Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
29-05-2008 :: zakkenroller
Aantal km gereden:

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Windhoek, Namibie

We zwaaien nog maar eens extra hard als ons pap en mam uit het zicht verdwijnen in het transferbusje wat hen naar het vliegveld zal brengen. Een heerlijke maand is voorbij gevlogen en op het moment dat mijn ouders uit het zicht zijn komt het besef dat we hen voorlopig weer niet zien. Gelukkig hebben we mooie foto´s en filmpjes die we nog vaak kunnen bekijken.

Mijn ouders zijn weg, maar onze reis gaat door. We willen onze reis helemaal afmaken, dat betekent het ´rondje Afrika´ rijden. Met het idee dat we nog een klein jaartje onderweg zijn, kijken we nog eens goed naar Molly. De coleman (het kooktoestel) heeft het half begeven en zit onder de roest, we kunnen maar maximaal 1,5 dag stil staan, dan zijn de accu´s leeg en de banden...hoe lang redden die het nog? Investeren dus in de maanden die nog gaan komen.

Ondertussen liggen er splinternieuwe bandjes onder Molly, maar kwamen we er wel achter dat de velgen wat krom zijn, veel kans door al het gehobbeldebobbel door Centraal Afrika. We hebben zonnecollectoren besteld en doen nu dus aan milieuvriendelijk stroom. Gelukkig zijn dit soort dingen een stuk goedkoper hier. En onze oude vertroude coleman op benzine is vervangen door een gaskooktoestel en daarbij 2 gasflessen. Ook heeft Patrick een apparaatje geinstalleerd zodat we nu percies kunnen zien hoe ver onze accu´s leeg zijn. (zodat we altijd nog kunnen starten!)

In de laatste dagen met mijn ouders kwamen we ook Laura en Veghter tegen (www.stapvoetsdoorafrika.nl). We hebben Laura en Veghter al eens eerder ontmoet. Zij zijn ons namelijk 1,5 jaar geleden in Esch op komen zoeken toen we beiden in de voorbereidingsfase zaten voor onze grote reis. Erg grappig dus dat we ze nu hier tegen komen, zoals we al eerder schreven, Afrika is maar klein! We hebben een aantal heel gezellige dagen met ze gehad, maar helaas morgen gaan ook onze wegen weer scheiden. Gelukkig komen alle ´reizigers´ die we ontmoeten ook weer een keer terug in Nederland en kunnen we ze daar nog een zien!

Maar natuurlijk moesten we ook nog even ´de stad´ in nu dat nog kan! Windhoek is een heerlijke shopstad met allemaal mooie winkels. Het nadeel is alleen dat we alleen maar ´praktische´ dingen mogen kopen.....Maar Laura en ik dachten even een heerlijk Italiaans(!) ijsje te gaan kopen en waren hier al kwebbelend naar op weg. Mijn rugzak hing over een schouder en dat was mijn geluk, want daardoor voelde ik de zakkenroller aan mijn rugzak sjorren. Alles gebeurde in een enorm tempo, maar ik draai me zelf om, haal met mijn vrije arm uit naar de zakkenroller en roep kei hard: GODVERDOMME! (tsja, dat kwam het eerste in me op). De zakkenroller deed net of hij zijn krantje liet vallen en glipte er toen met een enorme snelheid tussenuit.

Terwijl we nog helemaal na staan te shaken, zeggen we tegen we elkaar dat we dat Italiaans ijsje nu toch wel EXTRA verdiend hebben.....

Wat een avonturen in Afrika.....



24-05-2008 :: bijna afscheid.....

Aantal km gereden: bijna 40.000!!

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Windhoek, hoofdstad Nambië


Bedankt voor al jullie felicitaties op de site!

De boot suist geluidloos door de lagoon in Walvisbay. Langs de boot zwemmen dolfijnen, pelikanen en zeemeeuwen vliegen met de boot mee. Op de kust en in het water zien we honderden zeeotters en zeehonden, die lekker liggen te bakken in de zon of aan het spelen zijn in het water. Op een gegeven moment klimt een van de zeeotters op de boot en krijgt als beloning een lekker visje toegeworpen. Een andere zeeotter hangt achter aan het trapje van de boot en lift op deze manier een stukje mee.


