Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
05-02-2008 :: racen door Angola
Aantal kilometers gereden: 27456

Aantal dagen onderweg: 226
Aantal Afrikaanse landen bezocht: 15

We bevinden ons nu in: Windhoek, hoofdstad Namibië

In Matadi de havenstad van Zaïre kunnen we een visum voor Angola regelen. We hebben veel gelezen over reizigers die in alle landen een visum voor Angola proberen te regelen, maar dit lukte hen nergens. Wij nemen deze moeite dus niet en rijden rechtstreeks naar Matadi waar we 80 dollar pp voor een 5 dagen visum af moeten rekenen.

Dat wordt dus racen want Angola is zo’n 2000 km lang. Zouden de wegen in een goede staat zijn, dan zou dit natuurlijk niet zo’n groot probleem zijn, maar Angola is een land wat net uit de oorlog komt en hierdoor dus grotendeels verwoest is, ook de wegen.

Sommige dorpjes zijn verwoest door de oorlog en grotendeels verlaten waardoor ze net spookstadjes lijken. De oorlog die hier na meer dan 30 jaar in 2002 is beëindigd heeft zijn sporen achter gelaten. We zien kogelgaten in huisjes, militairen en militairenvoertuigen op en langs de weg.

Het wild wat in Angola leefde is tijdens de oorlog opgegeten door de bevolking of neergeschoten door schietgrage soldaten.

Een ander souvenir wat Angola over heeft gehouden aan de oorlogen zijn landmijnen. In Angola liggen nog meer landmijnen dan dat er mensen wonen (dat zijn er zo’n 16 miljoen). Voor ons houdt dat in dat we niet van de weg af mogen wijken. Niemand weet waar deze mijnen precies begraven liggen, dus zodra we van de weg af gaan is het gevaarlijk.

Dit belemmerd de mensen ook om te ontwikkelen, zij kunnen geen landbouw starten omdat geen mens weet waar de mijnen liggen. Alleen in het zuiden zien we een ontwikkeling in de landbouw. Soms zien we langs de weg een mijnruim machine, het zal echter nog tientallen jaren duren voordat de mijnen daadwerkelijk opgeruimd zijn. Als de regering hier ooit in gaat investeren.

In 1999 riep Unicef Angola uit als het ergste land ter wereld voor kinderen om in op te groeien. Dit is ook niet gek als je beseft dat een complete generatie opgegroeid is met dood en verderf. En waarin kinderen ingezet werden in de strijd.

Zo doen we over de eerste 500 kilometer 2 dagen. We zien grote armoede langs de weg van Matadi naar Tomboco. Mensen komen aanrennen met hun handen uitgestrekt en verwachten van de blanken die hier langskomen dat ze hen komen helpen.

De mensen hier zijn vergeten door de regering en hopen dus dat anderen hen komen helpen. Dat is ook niet zo gek als je bedenkt dat Angola de meest corrupte regering heeft van Afrika. Jaarlijks wordt hier zo’n 8.8 biljoen dollar verdient met olie. Angola is de 3e grootste olieleverancier van Afrika. Maar dit geld komt zeker niet bij de mensen terecht. De regering vertikt het om de investeren in de mensheid en onderwijs. Alleen daar waar het voor hen van belang is wordt geïnvesteerd.

Bijvoorbeeld in Luanda, de hoofdstad van Angola. Het verschil tussen arm en rijk kan niet groter zijn. We komen tegen de avond aan in Luanda en voordat je de stad bereikt moet je eerst door een sloppenwijk van kilometers lang. Deze sloppenwijken doen ons denken aan hoe we ze wel eens op de televisie hebben gezien. Wegen met enorme gaten, stank, overal vuur en veel, ontzettend veel (zwarte) mensen.

