Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
14-12-2007 :: corrupte agenten
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 174

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 10

We bevinden ons nu in: Calabar, Nigeria

Karla en ik halen alles uit de kast, van boos worden tot lief doen, stampvoeten en de mensen beledigen. We zijn namelijk aangehouden door de zogenaamde Nigeriaanse verkeerspolitie die Karla en Frank willen beboeten dat ze 2 reflectoren missen op de achterkant van hun auto. Dat er ondertussen niets als autowrakken zonder enige verlichting langsrijden lijkt er op dat moment niet toe te doen.
Op het begin moeten we betalen omdat we de reflectoren missen, dan moeten we opeens een of andere vage wegenbelasting betalen en vervolgens gaan ze over op het feit dat het bonnetje al uitgeschreven is en dus betaalt moet worden! Karla en ik zetten een compleet toneelstuk op wat ongeveer een uur duurt en komen uiteindelijk weg zonder natuurlijk ook maar iets te betalen! (onderwijl hebben de mannen dit alles met armen over elkaar staan te bekijken, terwijl wij vrouwen het werk deden!)

Kregen we in het noorden nog te maken met vriendelijke politieagenten, nu we verder naar het zuiden rijden omdat we naar Calabar, krijgen we te maken met opdringerige mannen die met hesjes langs de weg naar ons staan te zwaaien dat we moeten stoppen. Hierbij gebruiken ze planken met daarin uitstaande spijkers die ze voor je banden werpen op het moment dat je niet stopt.

Deze mannen beweren dat ze van de Nigeraanse taxforce zijn en dat wij blanke toeristen dus belasting moeten betalen. Nou, dat dacht ik dus niet! De eerste keer dat we gestopt werden hebben we het rustig opgelost met de mannen, maar dit duurde ons te lang, de 2e stop werden we boos. En bij de 3e stop hadden we het gevonden, we vormden met de 2 auto’s een blokkade op de weg, waardoor we het hele verkeer opstopten. En hopla, we mochten doorrijden! Helaas, waren dit meteen de laatste lastige mannetjes die we tegenkwamen, jammer, want we begonnen er net lol in te krijgen!

Nu zijn we in Calabar waar we ondertussen ons visum voor Kameroen hebben geregeld. Ook hier staan we weer gratis op de parkeerplaats van de NAF airforce, waar we vriendelijk onthaald worden en gebruik mogen maken van de faciliteiten. Nigeria heeft ons qua logeer/kampeerplekken nog niets gekost!

Hier kan Frank even bij komen die gestoken is door een malariamug en dus last heeft van malaria. Ook Patrick heeft een aantal dagen geleden een flinke malaria aanval gehad. Gelukkig slikken we goed preventie en hebben we een behandeling voor malaria bij, waardoor Patrick in 2 dagen weer van zijn malaria af was. Bij Frank duurt zijn malaria aanval wat langer.

We kijken nu erg uit naar Kameroen, waar we dit weekend naar toe gaan rijden. Een volgend land, nieuwe uitdagingen en nieuwe avonturen, we hebben er zin in!







10-12-2007 :: meevaller

Aantal kilometers onderweg: 18777


Aantal dagen onderweg: 168 (24 weken)


Aantal Afrikaanse landen bezocht: 10


We bevinden ons nu in: Abuja, Nigeria


Nigeria, de poort naar Centraal Afrika, waardoor we het prachtige West Afrika hebben verlaten en waardoor we weer in dezelfde tijdszone als Nederland terecht zijn gekomen. Nigeria is heel anders dan we ons hadden voorgesteld.


De eerste 100 km vanaf de grens van Benin, trakteerde Nigeria ons op een heerlijke zandweg met grotere gaten, keien en diepere sporen dan dat we ooit hadden gezien. Deze heerlijke wegen bezorgde ons dan ook onze eerste lekke band, maar gelukkig was dit probleempje zo gefixed!