Na het mistige koude Swakopmund te hebben verlaten rijden we 30 km langs de kust af naar het zuiden, naar Walvisbay. Hier worden we door ons pap en mam getrakteerd op een boottochtje. Na de hele ochtend in de lagoon van Walvisbay en op de open zee te hebben gevaren wordt de boot stilgelegd op een rustig stukje water en worden er flessen champagne opgetrokken. De oesters die in de lagoon van Walvisbay worden gekweekt komen op tafel met daarbij een heerlijk verzorgde lunch. We klinken ons glas op een zeer unieke en bijzondere ervaring.


Later die middag rijden we naar Duin 7 waar we zouden kunnen sandboarden. Helaas komen we in de middag aan en heeft de zon al te lang staan bakken op de duin, waardoor het zand zo heet is dat je er niet meer op kunt lopen, laat staan sandboarden, helaas, we kunnen niet alles doen…..


Onze weg gaat verder naar de Sossusvlei in de Namib dessert. De namib dessert is de oudste woestijn ter wereld. De reisgidsen schrijven dat als je niet in de sossusvlei bent geweest je eigenlijk niet echt in Namibië bent geweest. Dat moet dus heel bijzonder zijn. De campsite weet dit ook en worden behoorlijk uitgemolken aangezien we 5x meer voor een kampeerplek moeten betalen dan gewoonlijk. Is het dit waard, vragen we ons nog af?


Voordat we bij de sossusvlei aankomen, rijden we eerst door Solitaire, degene die het boek ‘Solitaire’ van de schrijver Ton van der Lee gelezen hebben weten dat Solitaire eigenlijk alleen maar een benzinestation is met een klein café en een shopje. Maar Solitaire is vooral bekend vanwege zijn beroemde appeltaart. Dit moeten we natuurlijk uitproberen! We krijgen van Moose, ook een van de hoofdpersonen in het boek een enorm stuk appeltaart aangereikt en kopen nog een extra stuk voor de verjaardag van Annemarie. De appeltaart is enorm en als je ooit nog in Solitaire komt moet je deze zeker gaan proberen!


20 mei 2008, de verjaardag van Annemarie. In 27 jaar tijd heb ik nog nooit zo’n bijzondere verjaardag meegemaakt. Uitslapen was er niet bij, want de sossusvlei is het mooiste bij zonsopkomst wat betekende dat we om 04.45 uit ons bed moesten. De campsite is nog 65 km van de sossusvlei verwijderd omdat je in een nationaal park niet mag kamperen. We rijden in de vroegte over een donkere weg richting death valley. Deze vallei is omringt door rood gekleurde duinen, de grond in het midden is verhard en de bomen die er staan zijn dood, vandaar death valley. Bij zonsopkomst geeft dit een zeer bijzonder plaatje.


We moeten natuurlijk ook duin 45 beklimmen, een van de hoogste zandduinen ter wereld, wat nog niet zo mee valt. Ons pap is al eerste boven en kijkt voldaan naar beneden hoe wij ons verder omhoog ploeteren. Maar uiteindelijk staan we daar dan, op de top van duin 45 met een prachtig uitzicht en een voldaan gevoel. Even probeer ik nog naar beneden te glijden, omdat ik het sandboarden gemist had, maar aangezien dit niet het effect heeft wat ik had verwacht, zet ik mijn verstand op nul en ren de enorm steile duin met een flinke snelheid af. Goh, naar beneden gaat een stuk sneller dan naar boven!


’S Middags wordt ik overrompeld door nog meer cadeautjes. Ons mam had gezegd dat ze ons alles al gegeven had, maar ze hadden nog wat achter gehouden, waardoor dit een zeer grote verrassing was. Heel speciaal was het vriendentijdschrift, gemaakt door een aantal vrienden die allemaal een artikel of advertentie geschreven hadden. Dit is een tijdschrift om voor altijd te bewaren!


De spanning is nog niet afgelopen want de volgende dag kamperen we op hammerstein een game lodge. Hier worden cheeta’s die wees zijn opgevangen en verzorgd. Vele cheeta’s en luipaarden worden in Namibië afgeschoten door boeren omdat zij de schapen of ander vee opeten. De baby cheeta’s hebben dan geen moeder meer die voor hen zorgt en zo zijn een aantal cheeta’s en een luipaard op deze boerderij terecht gekomen. Een aantal cheeta’s zijn tam gemaakt, waardoor je hen kan aaien, met ze kan knuffelen en ze je hand af kan laten likken. Een bijzondere ervaring, al horen deze dieren natuurlijk in het wild thuis en niet in een kooi.


