduimd dat de ferry de overkant zou halen.


Onze verbazing is dan ook groot als we in Caia een bord tegen komen met daarop vaste prijzen. Als we naar de ferry kijken zien we dat alles goed georganiseerd verloopt en ook de ferry zelf ziet er niet uit alsof hij elk moment kan zinken. We betalen de overtocht en komen zonder enige twijfel aan de overkant, Afrika blijft verbazen…..


Uiteindelijk bereiken we Mucabo. Een klein stadje waar het net lijkt alsof er een paar minuten geleden een bom is ontploft terwijl niemand het in de gaten had. Op de weg zijn er nog maar een paar stukjes asfalt over van wat ooit een mooie gladde weg had moeten zijn. Het stadje is ongeorganiseerd en een grote chaos. Gebouwen zijn vervallen en verlaten af en toe staat er een mooi huis tussen wat absoluut misplaatst lijkt te zijn. Maar gelukkig vinden we hier een geldautomaat en kunnen we pinnen om onze zuipgrage Molly weer tot de nok toe te vullen met parrafine en diesel.


Malawi is verder dan we gedacht hadden, we rijden vanaf Vilanculos 4 dagen voordat we de grens van Malawi bereiken. We slapen tussendoor bij een houtzagerij en een braakstuk liggend terrein in een dorpje waar we weer veel aandacht krijgen. Maar uiteindelijk na 200 kilometer verrotte zandweg bereiken we dan toch eindelijk Malawi. Net voor de grens wisselen we onze Metical op de zwarte markt tegen een goede koers voor Malawi Kwacha. We proberen onze gedachten weer om te zetten naar opnieuw een nieuwe valuta, wat niet altijd mee valt, maar na een tijdje weer went.


We verwachten nog wat troubels bij de grens van Mozambique aangezien het binnenkomen van Mozambique hartstikke corrupt was. Maar het is een van de vriendelijkste grensovergangen ooit. Een paar momenten later zal blijken dat de ambassadeur van Mozambique aanwezig is op de grenspost, zijn de douanebeambte daarom zo vriendelijk en behulpzaam? Mmmhh? Waarom moeten we hier toch alles in twijfel trekken?


Malawi is als een groene deken die zich ver uit spreid. In het zuid oosten van Malawi zijn vele theeplantages wat voor een prachtig uitzicht zorgt.

We verwachten veel van Malawi, zo lezen we in reisverslagen dat het land gastvriendelijk  moet zijn en ook wordt het betiteld als Afrika voor beginners. Net 1 uur rijdende in Malawi worden we aangehouden door een traffic controle. Verzekering aub…..tsja…..die hebben we niet…..maar gelukkig kunnen we altijd terug vallen op onze valse papieren. Helaas hadden Patrick en Annemarie niet in de gaten dat deze papier OOK verlopen waren…..probleem…..


We hangen een verhaal op bij de politieagent dat onze verzekeringsman ons de geldige papieren nog niet heeft gestuurd en dat we onderweg zijn naar Blantyre om de officiële geldige papieren uit te printen. De politieagent kijkt twijfelend en zegt dat hij zijn baas moet bellen om hier uitslag over te geven. We knijpen hem ondertussen want zonder geldige verzekering rijden in Malawi wordt als een groot misdrijf (lees:flinke boete) gezien . De politieagent komt terug met de mededeling dat we door mogen rijden, we kunnen onze eigen verbazing bijna niet onderdrukken…Echt waar? Ja, maar we moeten wel beloven dat we onze verzekering in Blyntyre zullen regelen, maar natuurlijk meneer de agent! Geen probleem, we vergeten niet zijn naam en telefoonnummer te vragen zodat we bij de volgende politiestops terug kunnen verwijzen naar meneer Robbens. De man lijkt zeer vereerd en wij maken daar gretig misbruik van, wie is hier nu corrupt vragen we ons af?


We zijn ondertussen aangekomen in Blantyre waar we kamperen bij een backpackershostel waar we interessante mensen ontmoeten en even kunnen relaxen na een lange tocht. Ondertussen kijken we ontzettend uit naar het ontdekken van Malawi en plannen we een route die ons langs de mooie plekjes zal brengen waaronder natuurlijk lake Malawi.