Als je deze sloppenwijk voorbij bent kom je in het rijke (blanke) deel van Luanda terecht. Met hoge kantoor gebouwen en dure supermarkten. Ook als we Luanda langs de kust weer uit rijden de volgende dag zien we het contrast, langs de mooie kustlijn staan prachtige villa’s met daarachter rijen dikke krotten.
Als we door een van de sloppenwijken rijden, roepen en wijzen de mensen naar ons, maar omdat Angola Portugees is, ze roepen ‘Porto, porto’, verstaan we er helemaal niets van. Het duurt dan ook veel te lang voordat we erachter komen dat de achterdeur openstaat! Al rijdend over de slechte wegen zijn wegen zijn we (gelukkig) alleen onze tafel verloren! Een geluk bij een ongeluk is dat we de tafel zijn verloren in een wijk waar deze zeer goed gebruikt zal gaan worden!

Uiteindelijk doen we 6 dagen over onze rit door Angola, dit was een meevaller, mede omdat er aan de wegen gewerkt wordt en we een groot stuk over een goede weg hebben gereden. De chinezen zorgen hier voor de wegen, dit is natuurlijk ook voor hun eigen belang, op deze manier kunnen ze makkelijker de mineralen en grondstoffen uit Angola exporteren. De wegen waren nog lang niet klaar, maar wij denken dat er binnen nu en een jaar een supersonische snelweg van Luanda naar de grens van Namibië ligt.

We verwachten problemen bij de grens omdat we 1 dag te laat zijn en hebben ons verhaaltje al klaar. Tot onze grote verrassing wordt er nog maar amper naar ons visum gekeken, en wordt er zo een stempel geplaatst in ons paspoort, zonder gezeur! Het kan ook eens meevallen.

Bij de grens van Namibië wacht ons een verrassing, een luxe kantoor met een balie en daarachter mensen in uniform achter een computer! Wat een verschil. Toch zien we als we Namibië verder in rijden ook nog veel armoede en bedelende mensen.

Angola is onze poort naar zuidelijk Afrika. Na maandenlang over slechte wegen te hebben gereden, te onderhandelen met corrupte agenten, met koud water te hebben gedoucht, met de hand te hebben gewassen, uit blik te hebben gegeten en in de belangstelling te hebben gestaan, kijken we nu echt uit naar een beetje luxe. Dit gaan Namibië en zuid Afrika ons zeker brengen. Onze eerste stop is Windhoek, hier krijgt Molly een grote beurt, want de Afrikaanse wegen laten je auto zeker niet onberoerd.

Toch moeten we ook eerlijk toegeven dat we west en centraal Afrika gaan missen. Want het was en is een groot avontuur en een enorme ervaring. We hebben veel geleerd en gaan zeker meer waarderen wat wij allemaal in Nederland hebben, maar ook dat je met een heel stuk minder gelukkig kunt zijn, we hadden het voor geen goud willen missen!





05-02-2008 :: Politiestops en slechte wegen in Zaire
Aantal kilometers gereden: 24604

Aantal dagen onderweg: 218

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 14

We bevinden ons nu in: Matadi, Congo DRC

Een groot avontuur, dat is rijden door beide Congo’s.

We hebben al veel geschreven over slechte wegen en politiestops, maar we raken er niet uit gepraat.

Politiestops:
Van Congo Brazzaville steken we over naar Congo DRC in het stadje Mindouli. Dit is niet de grensovergang die de meeste reizigers verkiezen en dus waren ze hier ook geen toeristen gewend. Maar omdat er niet veel blanken komen, kwamen er bij de politie van Mindouli dollartekens in de ogen, toen zij 4 nuchtere blanken in hun dorpje zagen arriveren.

Eerst werden de auto’s compleet nagekeken, helaas voor de politie was alles in orde en konden ze ons nergens op bekeuren. Vervolgens lieten ze ons een papiertje invullen waarop de gegevens van de auto’s moesten komen staan. Braaf vulden we het papiertje in, om vervolgens de mededeling te krijgen dat de administratiekosten van het verwerken van dit papiertje €50 bedraagt, uiteraard voor onze kosten.

Na een half uur onderhandelen met deze politieagenten waren we het beu. We stapten in de auto en reden aan, maar natuurlijk blokkeerde de politie onze weg. Jammer voor hen hebben wij een grote auto en luid toeterend baande we ons een weg door de politiestop. Vervolgens springt 1 van de politieagenten bij ons op de auto en houdt zich vast aan Patrick’s spiegel. Tsja, ware james bond avonturen in Afrika! Hij schreeuwt door ons raampje dat we namens de staat van Congo gearresteerd zijn. Maar we rijden gewoon door en uiteindelijk moet onze james bond imiterende agent  loslaten.

