Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
21-01-2008 :: Avontuur
Aantal kilometers gereden:
Aantal dagen onderweg: 210

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 13

We bevinden ons nu in: Brazzaville, hoofdstad Congo

Met toch wel wat zenuwen in ons lijf komen we aangereden bij de grens van Congo Brazzaville. Gaan ze hier lastig doen over het feit dat we met 2 auto’s rijden ipv met 1 zoals we hebben laten noteren bij de ambassade van Congo in Libreville? Op onze reçu staat namelijk dat we alleen met een Mercedes Unimog zijn en de Toyota van Frank en Karla wordt niet vermeld.

Maar zodra we de daadwerkelijk grenspost zien, vallen al onze zenuwen weg. We zien namelijk een klein hutje, waar een man vrolijk achter zijn tafeltje zit (zie foto). Hier zullen ze toch echt niet op de hoogte zijn van wat de ambassade in Libreville ons wijs heeft gemaakt? En we krijgen gelijk, de man ontvangt ons hartelijk, doet er minimaal een half uur over om onze gegevens in zijn schriftje te noteren, maar laat ons vrolijk door, zonder om de reçu te vragen. Zo ook bij de volgende controlepost. Als er nu bij het uitgaan van Congo ook niet om de reçu wordt gevraagd, betekent dit dus overduidelijk dat we afgezet zijn bij de ambassade in Libreville!

Van de groene deken van Gabon komen we in de modder van Congo. De eerste 230 km die we rijden in Congo is over een diepe zandweg, bandjes van spanning laten zakken dus. Maar ook hier hebben fikse regenbuien plaatsgevonden en zoals je al kan raden veranderd een zandweg dan in een bende! Maar al met al komen we goed door deze weg heen komen we in het totaal maar 1x vast te zitten, daarnaast was het een prachtige route.

In Okoyo is er een kruispunt en kunnen we dus kiezen welke kant we op gaan. Omdat we nog niet helemaal zeker zijn van welke kant we op willen, besluiten we bij het politiekantoor te gaan vragen hoe de wegen zijn.

In eerste instantie lijkt er niemand aanwezig, maar als we ‘bonjour’ roepen lijkt er dan toch iemand te ontwaken uit een diepe slaap. Meteen staat hij op en zegt met een strenge blik dat we moeten gaan zitten…..ja, maar….we willen alleen weten hoe de weg is…….
De politieman wil hier niets van horen en wil onze paspoorten zien, okay…geen probleem. Vervolgens gaat hij tergend langzaam onze gegevens noteren en wil hij bij elk nummertje weten wat het betekent. Hij heeft commentaar op ons visa, maar wat blijkt, hij bekijkt het verkeerde visa en wij moeten hem uiteindelijk uitleggen hoe het visa werkt.

Ondertussen praten we in het Nederlands tegen elkaar over hoe stom het was om bij een politiebureau de weg te gaan vragen. De man wordt boos omdat we Nederlands tegen elkaar praten. Vervolgens gaat hij door dat HIJ voor de veiligheid moet zorgen en dat we naar HEM moeten luisteren, daarna krijgen we een preek over hoe BELACHELIJK het is dat we geen CORRECT Frans spreken.
We krijgen nu redelijk genoeg van deze vervelende politieman, aan wie we eigenlijk alleen de weg wilden vragen. Maar het kookpunt wordt bereikt als deze man triomfantelijk achterover gaat zitten met onze paspoorten in zijn hand en vervolgens ons mededeelt, omdat hij zoveel werk met ons heeft gehad en wij de taal niet spraken, WIJ moeten betalen.

Helaas voor meneer de politieagent, Patrick en ik staan beiden op en terwijl ik de man afleid trekt Patrick de paspoorten uit zijn hand. Met ons hart kloppend in onze keel rennen we het bureau uit springen in de auto en scheuren weg. Zo, dat was de laatste keer dat we bij een politiebureau de weg gingen vragen!

Wat ons opvalt langs deze weg is de grote armoede van Congo. Op zich is Congo een rijk land, ze bezitten olie, hout en goud. Maar door de vele burgeroorlogen die in dit land hebben plaats gevonden, waarvan de laatste pas in 2003 beëindigd is, is dit geld duidelijk maar bij een beperkt groepje mensen terecht gekomen, in plaats van dat het verdeeld is onder de bevolking. Ook hier leven de mensen weer in lemen en golfplaten hutjes, het contrast is dan ook groot als we door Oyo rijden. Hier zien we grote villa’s, er wordt gewerkt aan hoge telefoonmasten, de bruggen zijn netjes aangelegd en er is zelfs straatverlichting. Ook strekt er na 230 kilometer modderweg ineens een prachtige asfaltweg voor ons uit.
Deze asfalt weg brengt ons een heel eind in de richting van National park Lefini, waar we hopen gorilla’s te gaan zien.

Vol spanning rijden we richting de entree van het park, hier vragen we of het mogelijk is om gorilla’s te bekijken. En er wordt ons medegedeeld dat we inderdaad gorilla’s kunnen bekijken voor het wonderlijke bedrag van 10 euro pp, we vragen hem wel 5 x of dit klopt, kunnen we voor dit bedrag gorilla’s zien? Met volle zekerheid kwam er een ‘Ja ’van deze parkwachter en hij stuurt ons het park in.

Vol opwinding stappen we in de auto om een prachtige route, maar ook beetje lastige route door het Lefini park af te leggen. Uiteindelijk aangekomen bij het gedeelte waar de gorilla’s huizen, worden we opgevangen door een andere Afrikaan. Deze deelt ons vervolgens doodleuk mee dat er hier geen gorilla’s zijn die we kunnen bekijken. Er zijn alleen babygorilla’s en deze zijn nog te fragiel om te kunnen zien.
Je snapt onze reactie wel: ?????????? Uw collega aan de entree zei dat we hier gorilla’s konden zien. De reactie vervolgens was; tsja, mevrouwtje u kunt wel gorilla’s zien, maar dan moet u 2 uur in noordelijke richting rijden (waar we vandaan kwamen) en of u dan even 75 euro per persoon bij mij af wilt rekenen.
???????? Wij vragen ons af of we ooit de Afrikaanse logica gaan begrijpen. Deze man wilde dus dat we 300 euro bij hem achterlieten om vervolgens naar een andere plek te rijden om daar gorilla’s te bekijken. Hmmmm, vertrouwen jullie het? Nou, wij niet in ieder geval en hebben dan ook geweigerd en vervolgens ook nog de 40 euro terug geëist die we bij zijn collega betaald hadden om de gorilla’s te kunnen bekijken.
De enige gorilla die we uiteindelijk gespot hebben is die Afrikaan die bovenop de auto mee terug liftte. Helaas dus geen gorilla’s voor Patrick en Annemarie, volgende keer toch maar weer naar de apenheul dan…..
Tsja, welkom in Afrika!

Nu bevinden we ons in Brazzaville, de hoofdstad van Congo. Ongelofelijk dat deze stad nog maar 10 jaar geleden bezet was door rebellen, de inwoners waren de bossen in gevlucht en de rebellen plaatsten de hoofden van hun tegenstanders als triompf op de bumper van hun auto.
In 2003 is er een einde gekomen aan de 3e burgeroorlog in 15 jaar, het is nu relatief rustig in Congo .