Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
29-09-2007 :: Gambia, de kliniek
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 97

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 4

Gambia, het kleinste land van West Afrika, ongeveer 25 kilometer breed en 400 kilometer lang. Ook is Gambia het eerste land wat we tegen komen waar engels de eerste taal is in plaats van Frans. We zijn nu in donker Afrika, wat compleet anders is dan Marokko en Mauritanië. Vrouwen dragen hier kleurrijke jurken met mooie doeken op hun hoofd en het is hier groen omdat we aan het einde van (een heftig) het regenseizoen zitten.

In Gambia hebben Frans en Gabrielle, die we in Senegal hebben leren kennen, besloten zich voorlopig te settelen. Dit hebben ze gedaan door hun eigen paradijsje te kopen, een stuk grond van 2,5 hectare grenzend aan de mangroves met meer dan 100 palmbomen, mango- en cashewbomen. Hier zijn ze van plan hun eigen huisje te bouwen.

Daarnaast willen ze wat goeds doen voor het land en zijn daarom aan het proberen een kliniek in hun gebied weer te laten draaien. Gabrielle kan hierbij gebruik maken van haar verpleegsteropleiding. Een kliniek laten draaien in Afrika is geen makkelijke opgave. De kliniek is afhankelijk van donaties en sponsering. De mensen die er komen hebben zijn erg arm, toch moeten zij een klein bedrag betalen aan de kliniek voor behandeling, zodat zij alleen komen als het echt nodig is. Het geld wat de mensen betalen is niet genoeg om medicijnen aan te schaffen, waardoor er vaak een tekort aan medicatie is. En medicatie is zeker nodig hier, vooral voor het bestijden van malaria bij kleine kinderen en volwassenen.

Een dag meedraaien op de kliniek was een bijzondere ervaring. Mensen komen vanuit de gehele regio naar de kliniek en moeten hier soms een heel eind voor lopen. De meeste gevallen die deze dag behandeld zijn, zijn kinderen met malaria, dit is een van de grootste doodsoorzaken in deze regio. De mensen die deze kliniek draaiende proberen te houden verdienen niets anders dan respect, zij moeten met beperkte middelen de problemen waar de mensen mee komen oplossen.

Om hier een voorbeeld van te geven, op deze dag begon het buiten ineens hard te regenen, waardoor de luiken van de kliniek dicht moesten, omdat er geen ramen in de kozijnen zitten. Vervolgens was het donker in de kliniek en was er maar 1 spaarlampje beschikbaar was moest alles onder dit lampje gebeuren. Toch is dit al een verbetering, aangezien de kliniek 2 accu’s vanuit sponsering heeft gekregen, voorheen werden vele kinderen gebaart bij kaarslicht.

Onder de bevolking heerst een grote mate aan bijgelovigheid. Zo geloven zij bijvoorbeeld dat een kameleon en een slang ongeluk brengt en als je ze aanraakt, je daar zelfs dood aan gaat. Sandra, een van de verpleegsters die in de kliniek werkt, vangt bij haar huis ook gewonde dieren op, toen de bewoners zagen dat zij een kameleon aanraakte, vluchtte ze allemaal weg, omdat ze bang waren dat Sandra ging sterven. Dit was natuurlijk niet het geval, nu gelooft de bevolking dat Sandra magische krachten heeft.

Ook zie je dat de mensen en baby’s hier veel amuletten dragen, deze brengen hun geluk of beschermen hen tegen het kwaad.

Om een beter beeld te geven van de kliniek heb ik hieronder een stuk getypt uit de presentatie die Gabrielle heeft gemaakt. Wil je meer informatie kun je Frans en Gabrielle mailen, ook kan ik je eventueel de complete presentatie toe mailen:


Al jaren was het onze droom om een grote reis door Afrika te maken in een tot  camper omgebouwde vrachtauto. Een reis welke wij in augustus 2006 zijn gestart.
(www.notrechameau.com)
Wij wisten, omdat we vanuit ons beroep beiden zeer intensief betrokken zijn geweest bij mensen, dat we ooit ergens zouden ‘’landen’’ om hulp te bieden aan mensen die het hard nodig hebben. Om die reden heeft Gabriëlle, die verpleegkundige is, een tropenopleiding gevolgd voor we op reis gingen.
Eerder dan we beiden hadden vermoed kwamen we deze ‘’landingsbaan’’  tegen in een klein dorpje in Gambia, Kubuneh genaamd. We waren na 9 maanden rondgetrokken te hebben, eigenlijk een beetje reismoe en aan het rondkijken naar een plek waar we een maand of zo konden blijven om alle opgedane indrukken te verwerken.
Op onze weg troffen we de zeer betrokken Engelse gepensioneerde verpleegster Sandra, die sinds een maand of 4 het Community Health Center van negen dorpen opnieuw geopend had.

