Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
20-06-2008 :: struisvogel rijden
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 361

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 18

We bevinden ons nu in: Calitzdorp, Zuid-Afrika


We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal! Op 13 juni 2008 naderen we de rood/wit gestreepte vuurtoren van Kaap L’agulas, het zuidelijkste punt van het Afrikaanse continent. Deze keer zijn we goed voorbereid op dit speciale moment en leggen we de laatste 50 meter naar the most southern point lopend af met in onze handen een heerlijke fles champagne en 2 glazen.

Na de champagne met ruige snelheid te hebben open geknald, samen te hebben geproost op deze bijzondere prestatie en Obi wat champagne te hebben gevoerd, is het tijd om te terug te kijken op het afgelopen veelbewogen en prachtige jaar.

Onze reis begon met alleen maar tegenslag, Molly kapot, Obi die bijna het loodje legde en in Europa nog meer technische problemen. We hadden er op een gegeven moment niet veel hoop meer in dat we Afrika sowieso nog zouden halen.
Toen we dan eindelijk op Afrikaans grondgebied stonden was de vreugde groot, maar de problemen nog niet voorbij. Want nu ging het echt beginnen en daarbij viel het 24 uur op elkaars lip zitten ons niet gemakkelijk. We waren toen 10 jaar bij elkaar, maar hadden vooral veel langs elkaar geleefd in die tijd, nu werden we gedwongen samen een leven te leiden. Maar gelukkig hielp het prachtige continent Afrika ons hierbij. Twee levens werden steeds meer één en we leerden samen genieten van de prachtige omgeving en mensen om ons heen.

Wat de reis ook zeker nog mooier heeft gemaakt is de lieve en mooie mensen die we ontmoet hebben en die ons naast Afrika ůůk zeker een andere kijk op het leven hebben gegeven. Frank & Karla, Helio & Annemiek, Floris & Marieke, Pap & Mam, Mark & Nancy, Laura & Veghter en op dit moment reizen we samen met Hein en Bernadette. Nederlandse vrienden die een jaar in Zuidelijk Afrika trekken met hun auto ( www.365dagenafrika.nl ) . Deze mensen hebben zeker een bijdrage geleverd aan een extra gevoel in deze reis. Bedankt daarvoor!

Het is een mooie tijd om terug te kijken MAAR daarnaast kijken we ook zeker vooruit, we zijn namelijk nog niet thuis! Lieve vrienden sms-ten ons dat nu onze ‘terug’ reis gaat beginnen. In feite is dat zo, we gaan weer richting het noorden en daarmee dus richting Nederland. Voor ons voelt het echter niet zo. Wij kijken met z’n tweetjes (en Obi) uit naar een nieuw jaar vol avontuur, ervaringen, vrijheid, blijheid en nieuwe mensen ontmoeten.

Terug naar Zuid-Afrika, met Hein en Bernadette besluiten we in Oudtshoorn een struisvogelfarm te bezoeken. Hier wordt ons uitgelegd hoe de struisvogels gefokt worden en als toefje op de taart mogen we op struisvogels rijden! Dat doet men als volgt. Men houdt de vleugels van de struisvogel omhoog, zodat de rijder op kan stijgen, de rijder knelt zijn benen om de benen van de struisvogel en houdt de struisvogel stevig vast bij de grote vleugels en gaat daarbij achterover hangen. Vervolgens wordt de struisvogel een tik op de kont gegeven en de rijder GILT zo hard ze kan! Als later een officieel struisvogelrijbewijs aan ons uit wordt gereikt gloeien van trots.

De afgelopen dagen met Hein en Bernadette waren sowieso avontuurlijk, want we besluiten de Kango grotten te bezoeken. Het kostte me wat  overredingskracht maar ik heb Patrick, Hein en Bernadette ervan kunnen overtuigen dat we de Adventuretour moesten nemen ipv de standaard wandeling door de grotten. Wat ons vervolgens te wachten staat hadden we geen een van allen verwacht, we kruipen op onze hurken door tunnels en dat was dan nog het makkelijke deel. We moeten omhoog kruipen door een tunnel van zo’n 3 meter lang, met een gemiddelde maat van 27x40 cm.

Terwijl ik de tunnel onderzoekend bekijk vraag ik toch nog even bezorgd aan de gids af hij wil keuren of mijn billen wel door het gat heen passen, je moet er toch niet aan denken dat je vast komt te zitten omdat je te dikke billen hebt ;).