Toch wel een beetje opgefokt willen we nu zo snel mogelijk de grens over, maar hier in Afrika staan helaas geen wegwijs bordjes en de wegen zien er soms uit alsof ze jaren niet bereden zijn. Het duurde dus even voordat we de juiste weg hadden.

Bij de grens van Zaïre komt er uit de bosjes ineens een militair met een groot geweer gelopen, we zijn een militaire barrière gepasseerd en daar moeten we voor betalen! Als we dit niet meteen doen wordt de militair erg boos en loopt met zijn geweer te zwaaien. Hij verlangt van ons dat we 500 meter verder rijden. Dat is natuurlijk niet zo slim van die militair, want hij is lopend en wij zien ons kans schoon om er mooi vandoor te gaan.

Eindelijk na lang zoeken vinden we de stempelpost van Zaïre. We zijn hier een ware attractie en het gehele dorp loopt uit om ons te zien. De agent stempelt mooi ons paspoorten, is erg vriendelijk, maar geeft de paspoorten niet terug, hij wil eerst 20 dollar. Houdt het hier dan nooit op???

Vriendelijk leg ik deze beste man uit dat we al veel geld neer hebben gelegd bij de ambassade van Congo om een visum te verkrijgen voor dit land en dat we hem dus helemaal niets hoeven te betalen. Hier is hij het mee eens, nou dat is dan eens een keertje een meevallertje!


Slechte wegen:
We kozen ervoor om van Mindouli naar Luozi te rijden om vervolgens naar Matadi te gaan. Van andere reizigers hadden we begrepen dat de ferryovergang tussen Brazzaville (Congo B) en Kinshasa (Congo DRC) veel onderhandelen en erg druk was. Ook zou de hoofdweg van Kinshasa naar Matadi verschrikkelijk moeten zijn.

Wij redeneerde dat we dan net zo goed een binnendoor weg konden nemen. Nou dat hebben we geweten. Voor wie deze weg in de toekomst ooit nog wil gaan rijden, het is een weg voor echte avonturiers en we raden zeker niet aan om deze weg alleen of met veel regen te rijden. Bij ons had het een beetje geregend wat al een groot effect had. Modderpoelen waar we in vast kwamen te zitten en hellingen waar we al glibberend van de ene naar de andere kant boven kwamen, zo’n diepe sleuven dat de wielen er in vast kwamen te zitten en zelfs een keer de band van de velg afschoot.

Maar het was ook een weg vol avontuur, alle hulpmiddelen zijn gebruikt, de krik, de elektrische lier, de handlier en natuurlijk de ouderwetse schep. De mannen zijn na deze rit ervaren off road rijders!

Tijdens deze tocht waar we 5 dagen over deden, sliepen we voor de veiligheid in dorpjes, waardoor we het dorpsleven van dichtbij meemaakten. We hebben veel respect voor de mensen hier die met zo weinig middelen kunnen overleven. Omdat we iets terug wilden doen voor deze mensen en dan niet meteen in materiele vorm, hebben we een tekenwedstrijd en een bioscoopavond op de laptop georganiseerd, wat in zeer goede aarde viel.
Na 5 dagen waren we toch wel opgelucht dat we in Matadi aankwamen, ook omdat Annemarie onderweg nog flink ziek is geweest en na het slikken van de malariabehandeling overal rode uitslag kreeg.

Bij de katholieke missie in Matadi ontmoeten we weer 2 Fransen die we al eerder op deze reis waren tegen gekomen. Zij hebben de hoofdweg door Zaïre genomen en wat blijkt……een gloedje nieuwe goed te berijden weg ligt hier sinds kort, waardoor je in 1 dag van Kinshasa naar Matdadi kan!

Toch hadden we het avontuur, pret en ervaring die we tijdens deze rit opgedaan hebben niet willen missen! Annemarie is ondertussen ook weer helemaal opgeknapt.