De tijd begint te korten en na een hele tour door Namibië te hebben gemaakt zijn we langzaamaan op onze terug tocht naar Windhoek. Daar zullen we ons mam en pap weer op het vliegveld naar Nederland zetten, terwijl we zelf nog even in Afrika, want we zijn het nog lang niet beu.


Lieve pap en mam, bedankt voor deze zeer bijzondere vakantie, het was supergezellig en heerlijk om jullie weer te zien! We vinden het erg leuk dat jullie onze manier van reizen wilde beleven en we denken ook dat jullie een goed beeld van Nambië hebben gekregen. Het was heerlijk om onze ervaringen persoonlijk met jullie te delen en we kunnen hier voorlopig weer op teren. Wij wensen jullie een veilige en fijne terugreis en we hopen dat deze vakantie voor altijd in jullie geheugen zal blijven staan………


Jan en Sjan: Helaas is de vakantie alweer bijna voorbij, 4 weken zijn voorbij gevlogen, we hebben enorm genoten, Namibie is een prachtig land. Het was ook leuk om op de manier te reizen zoals ons Annemarie en Patrick dat al bijna 1 jaar doen. De reacties op de site waren super!


(PS we geven een verjaardagfeestje op 30 mei, vanaf het vliegveld van Windhoek 700 km rechtdoor de woestijn daar bij de 7e zandduin rechtsaf, spoor volgen tot de dode boom, dan naar links, woestijnolifanten proberen te ontwijken en dan wachten we jullie daar van harte op met een lekkere braai. Bij deze zijn jullie uitgenodigd!)






16-05-2008 :: zweetdruppels
Aantal kilometers gereden:  38570

Aantal dagen onderweg:325

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in : Swakopmund, Namibie

Zweetpareltjes glinsteren op de bovenlip van ons pap. Hij gooit het stuur om naar rechts, nee, het moet toch een stukje meer naar links. Ho, stop, terug uit! Op deze manier rijden we door het ruige en ongerepte kaokoland helemaal in het noorden van Namibie. Na de prachtige epupafalls te hebben bezocht die aan de grens met Angola liggen besluiten we kaokoland wat verder te ontdekken. Maar we hier tegen kwamen hadden we niet meteen verwacht. Grote keien op de weg en vaak was er helemaal geen weg, maar reden we eerder door een rivierbedding. Na 1 klapband en 1 lekke band, het feit dat dit een heftige piste is, dat dit de 1e off road ervaring van ons pap en mam is, we de huurauto in een stuk terug willen brengen houden we het na 60 km en 1 nachtje kamperen in de bush voor gezien en draaien om. Na een aantal uren over hobbelige wegen vol met keien komen we terug op de harde zandpiste. Ons pap en mam laten een zucht van opluchting en melden ons: nu het erop zit was het eigenlijk best leuk!

Twee dagen daarvoor bezoeken we een himba dorpje. Samen met onze gids die de taal van de himba’s spreekt en zelf een ‘moderne’ himba is, gaan we op weg. We rijden naar een afgelegen gebied en voor ons zien we in het droge gras de lemen hutjes verschijnen waarin de himba’s wonen. We spenderen een aantal uren in de dorpje wat een zeer bijzondere ervaring is.

De himba is een volk wat zich grotendeels nog weigert aan te passen aan de westerse beschaving. Zij smeren zich zelf van top tot teen 3 x per dag in met een mengsel van oker, as en zelfgemaakte boter. Hierdoor krijgen ze een rode kleur op hun huid (ze wassen zichzelf nooit) en een zeer bijzonder uiterlijk. Verder gebruiken ze natuurlijke parfums, die zij heerlijk vinden ruiken, maar wij zouden het geurtje nooit bij de douglas kopen. Dit mengsel zou moeten helpen tegen huidziekten en veroudering, maar bij de aanblik van een paar oudere himba’s kunnen we jullie melden dat het mengsel zeker niet tegen veroudering werkt! Helaas geen nieuw wondermiddel dus.

