Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
01-08-2008 :: Indrukwekkend
Aantal kilometers gereden: 47624

Aantal dagen onderweg: 1 jaar, 1 maand en 7 dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 20

We bevinden ons nu in: Ezuwili valley, Swaziland

St Lucia Wetlands in Zuid Afrika staat er om bekend de grootste populatie krokodillen van het Afrikaanse continent te hebben. Het moet dus gek lopen willen we hier geen krokodillen spotten. Tijn vind het allemaal wel een beetje spannend, want de krokodil is dan wel een van zijn lievelingsdieren, het zijn toch ook grote beesten met heel veel tanden in hun bek…..


St Lucia stelt ons zeker niet teleur, als we richting de campsite rijden komen we langs een rivier waar een flink aantal krokodillen lekker ligt te bakken in de zon. Daarnaast drijven er ook een paar nijlpaarden in de rivier die kleintjes bij hebben. Langs de campsite is een vlonder gemaakt waar je overheen kunt lopen en relatief dicht bij deze toch wel gevaarlijke beesten kunt komen. Jip en Tijn moeten erg lachen om het geluid wat een nijlpaard maakt, want als deze beesten aan de gang gaan is het net of je een hele bejaardenzaal vol oude mannen hoort snurken! Op de campsite lopen velvetapen, mongoos en allerlei soorten bokjes. Een beestenboel dus!


Bas, Cynthia, Jip en Tijn gaan een boottocht maken waardoor ze nog dichter bij de krokodillen en nijlpaarden kunnen komen. De jongens, maar ook Bas en Cynthia hebben erg genoten van deze tocht. Patrick en ik besluiten te kiezen voor een walvissentocht. Helaas is de minimum leeftijd 7 jaar en dat betekent dat de jongens de boot niet mee op mogen. We boeken een tocht voor zondag. Op zondagochtend worden we gebeld met de mededeling dat de tocht niet doorgaat omdat de zee te wild is. Tsja, de mens heeft nog geen hand over de natuur en dat is natuurlijk maar goed ook. De tocht wordt verplaatst naar dinsdag en dan is de zee rustig genoeg om uit te varen.

Bas en Cynthia besluiten om in deze tijd naar Hluhluwe te gaan een wildpark in de buurt van St Lucia. Zij hebben in dit park geslapen en flink wat wilde beesten gespot zoals neushoorns, buffels, giraffen en olifanten.

Samen met Hein en Bernadette die we ondertussen ook weer ontmoet hebben in St Lucia hijsen we onszelf in regenjassen en reddingsvesten. De boot krijgt een duwtje van de tractor, de twee 250 pk motoren gaan aan en de kapitein geeft een stoot gas om door de hoge golven van de branding heen te komen. Ons wordt ineens duidelijk waarom kleine kinderen op deze boot niet toegelaten worden, we moeten ons stevig vast houden om niet van de boot af geslingerd te worden..

Binnen no time hangen er al 2 mensen overboord, tsja de een heeft meer last van zeeziekte dan de ander en aan het einde van de rit zal blijken dat alleen Hein, Bernadette, Patrick en ik nergens last van hebben. De rest ligt allemaal op de bodem van de boot of hangt over de reling. Maar voor ons kan dat de pret niet drukken. Omdat de zee rustig is zien we helaas niet zo heel veel walvissen, maar degene die we wel zien maken een diepe indruk. Op een gegeven moment zwemmen er 2 walvissen langs de boot en kan je een beetje een beeld krijgen van dit enorme gevaarte van 15 meter lang. Als ze naar beneden duiken gooien ze hun immense staart even lekker de lucht in. We zijn erg onder de indruk en fixeren onze blik continu op de zee om geen moment te missen, waardoor we geen foto’s en filmpjes hebben, maar deze ervaring staat ons in het geheugen gegrift.

We brengen nu ruim een week door aan de kust, waarin we langzaam noordelijker rijden richting Swaziland. Een kleine week geleden waren we in Durban waar Seaworld gebouwd is. Omdat Tijn niet alleen als lievelingsdier een krokodil heeft, maar ook de haai, lijkt het ons leuk om ook hier naar toe te gaan. En Tijn wordt zeker niet teleurgesteld. Seaworld is een prachtig park met een immens aquarium met hele grote ramen. Als je voor een van deze ramen staat is het net of je midden in de oceaan bent tussen de haaien, roggen, schildpadden en allerlei andere zeevissen. Het is zelfs zo realistisch dat Tijn er een beetje bang van wordt. Jip die nog niet echt angst kent kijkt zijn ogen uit naar de vissen die soms 4x groter zijn dan hijzelf.