Een tochtje van gillen en klauteren begint! Als we door de nauwe tunnel zijn, gaan we crawlend op ons buik verder en glijden op onze rug of buik van de gladde rotsen, soms komen we ineens in ‘kamers’ waar we prachtige stalagmieten en stalactieten zien. Wat een tocht, dat hadden we niet willen missen! (Al raden we het mensen die claustrofobisch zijn zeker niet aan!)

En Zuid-Afrika heeft nog meer te bieden. Loop een willekeurige supermarkt in Nederland in en je vindt lekkere Zuid-Afrikaanse wijntjes in de schappen. Om die wijntjes te kunnen produceren, stikt het in bepaalde gebieden in Zuid Afrika van de wijngaarden. Bij de wijngaarden bevinden zich winkeltjes waar de geproduceerde wijnen worden verkocht. Omdat je natuurlijk wel moet weten wat je lekker vind mag de wijnen eerst proeven.

Dit gaat als volgt: men schenkt de wijn in een wijnglas en draait de wijn rond, men steekt zijn neus in het glas om de geur van de wijn op te snuiven, men neemt een nip van de wijn en laat deze ronddwalen in je mond om vervolgens weer uit te spugen (maar dat vinden wij natuurlijk zonde!). Dit wijnproeven uit zich natuurlijk in het kopen van flessen wijn tegen schrikbarend hoge prijzen, zo betaal je gemiddeld € 2,50 voor een fles goede Zuid Afrikaanse wijn.(hips…)

Al met al vermaken we ons zeker wel in Zuid afrika en dan hebben het nog geen eens gehad over de prachtige natuur waar we doorheen rijden. Jammer genoeg laat het weer het een beetje afweten, maar Hein en Bernadette hebben een enorme vrachtwagen bij waar we heerlijk met z’n viertjes in kunnen zitten. Kacheltje aan, wijntje erbij……









09-06-2008 :: We did it!!
Aantal kilometers gereden: 41879

Aantal dagen onderweg: 350

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 18

We bevinden ons nu in: Kaapstad, Zuid Afrika

Na ruim 2,5 maand Namibië, 41879 km gereden, 18 Afrikaanse landen bezocht, 348 dagen onderweg te zijn, zo’n 9120 liter diesel te hebben getankt en een paar volle rugzakken aan ervaring rijker bereiken we dan eindelijk Kaapstad, de meest zuidelijk gelegen stad van Afrika en daarmee ook van onze reis.

Namibië heeft ons continu verrast en verbaasd, tot in de laatste dagen waarin we het de prachtige fish river canyon en het kokerboomforest (zie fotoalbum Namibië deel 2 tabblad 2+3) bezochten. Misschien is het al wel duidelijk geworden in onze verslagen, maar we willen het toch nog eens extra benadrukken, WIJ ZIJN ENTHOUSIAST OVER NAMIBIË!

Maar nu terug naar Zuid-Afrika. Qua taal voelen we ons zeker thuis in Zuid Afrika, na het in Namibië al een beetje geoefend te hebben, worden we hier echt geconfronteerd met het Zuid Afrikaans. En warempel, het lijkt nog een beetje op het Brabants ook! Als ik een ‘beetje’ wil vraag ik een bietjie, als ik wil weten hoe laat het is kijk ik op mijn horlosie, als ik het ‘kei gezellig’ vind, vind ik het baie gesellig, een ‘biscuitje’ is gewoon een soetkoekie, als we over het ‘asfalt’ rijden, rijden over het teerpad.

We starten onze trip in Zuid Afrika na een tip van Hein en Bernadette met een prachtige route langs de westkust. Een mooie piste langs een verlaten kustlijn die gedeeltelijk over het strand en soms over diepe zandpaden gaat. We instaleren ons op het strand en eten bij zonsondergang en duiken daarna Molly in want na de zonsondergang gaat de temperatuur snel omlaag, het is namelijk winter in Zuid Afrika. De volgende ochtend is het zonnetje weer present en is het eb, we kunnen mosselen plukken in de vloedlijn, terwijl de vogels boven ons hoofd cirkelen. Voordat we vertrekken van deze mooie kampeerplek zorgen we dan ook dat we en tas vol mosselen verzameld hebben die we die avond zelf met een uitje, een beetje wijn en een lekker sausje zullen bereiden, dat wordt smullen! We rijden een kleine 100 km langs de kust zonder iemand tegen te komen op een paar zeehonden en een boer na.