De 9 dorpen die het kliniekje ondersteund liggen in dit zelfde gebied verspreid
Voor veel mensen betekent dit, dat ze soms een halve dag moeten lopen voor ze geholpen kunnen worden. Lokaal transport middels bushtaxi’s is beperkt en ook voor  veel mensen niet te betalen.  

In The Gambia is de gezondheidszorg zeer slecht. Er is een groot tekort aan goed opgeleid medisch personeel. Er zijn 2 grotere ziekenhuizen. 1 in Banjul en 1 in Farrafenni. Er zijn totaal 66 artsen (ongeveer 1 arts per 25.000 personen). Verder zijn er een aantal particuliere klinieken die voor het grootste deel van de bevolking niet te betalen is. Deze zijn ook met name in de toeristenstreek aan de kust te vinden.
Officieel zou er voor een artsenbezoek 16 dalasi (= ongeveer 45 euro cent) per persoon betaald moeten worden, maar artsen berekenen toch meer, omdat ze een zeer slecht salaris hebben. Vaak schrijven ze medicatie uit eigen apotheek voor om extra inkomen te hebben.
Alle medicijnen moeten geïmporteerd worden. Hierdoor is er een groot tekort aan de meest essentiële medicatie.
Er is geen collectieve volksverzekering om de kosten voor de gezondheidszorg te dekken.
De grootste doodsoorzaken zijn Malaria, Bilharziose, Tuberculose en toenemend Aids. De mensen met malaria, die het zich kunnen veroorloven, worden behandeld met Chloroquine. Een product waar de malariaparasiet al grotendeels resistent voor is. Andere producten zijn slecht te krijgen of te duur.
Gezien de slechte infrastructuur is de gezondheidszorg nauwelijks toegankelijk voor de meeste mensen. Ondanks een door de president ingesteld ontwikkelingsprogramma, ziet het er naar uit dat er geen snelle verbetering te zien

De patiënten die de kliniek bezoeken bestaan voornamelijk uit kinderen onder de 5 jaar(50%), vrouwen(30%) en mannen (20%).
De grootste gezondheidsproblemen in deze streek zijn: 
  • Malaria (grootste doodsoorzaak),
  • Diaree en dysenterie welke duizenden mensen elk jaar dood, samen met longontsteking. Vooral ondervoede kinderen zijn hier slachtoffer van.
  • Alle kinderziektes komen voor omdat er geen goede vaccinatie programma’s of vaccins beschikbaar zijn. Aan mazelen sterven veel kinderen. Doordat de kliniek geen koelkast kan inschakelen is het niet mogelijk om vaccins goed te houden. Je ziet veel slachtoffers die gehandicapt zijn geraakt t.g.v. polio.
  • Een cholera epidemie is geen uitzondering. Hierbij sterven ook veel mensen.
  • Anthrax (vanuit besmet vee). Te bedenken dat dit virus grote angsten heeft veroorzaakt in Amerika na 11/11, toen een aantal postbodes door besmette enveloppen zijn gedood. Het vaccin hiertegen is hierdoor aan banden gelegd en zeker niet in Gambia te krijgen. 
  • TBC, echter niet in extreem grote aantallen.
  • Lepra, echter niet in extreem grote aantallen.
  • Rivierblindheid. Ook veel andere oogaandoeningen t.g.v van ooginfecties komen voor. Veel mensen raken blind of slechtziend door cataract (staar) en onbehandelde glaucoom (verhoogde oogboldruk).
  • Aids begint ook hier toe te slaan door rondtrekkende vluchtelingen uit onrustige omliggende Afrikaanse landen. Verder komen de andere seksueel overdraagbare infecties erg veel voor t.g.v  polygame huwelijken en niet al te trouwe mannen.
  • Grote geïnfecteerde wonden t.g.v. hak - en snij wonden tijdens brandhout verzamelen en oogsten. Kleine wonden worden afschuwelijke infecties in de tropen.
  • Slangenbeten. Vaak  slaan deze toe tijdens het regenseizoen bij het oogsten van rijst. Er zijn in Gambia 4 soorten giftige slangen die fataal kunnen zijn. In heel Gambia is geen antigif hiertegen te krijgen.
  • Veel bacteriële- , schimmel huidinfecties, eczeem en  worminfecties t.g.v. minder goede hygiënische omstandigheden.
UW BIJDRAGE?