We mogen een kijkje nemen in hun leven van alledag, wat betekent dat de mannen op pad gaan met het vee en de vrouwen bij de hutten blijven en op de kinderen passen. Jonge vrouwen hebben al veel kinderen en daardoor tieten tot op hun navel, wat ze trouwens erg goed van pas komt, ze houden het kind op de heup en als het begint te janken dan pakken ze gewoon hun tiet op en stoppen dit in de mond van het kind, klaar! Dit doen ze tot hun kids 4 jaar oud zijn.

Ons mam was met haar videocamera erg in trek bij de himba’s, vooral omdat ze hetgeen wat ze gefilmd meteen terug kon laten zien, zij werd dus continu overstelpt met prachtige stinkende himba kinderen die zich verdrongen voor het LCD schermpje van haar camera.

De tegenstelling is erg groot want we slapen die avond op een camping die gekoppeld is aan een prachtige lodge boven op de berg. Het zwembad is er één zoals we het nog nooit gezien hebben, in het zwembad lijkt net of je van de berg af zwemt richting het prachtige verre uitzicht op bergen en een ondergaande zon.

Het feit dat veel mensen hier in onze ogen arm zijn is een feit waar ons pap en mam erg aan moeten wennen. In Namibie zijn op sommige plaatsen supermarkten waar je je boodschappen kunt doen. Hier wordt je zodra je de supermarkt uitkomt overvallen door mensen en jonge kinderen op blote voeten en vieze kleren die komen bedelen om eten of geld. Ook ons pap en mam worden nu geconfronteerd met hoe het leven ook kan zijn en dat we in Nederland toch maar niets te klagen hebben.
We rijden verder, want Namibie is een groot land, we kunnen in de maand dat ons pap en mam hier zijn hen ongeveer 1/3 van het land laten zien, maar dan moeten we flink doorrijden. Maar rijden is hier geen probleem omdat Namibie ons continu prachtige uitzichten laat zien, van bergen, tot rotsen, van woestijn tot dichte bush en dit alles met daarachter een helder blauwe lucht.

Ons pap en mam zijn ook zeer verbaasd dat er zo weinig mensen zijn. Als we op een dag 200 km rijden komen we misschien 3 andere auto’s tegen en dat zijn dan vaak ook nog toeristen. Het effect van zo’n groot land, met zo weinig mensen dringt nu pas echt goed tot ze door.

We komen in de middle of nowhere bij een lodge met camping terecht in een prachtig gebied. Terwijl we net ons vuurtje aan het opstoken zijn komt de nachtbewaker enthousiast onze campsite oprennen met de mededeling dat er een woestijnolifant rondloopt op de campsite. We snellen ons naar de plaats waar de olifant staat en krijgen indrukwekkende beelden te zien van een olifant van ruim 2,5 meter hoog die op zijn gemak de begroeiing van de lodge aan het opeten is. We krijgen duidelijke aanwijzingen van het personeel en kunnen op deze manier op zo’n 20 meter afstand van de olifant komen, dit enorme beest torent boven de hutjes van de lodge uit!

Als we terug zijn op de campsite komt een van de personeelsleden melden dat onze campsite een van de favoriete graasplekken is van de enorme olifant. Jullie krijgen misschien een bonus omdat de olifant hier komt grazen zegt hij, maar ja, of we daar nu zo blij mee zijn?? We wachten een aantal uren op de olifant waarin ons mam alle mogelijke vluchtroutes zorgvuldig bekijkt. Als we naar bed gaan is de olifant nog steeds niet geweest met het gevolg dat ons mam maar een slechte nacht heeft en bij elk geluidje opschrikt. Achteraf had ze rustig kunnen slapen want de olifant hield het deze nacht voor gezien en is niet meer op komen dagen.

Ook kamperen we nog bij Spitskoppe een indrukwekkende rotsformatie die miljoenenjaren geleden is ontstaan doordat de aardkorst open spleet en hete lava naar boven werd geduwd. We gaan ook duizenden jaren terug in de tijd bij twijfelfontein waar prachtige rotstekeningen van de bosjesmannen te zien zijn.

Nu zijn we in Swakopmund een plaatsje wat aan de kust ligt. Maar ondanks dat hier palmbomen staan en het in het midden van de woestijn ligt, is het hier koud! Het doet ons een beetje denken aan het Nederlandse strand en omdat het hier ook nog eens 300 dagen per jaar mistig is, blijven we hier maar 1 nachtje.
Toch is het een zeer bijzondere kust omdat de duinen van de woestijn hier de zee ontmoeten. Dat geeft ons ook de kans om te gaan sandboarden (een alternatief op snowboarden, maar dan niet van een sneeuwhelling, maar van de duinen) Ons pap en mam moeten nog even bekijken of ze ook dit avontuur weer aandurven……..

