Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
12-07-2008 :: Sneeuw!
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 1 jaar en 18 dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 19

We bevinden ons nu in: Harrismith, Zuid Afrika

Lesotho is een koninkrijk en een heel klein landje compleet omringt door Zuid Afrika. Toch rijdt je zodra je de grens oversteekt een compleet andere wereld binnen. We zien weer koeien en schapen op de weg, op het land worden weer paarden en koeien gebruikt ipv machines, hutjes van stenen, golfplaten, leem en riet, het asfalt gaat weer over in een piste met diepe gleuven en gaten, kinderen spelen met afval zoals oude autobanden of een velg van een fiets, vrouwen die hun kind op de rug dragen en mannen die met een dikke deken om hun koeien bij elkaar drijven. Want bij de Afrikaanse bevolking geeft een dikke BMW je geen status, nee, hier doet het aantal koeien er toe. Hoe meer koeien, hoe meer status. Daarom worden de koeien hier en ook in de rest van Afrika met liefde verzorgt. De mannen laten hun koeien iedere dag uit, praten tegen hun koeien en we zien ze zelfs wel eens liefkozend met ze knuffelen.

We worden in Lesotho verwelkomd door een bord waarop staat: ‘Welcome in Lesotho, kingdom of the sky’. Lesotho is een land wat bezet wordt door bergen, bergen en nog eens bergen. Op onze eerste dag in Lesotho rijden we dan ook een prachtig route en ook de dagen daarna kijken we onze ogen uit. We gaan steil omhoog en steil omlaag waarbij we een prachtig uitzicht krijgen op het omliggende landschap. Kinderen komen vanuit de bergen naar ons toe rennen om naar ons te zwaaien en te kijken naar onze in hun ogen immense wagens.

De eerste dag rijden we nog niet eens zoveel kilometers, maar zijn we een lange tijd onderweg. Tegen het einde van de middag gaan we dan ook op zoek naar een plekje om te kamperen, want in tegenstelling tot Zuid Afrika liggen de campings hier niet voor het oprapen. We komen uiteindelijk uit in een dorpje met een braakliggend stukje land. We lopen netjes naar het dichtstbijzijnde huisje om toestemming te vragen om te kamperen. Maar op het moment dat Bernadette en ik het terrein van dit huisje oplopen komen er 2 waakhonden onze kant opgerent. Totaal niet voorbereid op deze situatie schrikken Bernadette en ik ons lam. Alles gebeurd heel snel, we hebben geen tijd om een stok te pakken, maar kunnen alleen hard naar de honden gillen en maken dat we wegkomen. Maar het is te laat, een van de honden heeft me te pakken en bijt me in mijn knieholte.

Als we bijgekomen zijn van de schrik, bekijken we de schade, het valt gelukkig mee, de hond heeft wel door mijn huid gebeten, maar niet door mijn broek, er staan 4 hoektanden in mijn knieholte en de volgende dag zit er een prachtige blauwe plek omheen. Maar ik hoef gelukkig niet bang te zijn voor enge ziektes. Al kan ik nu wel zeggen tegen Patrick als hij me vervelend vind dat ik misschien wel een beetje hondsdol aan het worden ben…. (of zou Patrick juist hondsdol worden van mij?.....mmmmhhhh ;)

We besluiten maar gewoon zonder toestemming op het terrein te blijven staan en voelen al snel dat het kouder wordt, we zitten dan ook op ruim 2 kilometer hoogte. We kruipen ons nestje in met nog een extra dikke slaapzak die we van Hein en Bernadette lenen. De volgende dag doen we onze ogen open en kijken door het dakraam naar buiten. Hé, zien we dat nou goed? Ligt er sneeuw op het dak? We gooien de deur open, ademen uit en zien een witte rook uit onze mond komen als we verder kijken zien we een wit tapijtje rond onze auto’s liggen! Sneeuw, wie had dat nu gedacht in Afrika? (Wij in ieder geval niet!)

We rijden verder door Lesotho en komen door de hoofdstad Maseru, die eigenlijk niet veel verschilt van de andere dorpjes waar we doorheen zijn gereden, behalve dan dat het wat groter is en er is een pinautomaat en een shoprite is waar we wat boodschappen doen. Verder bestaat Maseru uit golfplatenhuisjes, lemen hutjes en er is geen hoogbouw te zien.

We zien vlak voor Maseru een delegatie aan politie, met zwaailichten aan. Net als we ons afvragen wat voor bijzonder persoon er op deze manier vervoerd moet worden in dit land, beseffen we dat het de koning moet zijn. We proberen naar binnen te gluren door de getinte ruiten om een blik van de koning en zijn vrouw op te vangen, dat lukt en we krijgen een vriendelijk zwaaihandje van de koning terug. Wat een contrast weer, de koning laat zich in een luxe Mercedes met een escorte van zo’n 12 politieagenten vervoeren en de mensen in Lesotho leven een in onze ogen armoedig, simpel leven. Daarentegen moeten we ook benoemen dat de mensen in Lesotho er goed uit zien en we zien aan alle bedrijvigheid op het land dat de mensen goed voor zichzelf kunnen zorgen. Je zou bijna vergeten dat Lesotho een van de hoogste AIDS percentages van Afrika heeft. We zien dan ook vele begrafenisondernemers langs de kant van de weg, een goudmijntje hier……

We nemen na een paar dagen in Lesotho afscheid van Hein en Bernadette die naar een ander deel van Zuid Afrika moeten om een familielid te ontmoeten. We hebben ruim 3 weken samen gereisd en dat was erg gezellig. We verwachten Hein en Bernadette nog wel een keertje tegen te komen in Afrika het komende jaar.

Bij de afscheidsborrel besluit ik zelfgemaakte bitterballen te bakken omdat Hein en Bernadette een soort alternatieve frietpan bij hebben en omdat mijn manneke het gefrituurde spul van Van Hooft (friettent) in Haaren zo mist….tsja je moet iets over hebben voor de liefde.

Wij blijven nog even in Lesotho en besluiten een pas te gaan rijden. In 10 km gaan we 1 km omhoog, dat wil zeggen: steile pas! Molly trekt het dan ook maar net als we omhoog gaan, alles wordt kokend heet! Maar we bereiken de top en….staan in de sneeuw! We kunnen zelfs een sneeuwballen gevecht houden. Het is prachtig om te zien, maar KOUD. Op de kaart zien we dat als we de weg zouden blijven volgen we alleen maar hoger zouden komen en waar het dus alleen maar kouder zou worden. We besluiten de zelfde pas maar weer naar beneden te nemen omdat we niet het risico willen nemen dat op deze hoogte de watertanks misschien bevriezen. En eerlijk gezegd vinden we het ook veel te koud om op deze hoogte te slapen……

Intussen zijn we weer terug in Zuid Afrika waar het overdag lekker warm is, maar zodra de zon zakt flink afkoelt en het kwik zelfs tot onder nul kan zakken. We wachten in Harrismith op de komst van Bas en Chyntia, vrienden van ons die samen met hun kids Tijn en Jip een paar weekjes op vakantie komen in Zuid Afrika.

Lesotho is in ieder geval een land wat echt de moeite waard is!