Zonder een structurele geldstroom voor medicijnen en andere middelen redden we het niet, want onze menskracht alleen is uiteraard niet voldoende. Wij hebben daarom een speciale bankrekening geopend bij de Rabobank in Nederland, omdat het overmaken van geld naar Gambia enigszins gecompliceerd is.

Gelet op de noden van de kliniek zijn wij blij met iedere bijdrage!
Storten kan op bankrekeningnummer: 11.02.31.252
IBANNr: NL48RABO 0110231252. BIC-code: RABONL2U
van de Rabobank te Valkenswaard en Waalre, t.n.v.
F.J. Sak e/o G.L.C. Sak-Stolwijk vermelding Caring Hands Health Center.

Voor alle andere middelen kun je ons mailen op gabrielle.en.frans@hotmail.com Het kan even duren voor we reageren, want in de directe omgeving  van het kliniekje is geen internet mogelijkheid.

Bij dit goede doel, weet je zeker dat je geld op een goede plek terecht komt!






29-09-2007 :: Gambia, Het schooltje
Aantal km gereden: 11526

Aantal dagen onderweg: 97

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 4
Wonen in een dorp in Gambia is niet zoals in Nederland, je moet met een aantal zaken rekening houden. De mensen zijn hier erg openlijk en sociaal, dus als je hen voorbij rijdt zonder te groeten, voelen ze zich beledigd, als je dus ergens naar toe moet, moet je zeker een half uur voordat je er moet zijn vertrekken, omdat je tijd nodig hebt om praatjes te maken.  Als je kookt, mag je het water niet op de grond afgieten, want daaraan zouden de voorouderen zich kunnen branden (we moeten dus rekening houden met hun bijgeloof) Als je het dorp bezoekt, moet je altijd even bij de chief van het dorp langs gaan, anders voelt hij zich beledigt of voorbij gelopen.
De chief bezoeken, dit heb ik dan ook met Gabrielle gedaan. De chief vond mij een goede vrouw voor zijn zoon en meteen werd geregeld of ik niet aan hem uitgehuwelijkt zou kunnen worden……nou, even denken, NEE! I already have a husband!

Daarnaast heb ik het schooltje bezocht. Het schooltje is een stenen gebouw, dat is luxe voor deze omgeving. Maar tijdens het regenseizoen zijn er enkele platen van het dak verdwenen, dus het klasje krijgt nu half in de open lucht les.

Nou ja, les, er is geen materiaal, de docenten die lesgeven zijn vrijwilligers uit het dorp, maar zijn niet opgeleid tot docent. De vrijwillige vrouwen hebben jonge kinderen, die zij tijdens het les geven gewoon aan de borst voeden in de klas. De school wordt bezocht door kinderen van 3 tot ongeveer 9 jaar en zij krijgen allen in hetzelfde lokaal les en leren dus dezelfde dingen. In een klasje zitten op een drukke dag zo’n 75 kinderen. Zij zitten zij aan zij op de kleine schoolbankjes.

Er is geen duidelijke structuur in de dag, niet zoals in Nederland, eerst gaan we rekenen, dan gaan we……De dag laat zich leiden zoals die voorvalt en vandaag was er een toubab in de klas! Dat is heel speciaal en de kinderen zaten dan ook aandacht te kijken welke bewegingen ik maakte.

Ik had een wereldkaart bij om de kinderen te laten zien waar zij wonen en waar wij wonen. De meeste kinderen hadden nog nooit een wereldkaart gezien, maar vonden het erg interessant. De kinderen waren erg enthousiast toen ik ze een paar Nederlandse woordjes en natuurlijk een Nederlands kinderliedje leerde. Na ongeveer 1,5 uur les mochten de kinderen de rest van de ochtend buitenspelen.

Buiten was ik ook een interessant object en de kinderen wilden graag aan mijn huid en vooral aan mijn haar voelen (hier hebben ze allemaal zwarte kroes). Toen ik ook nog voordeed hoe we een spelletje konden spelen, was het hek helemaal van de dam en had ik alleen nog maar lachende en gillende kinderen om me heen!

Op zo’n moment wordt je geconfronteerd met wat wij allemaal WEL hebben in Nederland en welke kansen wij krijgen. Bij ons is onderwijs verplicht, hier moeten ze blij zijn als er een schooltje is en moeten ze proberen zonder enig materiaal de kinderen iets bij te brengen. De schriftjes, pennen en kleurpotloden die ik mee had genomen zijn hier dan ook heel goed op zijn plaats!

Toch zijn de kinderen hier vrolijk, zien er gelukkig uit, zijn tevreden met kleine dingen (zien we dat nog in Nederland?) en leren snel op eigen benen staan.