Reactie van Jan: De olifanten zijn hier wel groot! Namibie is een land van tegenstellingen en dat is genieten.

Reactie van Sjan: Namibie is een prachtig land, het is zeer afwisselend. Je kunt enorm ver weg kijken en komt weinig mensen tegen. En als jullie nu de site goed bijhouden, hoeven wij niets meer te vertellen als we thuis komen. Groetjes!




07-05-2008 :: Welom in Afrika!
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 313

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Opuwo, Namibie

Duimen draaien want over een paar uurtjes komen ons pap en mam. Is alles klaar? Molly gepoetst, boodschappen gedaan, een lekker zuid Afrikaans wijntje gekocht. Ja, alles is klaar, weten we het zeker? Ja, we weten het zeker.

Piep, een smsje…….

Ons pap en mam: we hebben 24 uur vertraging en komen een dag later in Windhoek aan……

Maar op koninginnedag nota bene is het dan zover, we staan voor de schuifdeuren die steeds open en dicht gaan en waar steeds mensen doorkomen die achter karretjes lopen met daarop grote koffers. Als de mensen de deur door zijn sluit deze automatisch, we hebben dus steeds maar 3 seconden de tijd om op onze tenen te gaan staan en over de mensen heen te kijken om te zien of ons pap en mam er al aan komen. Open, dicht, open dicht…..

En dan maakt mijn hart een sprongetje, daar zijn ze dan!!! Nog een beetje witjes van het gebrek aan zon in Nederland, maar ik herken ze nog, het zijn echt MIJN ouders die hier in Namibië zijn geland! Heerlijk om ze weer te zien, we hebben elkaar zoveel te vertellen, maar moeten eerst de huurauto ophalen in Windhoek. Dit alles neemt nogal wat tijd in beslag, maar rond een uur of 7 zitten we dan toch aan ons zuid Afrikaans wijntje en een Namibische braai (BBQ) en hebben we eindelijk de tijd om eens goed bij te kletsen.

2 Dagen later is Patrick jarig en weer maakt ons hart een sprongetje want ons mam heeft de kaarten en cadeautjes die de mensen voor ons geschreven en geregeld hebben allemaal op de grond uitgestald. We hadden dit totaal niet verwacht en zijn diep geroerd. Het voelde alsof we alle twee tegelijk jarig waren en we hebben ontzettend genoten van dit alles.

De volgende dagen hebben dan ook bestaan uit kaartjes en brieven lezen, en nog eens lezen, en nog eens lezen (zo blij waren we ermee!) en geweldig in elkaar gezette filmpjes kijken van mensen waar we om geven. Zeer bijzonder en bedankt hiervoor.

Natuurlijk hebben we de afgelopen dagen nog meer gedaan dan lezen en filmpjes bekeken. We hebben ons pap en mam een beetje kennis laten maken met Afrika. Ten eerste met de wilde dieren in het Ethosha nationaal park. Hier hebben ze enorm van genoten. Daarnaast is het rijden in Namibie sowieso al een genot omdat er altijd iets moois te zien is. Naarmate we verder van Windhoek naar het noorden rijden wordt Nambie ook minder geciviliseerd, iets wat ons pap en mam als indrukwekkend ervaren. Ze zien lemen hutjes met rieten daken, ezelkarren en vrouwen die met hout op hun hoofd en kinderen op hun rug lopen. Dingen waaraan wij ondertussen gewend zijn, maar toch heel bijzonder blijft.

We zijn nu in het gebied waar de himba’s wonen (wie kent ze nog van het televisieprogramma: groeten uit de rimboe?). Ik kan melden dat we ondertussen al verschillende blote himbatieten gezien hebben. Morgen gaan we op bezoek in een himbadorp, wat een zeer speciale ervaring zal worden, hierover in de volgende weblog meer.

Ons pap en mam willen ook nog even iedereen bedanken voor de berichtjes op de site en alle gelukswensen! Ze hebben het zeer naar hun zin!






28-04-2008 :: Een nieuwe weblog, toch?
 