We komen in gesprek met de boer, want we zijn toch wel erg nieuwsgierig wat hij hier doet in dit geïsoleerde gebied. Het antwoord op onze vraag is: zeewier verzamelen. Onze interesse is gewekt, want waarvoor wordt dit zeewier dan gebruikt? De boer antwoordt dat het zeewier overzee naar China gestuurd wordt, waar dit gegeten wordt voor extra proteïne vermeld de boer nog even voor de duidelijkheid, terwijl hij zelf ook zijn wenkbrauwen optrekt. Blijft een raar volkje die chinezen……doe ons maar een pannetje verse mosselen!

Zondag 8 juni 2008 is het dan zover, we rijden het Cape of good hope nationaal park in. Niet helemaal goed wetende wat ons te wachten staat volgen we de bordjes: ‘kaap de goede hoop’. Nog steeds een beetje beduusd staan we dan ineens op kaap de goede hoop, wat heel mooi aangegeven staat op een groot bord waar iedereen mee op de foto wil.
Vreemden zien onze auto en komen naar ons toe, ze willen weten wat we met de auto hebben gedaan. We vertellen ze dat we vanuit Nederland naar Kaap de goede hoop zijn gereden helemaal over land, met onze oude vertrouwde Molly. Mensen zijn verbaasd en schudden ons plotseling de hand, CONGRATULATIONS!! roepen ze enthousiast.
Wat??? Denken we nog……..En dan kruipt in een keer het kippenvel langs onze ruggengraat omhoog en dringt het eigenlijk pas echt goed tot ons door, we staan op het uiterste Zuidwestelijke punt van Afrika, de beroemde: Kaap de goede hoop! YEAH, WE DID IT! We maken even een vreugdedansje en de vreemde mensen lachen ons vrolijk toe.

Helemaal euforisch brengen we een aantal uren in dit nationaal park door, waar Obi eigenlijk niet mag zijn, maar de ranger ziet dit door de vingers omdat ze ons zo vreugdedansje heeft gezien en onze situatie begrijpt (ons hondje moest natuurlijk wel op de foto bij kaap de goede hoop!). We wandelen nog even naar Cape point, waar een vuurtoren staat. Op het bord lezen we dat de lamp in deze vuurtoren het vermogen heeft van 10 miljoen kaarsen en zichtbaar is tot op 63 kilometer. We proberen ons boven op de berg staande, voor te stellen hoe de dappere ontdekkingsreizigers honderden jaren geleden met hun boten na lange reizen hier aankwamen en ontdekte dat ze op het zuidelijkste punt waren. Wij denken dat ze dat ze zich hetzelfde moeten hebben gevoeld als wij dat doen op dat moment……

Toch heeft de champagne nog niet geknald, Kaap de goede hoop is het uiterste zuidwest punt van Afrika, maar niet het ZUIDELIJKSTE punt van Afrika zoals veel mensen denken. Dit is Kaap L’agulas, wat zo’n 200 km ten oosten van kaap de goede hoop ligt. Het meest bijzondere moment moet dus nog komen…..maar we zetten de champagneglazen vast koud!

Nu spenderen we een paar dagen in Kaapstad en het schiereiland onder kaapstad waarvan we alleen maar kunnen zeggen dat het prachtig, mooi en bijzonder is. Prachtige kustlijnen, mooie huizen, schattige haventjes, verse vis, volop zon, bergachtige omgeving en vriendelijke mensen. In Simons town zien we de Afrikaanse pinguïn die daar gewoon gezellig op het strand ligt te zonnen, spelen, klieren, nestelen en vervolgens al waggelend de zee weer  inlopen.
Wat is Afrika toch een raar continent, een paar weken terug zaten we nog in de woestijn en probeerde we van de hoge zandduinen te glijden, nu kijken we hoe pinguïns terug de zee in waggelen….

We raken weer snel gewend aan de luxe, want wat dat betreft doet Zuid Afrika zeker niet onder voor Europa. Op elke hoek van de straat een supermarkt, slijterij of groentewinkel, bordjes langs de weg waarop staat welke kant we op moeten en hoeveel km we daarvoor nog moeten rijden, stoplichten die werken, gloednieuwe auto’s, goede wegen en verkeersregels die nageleefd worden. Maar natuurlijk hebben ze hier ook weer REGELS! Zo worden we op elke camping ontvangen met een groot bord waarop staat wat we allemaal niet mogen doen en bij de nationaal parken krijgen we een reglement in onze handen gedrukt (waar we ons vervolgens niets van aan trekken). Maar waar we nog het meest aan moeten wennen is dat er hier voor ons gevoel meer blanken dan zwarte mensen zijn!

Op naar het zuidelijkste punt van Afrika!