Daarnaast worden we in Seaworld getrakteerd op een prachtige dolfijnen en zeehondenshow. Al met al zeer de moeite waard.

De tijd gaat snel, meer dan de helft van de vakantie van Bas, Cynthia en de kids zit er alweer op. We proberen een in hun vakantie een combinatie te maken van leuke dingen doen/ zien maar natuurlijk ook ontspannen. Geef de kids een schep en een emmertje en ze vermaken zich prima op het strand, net als hun ouders trouwens die in deze tijd ook nog wat proberen bij te kleuren!

De tocht gaat nog verder richting Swaziland, waar we hopelijk Bas en Cynthia ook wat meer ‘Afrikaans’ leven kunnen laten zien. Daarna zullen we nog naar het bekende Kruger nationaal park gaan. En daarom heen zijn nog meer mooie dingen te zien, nog genoeg te doen dus.

Wij wensen daarlangs iedereen in Nederland een prettige zomervakantie en hebben begrepen dat het weer ook eindelijk een beetje meewerkt. Aan het grote aantal Nederlanders die we hier op het moment in Zuid Afrika ontmoeten kunnen wij in ieder geval duidelijk merken dat de zomervakantie is begonnen!!


Bas, Cynthia, Tijn en Jip:
Zoals Annemarie al laat weten, is het allemaal enorm mooi en indrukwekkend. De natuurparken zijn erg mooi en we hebben al drie van de big five dieren gezien, de neushoorn, olifant en buffel. Vooral de buffel en de neushoorn waren op minder dan 5 meter van de camper, die trouwens prima bevalt. In Hluhluwe moesten we wel in een tent slapen, want dat mocht niet in de camper, want daar sliepen de wilde dieren in het kamp (was dus niet omheind, maar wel met de waarschuwing geen kinderen aan de hyena’s te voeren, opletten dus). Iedereen heeft nog steeds al zijn vingers en tenen en ondertussen zitten we in Swaziland in een kamp waar vooral vriendelijke dieren tussen de camper en Molly doorwandelen. Het weer is hier trouwens ook prima, onze winter-vakantie omvat gelukkig veel dagen met korte broek, T-shirt en zonnebrand. Kortom, net als Patrick en Annemarie genieten we met volle teugen.





21-07-2008 :: Bas, Cynthia, Jip en Tijn in Zuid Afrika
Aantal kilometers gereden:


Aantal dagen onderweg:


Aantal Afrikaanse landen bezocht: 19


We bevinden ons nu in: Durban, Zuid Afrika


13 juli 2008 We staan toch wel een beetje gespannen te wachten op de komst van Bas, Cynthia Tijn (4 jaar, petekindje Patrick) en Jip (2 jaar). We hebben afgesproken in Harrismith, zo’n 300 km onder Johannesburg. Na een lange, vermoeiende reis te hebben afgelegd zijn ze daar dan! Natuurlijk moet er flink bij gekletst worden en wij zijn zeer blij met het feit dat Tijn ons nog herkent en dat ze beiden alweer snel aan ons gewend zijn.

We verwelkomen hen door een potjiekos te koken. Dit is een soort stoofpotje wat klaar gemaakt wordt in een gietijzeren pan die volgens Tijn op een heksenketel lijkt. Deze potjie zet je recht op het vuur waarna het gerecht zo’n 2 uur moet stoven. De Zuid Afrikanen zijn gek op potjiekos en er worden zelfs potjie kookwedstrijden georganiseerd.

Nadat de camper die Bas en Cynthia gehuurd hebben een beetje ingepakt is en ze een nachtje zijn bij geslapen, vertrekken we naar Drakensbergen. Dit is een prachtig berggebied in Zuid Afrika. Het is nu winter, waardoor het landschap vooral bruin ziet, maar ook dit heeft een prachtig effect. Bas, Cynthia en de kids maken nu ook kennis met de Zuid Afrikaanse winter die op 1600 meter hoogte best koud kan zijn. We lossen dit op door met zijn allen hout te sprokkelen en elke avond een gezellig vuurtje te maken.