We deden er dan ook een hele dag over om deze 100 km af te leggen. Op een gegeven moment wordt je er wel een beetje melig van dat je gemiddeld maar 5 tot 10 km per uur kunt rijden en om de 10 meter op de rem moet. Dit resulteerde dan ook in kerstliedjes zingen over de portofoon samen met Karla, die de andere helft van de portofoon vast had in hun auto, terwijl Frank en Patrick met kerstmutsen op langs ons achter het stuur zaten.


De mensen hier in Nigeria zijn supervriendelijk en zwaaien enthousiast als we voorbij rijden. Als we stoppen bij een schooltje worden belaagd door kinderen die allemaal onze hand vast willen houden en op de foto willen. De dank voor de spullen die we naar het schooltje brengen is groot.


We hebben tot nu toe ongeveer 15 politiestops gehad. Maar geen van deze politiestops waren vervelend, we worden vriendelijk onthaald, er wordt gevraagd waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan en in de meeste gevallen wordt er natuurlijk om een kado gevraagd. Maar als we aangeven dat we een van het meest bijzondere kado ter wereld voor ze hebben, namelijk onze glimlach worden we lachend doorgelaten. We hebben van de mensen hier begrepen dat er sinds 5 maanden een nieuwe president in Nigeria is, dit deze corrupte agenten aan wil pakken. Al deze agenten moeten opnieuw op cursus en vele politiestops zijn verwijderd, zou Nigeria dan toch vooruit gaan?


Het landschap in Nigeria is in het eerste instantie een beetje depressief, de dorpjes waar we doorheen rijden zijn armoedig en flink vervuild. Langs de weg zijn hele stukken landschap plat gebrand en er hangt een mist boven het landschap van Nigeria.
Naarmate we verder naar het centrale gedeelte van Nigeria rijden, wordt het landschap wat heuvelachtiger en groener.


De slaapplekken die we hier tot nu hebben gehad waren ook buitengewoon bijzonder. 2 x hebben we tot nu toe gebushkampd, waarbij we een keer ’s ochtends opgezocht werden door 2 Nigeriaanse mannen met enorme ouderwetse geweren, die trouwens ontzettend vriendelijk bleken te zijn. De 2e nacht in Nigeria hadden we de hele dag over een slechte weg gereden, werd het al schemerig en waren we wanhopig op zoek naar veilige plek om te slapen in het dorpje waar we aangekomen waren.


Deze zoektocht leidde ons uiteindelijk naar de lodge van de koning van de desbetreffende regio. We mochten slapen op een omheind terrein bij de lodge waar ook een struisvogel en een kleine antilope rondliepen. Er werd ons verteld dat we moesten doen alsof we thuis waren, de airco werd aangezet en de kingsizebedden stonden voor ons klaar. Maar na 5,5 maand in Molly te hebben geslapen, geven we toch de voorkeur aan ons eigen bedje. Maar van de douche hebben we dankbaar gebruik gemaakt.


De volgende dag werden we uitgenodigd in het paleis van de koning, waar we een rondleiding kregen door de vergadervertrekken van het paleis en uitleg over de landsbesturing van Nigeria. Als toefje op de taart kregen we zelfs een grote foto (40x60 cm) kado, met daarop een prachtig portret van de koning himself. Een beetje beduusd door al deze gastvrijheid rijden we verder door Nigeria.


Op dit moment verblijven we op de parkeerplaats van het Sheraton hotel in Abuja, voor Afrikaanse begrippen een 5 sterren hotel (voor Nederlandse begrippen nog geen 2 sterren). We mogen hier gratis kamperen op de parkeerplaats en kunnen hier gebruik maken van het zwembad. Dit is een heerlijke rustplek, na vier dagen van rijden rijden en nog eens rijden. Ook hier kunnen we ons voorbereiden op nog minimaal 4 dagen rijden, rijden en nog eens rijden…… want we zijn nu ongeveer op de helft van onze tocht door Nigeria.
Ook is dit een mooie plek om de auto’s eens na te kijken die zeker wel te lijden hebben onder de conditie van de Nigeriaanse/ Afrikaanse wegen.