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg:

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17

We bevinden ons nu in: Windhoek, hoofdstad Namibie

 
Ruim 10 maanden zijn we nu onderweg,

Met zo af en toe een klein beetje pech

Ziek, uitslag, Molly kapot of Obi onder het mes

Het is keer op keer een wijze les

 
Maar het mag onze pret niet drukken,

Al hopen we het oosten door te komen met minder stukken!


Obi knapt nu heel goed op

Alleen wordt ze een beetje gek in haar kop

Kalm aan doen is niet makkelijk voor onze hond

Ze heeft namelijk geen rust in haar kont

 
Afgelopen dagen waren supergezellig en leuk

We lagen namelijk steeds met Mark en Nancy in een deuk

We hebben een aantal dagen met hen op een boerderij gekampeerd

Voordat we weer naar Windhoek zijn terug gekeerd

 
Waarom schrijf ik deze weblog eigenlijk in de vorm van een gedicht?

Het is goed dat ik mijn aandacht daar eens op richt


Want, denk ik nu met een lach,

Morgen is een hele speciale dag

Na een maand of tien,

Zullen we eindelijk ons pap en mam weer zien


Op dinsdag 29 april om 13.00 uur Nambische tijd zullen de banden

Van het vliegtuig waar zij in zitten in Windhoek landen

10 Maanden zonder ouders is toch wel erg lang

Er volgen er daarna nog 10 ben ik bang

Maar daar denken we nu niet aan

Omdat we morgen om 13.00 uur klaar moeten staan


We gaan 1 maand lang genieten,

Van prachtige natuur, rust, gezelligheid, moederliefde en blote himba tieten!

Hopelijk hebben ze als ze komen

Wel een dikke trui meegenomen

Dat zeggen we met een reden

In Namibië is namelijk de winter ingetreden

Overdag is het met 30 graden nog steeds lekker heet

Maar ’s avonds en ’s nachts is het koud, dat je het maar even weet!

 
En wat we ook nog even willen laten weten

Is dat we jullie nog lang niet zijn vergeten

We denken vaak aan alle mensen thuis

We willen alleen nog lang niet naar huis……


Wil je korte filmpjes zien van onze reis kijk dan op:

http:/people.few.eur.nl/donkers/pena


Wil je meer lezen over Nancy en Mark? (www.markennancy.waarbenjij.nu )




20-04-2008 :: Balen!
Aantal kilometer gereden:
 

Aantal dagen onderweg: 300
 

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17
 

We bevinden ons nu in: Windhoek, hoofdstad Namibie
 

Samen reizen is leuk, gezellig, knus, motiverend en makkelijk. Maar op een gegeven moment splitsen de wegen weer omdat je allebei een andere kant op wil. Na 3 weken samen te hebben gereden met Floris en Marieke splitsen onze wegen weer in Windhoek. Maar ons laatste avondje samen moet natuurlijk speciaal worden en daarom gaan we samen met Melf en Katja, 2 Duitsers die we in Windhoek hebben leren kennen uiteten.
We bestellen een bushman sosatie, als de spies geserveerd wordt kunnen we op zebra, krokodil, struisvogel en kudu kauwen. Dat is nog eens iets anders als onze Nederlandse mixed grill met kip, varken en koe! Jammer genoeg werd het wel echt knauwen want de kok had het vlees te taai gebakken. Maar al met al werd het een heel gezellig avondje.
 

Omdat we nog 2,5 week over hebben voordat Annemarie’s ouders komen, besluiten we een beetje rondom Windhoek te gaan rijden. Met Obi gaat het na haar operatie elke dag vooruit en ze gebruikt alle 4 haar poten weer. Meteen buiten Windhoek rijdt je de prachtige uitgestrekte natuur van Namibië in. Heel af en toe zie je een bordje waarop aangegeven staat dat er in de middle of nowhere een farm gesticht is en dus mensen wonen. De boerderijen hebben hier zoveel grond dat je met 50 hectare maar een klein boertje bent. Het lijkt ons geweldig om zo open en vrij te wonen, maar je moet er ook wel tegen kunnen om zo geïsoleerd te zijn dat je 50 km verderop bij je buurman een kopje koffie moet gaan drinken.
 

