Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
02-03-2008 :: Afrika???
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 16

We bevinden ons nu in: Victoria Falls, Zimbabwe

Ten eerste bedankt voor alle leuke reacties op de site! Met veel genot lezen we elke keer al jullie berichtjes. Ook leuk om van mensen te horen die we al een tijdje niet meer gezien hebben of waar we geen reactie van verwacht hadden, dit maakt de site openen elke keer extra leuk.

Ook willen we D´n Uitkijk, het weekblad van Reusel hartelijk bedanken voor het plaatsen van ons artikel. We hebben erg leuke reacties gehad en we vonden de opzet van het artikel en het artikel van Obi zeer geslaagd.

Met recht mogen de victoria falls in Zimbabwe een van de 7 wereldwonderen genoemd worden. Wij keken onze ogen uit bij deze immense waterval van 1700 meter breed, waar gemiddeld zo’n 10 miljoen liter water per seconde naar beneden stroomt. Gelukkig hadden we wel onze poncho’s bij, want via de waterval komt er zoveel ‘spray’ vrij dat je er gewoonweg kletsnat van wordt, maar dat hadden we er voor over.

De mensen in Zimbabwe zijn ondanks dat ze het op dit moment niet makkelijk hebben, supervriendelijk. Maar in hun ogen lees je onmacht, haat en verdriet.

We ontmoeten hier een aantal mensen waar we interessante gesprekken mee hebben, zodat we een wat bredere visie van Zimbabwe krijgen.

Zo praten we met een zwarte man uit Zimbabwe, hij geeft aan dat Zimbabwe wel degelijk een democratisch land is en dat ze mogen stemmen. Vervolgens zegt hij later in het gesprek. Tsja, dat stemmen heeft geen zin, want de regering is corrupt. Verder moet je als je geen problemen wilt krijgen, je niet bemoeien met de politiek in Zimbabwe. Je begrijpt onze twijfels over hoe democratisch Zimbabwe nu werkelijk is….

Een vrouw die werkt in het hostel waar we kamperen geeft aan: ‘Het is net alsof we terug keren naar de middeleeuwen. Zimbabwe heeft goede tijden gekend, maar nu is het niets meer, onze munt is niets waard, er is geen diesel en regelmatig valt de elektriciteit uit. We hopen dat de situatie snel verbetert.’

We rijden verder Zimbabwe in en ontmoeten hier een blanke man. Voorheen was hij een boer in Zimbabwe, maar hij is van zijn boerderij verjaagt en al de familieleden die op dat moment op de boerderij aanwezig waren zijn vermoord. Uit de ogen van deze man spreekt niets dan haat, hij wint er ook geen doekjes om dat als hij Mugabe (de president) tegen zou komen, hij hem eigenhandig een kopje kleiner zou maken.

Als we 3 dagen in Zimbabwe zijn horen we dat Mugabe zijn verjaardagsfeestje heeft gevierd. Hij heeft hier honderden duizenden US dollars aan besteed. Grote woede en verslagenheid heerst er onder de mensen hier, waarom investeert Mugabe dat geld niet in zijn land? In de mensen die hier nu te lijden hebben van de slechte economie. Mensen moeten overleven met voedselhulp vanuit andere landen en Mugabe drinkt dure champagne. Ongelofelijk dat dat in onze tijd nog kan...

Wat opvalt is dat als de mensen hier met ons praten over politiek of Mugabe, dat ze dit altijd op een fluistertoon doen en schichtig om zich heen kijken. De mensen hier zijn bang voor hun eigen regering. Wanneer zal dit veranderen?

Ook wij lopen hier in Zimbabwe weer tegen de idiote Afrikaanse regelgeving aan. De grensoversteek kost ons 3 uur omdat de man bij de douane geen zin heeft om door te werken. Vervolgens worden we 100 us dollar lichter gemaakt. De prijs voor de visa’s en voor de road en carbontax. Iemand wijst ons erop dat we met onze truck nog naar een ander kantoor moeten en hier nog extra moeten betalen voor een of andere wegenbelasting dit zou ons dan nog eens 60 us dollar kosten (omdat we een truck zijn). Ik terug naar de douane om dit na te vragen, maar de douanier verzekerd me dat wij deze wegenbelasting niet hoeven te betalen omdat Molly een privé-truck is. ‘Weet u het zeker meneer de douanier?’ (5 x navragen)’ Ja, mevrouwtje ik weet het zeker’.

Na de victoria falls besluiten we verder Zimbabwe in te rijden. Na 150 km komen we de eerste politiestop tegen. Zij vragen ons naar het formulier voor de wegenbelasting. Tsja, dat hebben we niet wat de douanier verzekerde me dat we dit formulier niet nodig hadden. Ja wel hoor, zegt de politieagent. Ik raad u aan 150 km terug te rijden naar Victoria falls en daar als nog dit formulier te gaan halen.

Annemarie, normaal toch een rustig persoon, totaal niet agressief.… sprong uit haar vel! Tsjee, wat waren we kwaad om die idiote regelgeving in Afrika en het feit dat hier totaal niet gecommuniceerd wordt met elkaar en dat de een dit zegt en de ander dat.

Na samen overlegt te hebben wat we nu zullen doen, nemen we het risico verder te rijden en bekeurd te worden of zelfs terug gestuurd te worden? Ontwijken we politiecontroles door over pistes te gaan rijden? Of gaan we direct het land uit?

Het wordt een middenweg, we gooien onze geplande route overboord, besluiten we een korte route te rijden over een piste langs de zambezirivier en daarna terug te keren naar victoria falls om daar opnieuw de grens over te steken naar Botswana. We redden het dan allemaal net met onze diesel en Annemarie gaat met veel plezier die aardige douanier aan zijn stropdas over de toonbank heen te trekken!

Gaan we ooit wennen aan de denkwijze, regelgeving en mentaliteit van de Afrikanen?