Tot nu toe valt Nigeria ons alles mee, wel wordt tijdens ons verblijf in Nigeria duidelijk dat we de goede route uitgekozen hebben. Wij rijden momenteel door centraal/noordelijk Nigeria. Hier in Nigeria wordt ons verteld dat we het zuiden van Nigeria ten alle tijden moeten vermijden. We zijn benieuwd wat de rest van Nigeria ons nog te bieden heeft en of we in 4 dagen ons doel zullen bereiken, dat is namelijk Calabar, de stad in Nigeria waar we weer een visum voor Kameroen aan moeten vragen….

Wordt vervolgd…..




02-12-2007 :: verkeerd gegokt!
Soms moet je wel eens iets op de gok doen. En soms maak je dan de verkeerde gok.

In Accra, de hoofdstad van Ghana zijn we een aantal dagen gebleven omdat we ons visa voor Togo en Nigeria hier geregeld hebben. Om een visa voor Benin te regelen, hadden we geen tijd meer, omdat ons visa voor Ghana afliep. (visa hier, visa daar…).

We namen dus de gok om zonder visa door Togo naar de grens van Benin te rijden. Fout gegokt! Hier konden we alleen een visum voor 2 dagen krijgen, maar de route die wij gepland hadden in Benin konden we nooit in 2 dagen rijden…..

Wat nu? Aanpassen van de route maar weer……We rijden nu naar het noorden van Togo, naar een andere grenspost. Hier kunnen we ook een visa voor 2 dagen kopen, maar vanaf hier is er makkelijk in 2 dagen over te steken naar Nigeria.(eerst leek het er trouwens op dat ik de douanier om kon kopen met 2 blikjes bier zodat we een visa voor 1 week zouden krijgen, dit lukte helaas uiteindelijk niet omdat zijn supervisor kwam kijken……tsja, soms moeten we de corrupte agenten toch ook in ons eigen voordeel kunnen gebruiken…) 
 
Van Benin zullen we dus helaas weinig zien, maar daar staat weer tegenover dat we weer wat extra tijd in Togo hebben. En gelukkig is Togo ook mooi, en wonen er ontzettend vriendelijke mensen. Hier kunnen we ons goed voorbereiden op ongeveer 1 week lange dagen rijden, rijden en nog eens rijden, om zo snel mogelijk door Nigeria te komen.

De reden waarom we een tijdje niets aan het thuisfront hebben kunnen laten horen, is omdat in compleet Togo de internetverbinding eruit lag.
 
Toch levert dit nog leuke situaties op, gisteren had ik de fiets geleend van een van de medewerkers op het terrein bij Kara, waar we momenteel kamperen. Dit omdat ik even in het centrum wilde gaan checken of er al internetverbinding was. De fiets voelde een beetje gammel aan en miste een trapper, maar we gaan het toch proberen, zo begon ik aan mijn fietstochtje van 4 km berg op, berg af, best vermoeiend met zon gammel fietsje. De reacties onderweg waren deste leuker. Monden vielen open van verbazing, een blanke met blonde krullen op een gammele fiets in Togo?

Maar het geluk zat me niet mee, 2 km voor het centrum brak de ketting van de fiets en moest ik lopen. Maar niet lang, want een blanke met de fiets aan de hand, trekt nog meer aandacht. Ik werd dan ook al snel door een aantal mannen naar een fietsenmaker gebracht (een hutje met een paar schroevendraaiers). Maar waarempel, de man kreeg de fiets gemaakt en ik kon mijn tocht weer verder zetten. Eindelijk bij het internetcafe aangekomen bleek dat er nog steeds geen connextie was....Ik kocht maar een brood in het centrum zodat mijn tocht niet compleet nutteloos was geweest.

Maar ondertussen was het donker geworden en ik had net als zovele hier, geen licht op mijn fiets. Maar al snel kwam er een jonge jongen langs me fietsen met voor en achterlicht, die me netjes bij onze kampeerplek heeft afgezet:

Tsja van de gastvrijheid en vriendelijkheid van de mensen hier; kunnen wij Europeanen nog echt wel wat leren!!