Bij een van deze farms kunnen we kamperen en is er zelfs een zwembad. Als we aangeven bij de eigenaresse dat we dolgraag een duik willen maken, zegt ze bloedserieus: ‘neem wel eerst even een douche, want kampeerders staan erom bekend nogal te stinken’. Verbaast laat ze ons achter, voor de zekerheid ruiken we even aan elkaar, zijn we er zo erg aan toe dat mensen ons op 2 meter afstand kunnen ruiken? Zelf vinden we het wel meevallen……..
 

Weer op weg rijden we richting het prachtige nationaal park Naukluft, de namib dessert. De oudste woestijn van de wereld. Onderweg worden we gestopt door een oud vrouwtje die wuivend bij haar auto staat. Het is een Duitse toerist van rond de 70 jaar die samen met haar vriendin (ook 70 jaar) op vakantie is in Namibië. Ze wilden even pauzeren onder een van de schaarse bomen in het gebied om uit de zon te zijn en reden daarbij hun auto finaal vast. Haar vriendin is gaan lopen om hulp te halen, want in de 2,5 uur die ze er al stonden waren wij de 1e auto die langs kwam. We koppelen de auto aan Molly, zetten met 2 auto’s een luid toeterconcert op zodat de lopende vriendin weet dat ze terug moet komen en trekken met alle gemak de auto uit het mulle zand. Bij nacheck blijkt dat de vrouwkes hun 4 wielaandrijving niet op lock hadden gezet waardoor hun auto zich alleen maar verder in het diepe zand groef. Maar het doet er allemaal niet meer toe, want wij zijn hun ‘saving angels’ en we hebben nog nooit zo’n opgeluchte gelukkige glimlach gezien.
 

Het nationaal prak Naukluft is met geen woorden te beschrijven, de uitgestrektheid, de leegte, de prachtige natuur en de wilde beesten die we voorbij zien komen. We doen een wedstrijdje met een springbok om wie het hardste kan, bij 65 km per uur moet de springbok het afleggen. We kamperen bij een enorme rotsenformatie en zien rond 18.30 uur aan de ene kant de volle maan opkomen, terwijl aan de andere kant de zon nog bezig is om onder te gaan. De volgende ochtend beklimmen we vroeg de hoge rotsen om de dag te zien beginnen, de zon langzaam te zien opkomen vanachter de bergen in de verte, zijn eerste stralen laten ons weer de prachtige leegte van de omgeving zien, dat er zulke mooie dingen op de wereld bestaan.
 

Helaas gaat het in Naukluft weer slechter met Obi, ze gebruikt haar geopereerde pootje niet meer en piept zelfs als het aangeraakt wordt. We maken ons zorgen om haar pootje en besluiten daarom dit prachtige gebied te verlaten, gelukkig komen we hier nog terug met de ouders van Annemarie, om WEER terug te keren naar Windhoek. Gelukkig heeft de dierenarts op zaterdagnamiddag ook consulturen en kunnen we er terecht. Onze vrees wordt bevestigd, de knieband is losgeschoten en moet opnieuw geopereerd worden. Maandagochtend gaat ons hondje dus opnieuw onder het mes………



10-04-2008 :: Obi onder het mes...
Aantal kilometers gereden:
 

Aantal dagen onderweg:
 

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 17
 

We bevinden ons nu in: Windhoek, Namibie
 

 

‘We gaan naar Kubu island.’
 

Waar ligt dat? In de Atlantische oceaan? In de Indische oceaan?
 

‘Nee hoor, Kubu island  ligt in Botswana.’
 

In Botswana? Dat grenst toch niet aan de zee?
 

‘Nee, dat klopt, Botswana grenst niet aan de zee en heeft dus ook geen kustlijn.
Toch heeft het een eiland.’
 

Ligt er een groot meer in Botswana dan?
 

Nee, Kubu island ligt op de zoutpannen (Makgadikgadi pans). Wat ze tegenwoordig weten is dat deze zoutpannen, slechts een stukje zijn van wat ooit het grootste inlandse meer van Afrika was. Tegenwoordig ligt dit meer droog (in het droge seizoen) en kun je met de auto over enorme zoutvlaktes rijden die aandoen als surrealistisch maanlandschap. Een zeer bijzonder landschap dus. Eenmaal rijdend op de pannen rijst er ineens een eiland voor je op, Kubu island genaamd. Het eiland is ongeveer 1 kilometer breed en bestaat uit grote rotsen en baobab bomen (een typisch Afrikaanse boom). Al met al een prachtplek om te kamperen, kampvuurtje te stoken, kijken naar de zons op- en ondergang tussen al de baobabs en een geweldige plek voor de honden om rond te spurten over de enorme vlaktes.
 