We hebben Tijn en Jip nu natuurlijk een jaar niet gezien en beide zijn veel vooruit gegaan in hun spraakvermogen. We worden dan ook vooral door Tijn continu bestookt met vragen: ‘Waarom rijdt Molly niet zo hard?’, ‘Waarom brandt hout wel en steen niet?’, ‘Waarom hebben jullie hier een luikje?’, ‘Waarom moet Obi in haar mand?’, ‘Wat is dit?’ en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ook Jip gaat volop op avontuur uit hier in Afrika en leert al snel nieuwe woorden bij, maar Jip geniet nog het meest als je hem een lekker bord eten voorzet wat hij helemaal met zijn lepel en handen op kan smullen, waarna zijn complete outfit in de was kan.


Na een paar dagen hebben we genoeg van de kou en besluiten we naar de kust te gaan. Hier is het weer een stuk aangenamer en zitten we aan een leuke camping die meteen grenst aan de zee, ideaal voor de kids, al is het 65+ gehalte op deze camping wel erg hoog.


We besluiten naar Natuur reservaat Oribi te gaan omdat we gelezen hebben dat daar een aantal leuke activiteiten zijn. Een daarvan is de Gorge Swing, de hoogste van de wereld prijzen ze zelf aan. Een gorge is een soort kloof. Omdat ik de hoogste bungeejump van de wereld in Zuid Afrika helaas gemist heb omdat dit totaal niet op de route lag wil ik toch wel erg graag deze Gorge Swing doen.


Ik ga een kaartje kopen en onderteken een contract waar eigenlijk instaat dat als ik te pletter val in de gorge dat de organisatie niet aansprakelijk gesteld kan worden. Hmmm, oke?
Met mijn ticket in mijn hand loop ik richting de gorge, ik krijg nog even een bemoedigend lachje van Bas en Cynthia en Patrick heeft zich ondertussen al bovenop de rots gevestigd om een mooi filmpje te kunnen maken.

Ik wordt in mijn tuigje geholpen en dan volgt er een procedure van allerlei dingen die vast geklikt moeten worden, vervolgens wordt mijn tuigje zo strak aangetrokken dat ik al voel dat ik een blauwe plek op mijn schouder krijg. Maar goed, dan is het toch zover.

Ik moet op het randje van de klif gaan staan, op de 2 voetstapjes die ze daar mooi getekend hebben, de instructeur vraagt nog even: ‘Are you ready?’ Ja maar natuurlijk, al vloeit de adrenaline nu tocht wel rijkelijk door mijn lijf. Ik kijk nog even in een glimp naar beneden, maar als de instructeur: 1,2,3 GO! roept zet ik mijn verstand op nul, spreidt mijn armen als een vogeltje en vlieg in een vrije val van 75 meter naar beneden de gorge in, aan het einde van de sprong wordt ik opgevangen door het touw en zo swing ik nog een tijdje door de gorge. Ik geniet nog even van het prachtige uitzicht, maar mijn keel voelt zeer aan van gillen.


Langzaam takelt de katrol me terug naar boven waar Patrick, Bas, Cynthia, Tijn en Jip al op me staan te wachten. Tijn neemt het hoogste woord en wil alles van me weten: ‘Hoe zat je vast?’ ‘Hoe kan jij vliegen als een vogel?’ ‘Wat was daarbeneden te zien?’. Wat moet ik in Tijn zijn ogen toch een rare tante zijn, want wie springt er nu voor zijn lol 75 meter naar beneden van een rots af?


Bas, Cynthia, Tijn en Jip:
Ook wij mogen eens een stukje op Patrick en Annemarie hun blog typen. We zitten nu eens aan de andere kant. Normaal lezen wij thuis de stukjes over hun belevenissen in Afrika rustig op de bank. Nu maken we alles live mee en hobbelen we achter hun aan in onze camper. Tja… Molly rijdt toch iets beter. Zo’n camper wiebelt en hobbelt enorm (zeker als je achter in zit). We genieten enorm van het land, van alles wat we doen en van Patrick en Annemarie. Een jaar geleden zagen we elkaar voor het laatst, maar zo voelt dat niet. Het is heerlijk om ze weer te zien. Tijn geniet ook enorm. Hij heeft thuis een speelgoed Molly, maar de echte is toch wel honderdmiljoen keer leuker. We gaan nog zoveel meer beleven. We gaan nog allerlei dieren zien. Nu genieten we vooral van de Indische oceaan, de Amarula (Amahoela!), en het heerlijke weer.

Voor iedereen aan de andere kant: heel veel groetjes en het is echt geweldig om eens aan deze kant te zitten.