Al moet Obi het wel een beetje rustig aan doen,  2 weken na haar val van de rots is haar pootje nog steeds niet genezen en moeten we toch echt op zoek naar een dierenarts. Omdat we deze in Botswana niet helemaal vertrouwen willen we terug naar Windhoek om haar te laten onderzoeken. Dit maakt dat we nog wat langer met Floris en Marieke reizen die ook op weg zijn naar Windhoek. De reis met de 2 unimogs, 3 honden, 3 reservebanden, 550 liter diesel en 450 liter water gaat dus nog wat langer door.
 

Ondertussen zijn we in Windhoek en is Obi naar de dierenarts geweest. Obi moet onder het mes! We moeten het onze Obi nageven, als ze iets doet, doet ze het ook meteen goed. Haar knieband is niet goed en misschien zijn haar kruisbanden gescheurd, dit zal tijdens de operatie bekeken worden. Tsjee, wat zijn wij blij dat we in Windhoek zijn bij een dierenarts met een hygiënische praktijk, kennis en materiaal. Deze operatie moet gebeuren omdat Obi anders haar pootje straks helemaal niet meer kan gebruiken. Dit wordt ons allemaal verteld in een behandelkamertje van 4 m2 en terwijl de arts doorratelt over wat er met Obi aan de hand is, zie ik Patrick wit weg trekken en steun zoeken tegen de muur. Patrick een stoere automonteur hier op reis, kan niet tegen de geur van behandelkamers van dierenartsen of ziekenhuizen. Dus brengen we Patrick maar snel even naar buiten voordat de dierenarts hem ook moet behandelen!
Met pijn in ons hart brengen we Obi dus opnieuw naar de dierenarts waar ze op het moment dat ik dit op internet plaats geopereerd wordt….Hopelijk komt het deze keer ook allemaal goed.
 

Reizen door Afrika betekent ook reizen door verschillende tijdzones. Meestal hebben de landen waar we doorheen reizen maar 1 uur tijdsverschil, bijna niets zou je zeggen. Dat is ook bijna niets, behalve als je een afspraak hebt. Zo hebben we een afspraak om 07.00 uur bij de dierenarts, maar we hebben de klok dus niet terug gezet. Dit betekent dat we in Namibische tijd om 06.00 uur voor de poort staan! Dus zetten we op ons gemak maar een koppie thee en geven we Obi nog een extra aai over haar bolletje. (Obi, die een beetje onrustig wordt omdat ze allang weer in de gaten heeft dat we voor de poort van de dierenarts staan!)
 

Opnieuw verrast Windhoek ons. Het is er schoon, misschien nog wel schoner als in onze steden. Er zijn trottoirs, het verkeer is goed geregeld, er zijn kantoorgebouwen, winkelcentra en supermarkten waar je alles kan kopen en je ziet in veel gebouwen de Duitse bouwstijl terug. Tot onze grote verrassing staat er bij het hostel waar we kamperen een wasmachine! Na 9 maanden alles met de hand te hebben gewassen, maken Marieke en ik een sprongetje in de lucht dat ons beddegoed en kleding nu eens ECHT zuiver wordt. Dolenthousiast ga ik naar de supermarkt en koop ik het eerste beste wasmiddel wat ik tegenkom. Bij de wasmachine kom ik erachter dat ze alleen met koud water kunnen wassen, maar dat baat niet, hop, alle smerige was erin, een flinke scheut wasmiddel en draaien maar met die handel. Ik ben nog nooit zo blij naar een wasmachine gehuppeld! Goed in de gaten houden wanneer het lampje uit gaat, de klep open doen  en de heerlijke geur van……..CHLOOR opsnuiven…..Een voor een haal ik onze kleding uit de wasmachine, grote witte en gele kringen staan op donkere kledingstukken. AAAAHH! Eerst wil ik de wasmachine nog de schuld geven, maar als we eens wat beter kijken op de fles wasmiddel die ik heb gekocht blijkt dat…..je kunt het al raden, wasmiddel met bleek heb gekocht!


Ach ja, we lachen er maar om dat we er al maanden uit zien als zwervers met onze verkleurde en kapotte kleding, een paar extra kringen maakt dan ook niets meer uit. Maar het is wel schoon!