Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
21-09-2008 :: kerkmis
Aantal kilometers gereden:


Aantal Afrikaanse landen bezocht: 22

Aantal dagen onderweg: 1 jaar en 3 maanden


We bevinden ons nu in: Chitimba, Malawi


Livingstone noemde Malawi ‘het warme hart van Afrika’ toen hij het ontdekte. En zo ervaren wij onze tijd in Malawi ook zeker. De mensen hier zijn erg vriendelijk, de meeste spreken goed engels en de natuur is erg mooi. Vooral de omgeving rondom Lake Malawi is net een paradijsje met zijn witte stranden, palmbomen, vissers in houten kano’s en het azuurblauwe heldere water. We spenderen veel tijd aan het meer aangezien dit meer zich zo’n beetje over het hele land verspreid.


Wat meer landinwaarts bezoeken we een cultureel museum waar we wat meer leren over de 3 grootste stammen in Malawi en hun cultuur. We zien allerlei tradities die duidelijk op foto’s uitgebeeld staan en die we zelf nooit hadden kunnen bedenken. Bijvoorbeeld de kleurrijke ceremonies die gegeven worden als een meisje een vrouw wordt of een jongen een man, hun hoofden worden kaal geschoren om op deze manier aan een nieuwe fase in het leven te beginnen. Maar ook zien we dat een bepaalde stam zijn doden niet liggend in een kist begraven, maar zittend in een denkhouding. Het lichaam wordt vlak na het overlijden met repen stof en touwen in deze positie gebracht en zo blijft de dode ingebonden tot deze is verstijft. Daarna wordt er een op maat gemaakte kist voor hem/haar gemaakt. Zoals we tijdens deze reis al vaak hebben ervaren houden Afrikanen er hele ander gewoontes en gebruiken op na dan wij Europeanen en dit museum in Mua was zeer zeker de moeite waard om te bezoeken.


De gastvrijheid in Malawi wordt nog eens extra duidelijk als we Molly langs de kant zetten om te pauzeren. Zoals gewoonlijk verzamelen er zich meteen veel mensen om onze truck, want het blijft voor de Afrikanen razend interessant wat voor Muzungu’s (betekent blanke in oost Afrika) er nu weer stoppen en wat er toch allemaal in die auto zit. Deze keer staat er een heel aardig meisje tussen, Aida. Zij wil ons dolgraag voorstellen aan haar moeder en dus lopen we met haar mee naar hun huisje/ hutje waar ze met de hele familie wonen. We worden binnen uitgenodigd om te gaan zitten en mogen even kletsen met de grote broer van het gezin. Daarna krijgen we een rondleiding rondom het huis. De familie heeft het goed voor elkaar, binnen staat een bankstel, compleet versleten, maar het is toch een bankstel, buiten hebben ze een muurtje waarachter je kan douchen, nadat je water bij de waterpomp in het dorp hebt gehaald. En ze hebben een bekende Afrikaanse ‘longdrop’ wc, met andere woorden, je graaft een gat in de grond, zet er een hutje omheen en je behoefte zo naar beneden laten vallen. Voor Afrikaanse begrippen is dit zeker een mate van luxe. Iedereen heeft zijn eigen taak, van klein tot oud, Aida is bijvoorbeeld de maispap aan het bereiden het meest gegeten voedsel in veel delen van Afrika. Zij doet dit op een houtvuurtje vlak voor het hutje, dit is hun keuken. De kleintjes zitten de borden schoon te maken en moeders is de bonen aan het doppen. Al met al is het een prachtig tafereeltje om te aanschouwen en we bedanken Aida dan ook hartelijk dat ze ons heeft uitgenodigd.


Hierna spenderen we weer wat tijd aan het meer waar we Luuk, Chisha, Fabienne en Hans leren kennen. Fabienne en Hans zijn een prachtig huis aan het meer aan het bouwen. Een prachtig stuk met een geweldig uitzicht. Alhoewel alleen de fundering nog maar in de grond zit kunnen we ons helemaal voorstellen hoe mooi het gaat worden. Als Hans ons dan ook nog wat informatie geeft over de prijzen om een luxe villa in Malawi te bouwen staan we helemaal versteld en vragen we ons onmiddellijk weer af waarom wij in Nederland tegenwoordig makkelijk 2 ton betalen voor een flatje op de 2e verdieping.


In Chinchete ontmoeten we Samba een artiest die erg mooie schilderingen maakt. We vragen Samba of hij ook wat op onze auto kan schilderen en met het resultaat zijn we ontzettend blij. Samba heeft op beide zijdes van de cabine 3 dansende afrikaanse poppetjes geschilderd. Nou ja, beoordeel het resultaat zelf maar op de foto’s. Ook lieten we Samba een speciaal schilderijtje maken voor Obi met haar naam daarin verwerkt. Wij kunnen vertellen dat Obi erg blij is met het resultaat!


In Chintechete staan we rustig op een campsite als we daar ineens weer een grote groene mercedestruck aan zien komen. Hein en Bernadette! Die mensen blijven ook ons achtervolgen ;-) ! We trekken nu weer een paar dagen met hen op.


Samen rijden we naar Livingstonia en dorpje gevestigd op de top van de berg. Niet over de kortste weg, want deze weg bevat 14 haarspeldbochten die zo scherp zijn dat wij ze met onze trucks niet kunnen nemen. We nemen een omweg door een prachtig landschap en kunnen op deze manier toch het prachtige uitzicht over het meer zien wat je boven op de berg hebt. We kamperen bij de katholieke missie in Livingstonia die nu 120 jaar bestaat.


Omdat we er in het weekend zijn besluiten we op zondagochtend om 08.00 uur de ochtendmis eens bij te wonen in de kerk. De kerk loopt langzaamaan stampvol en het is een geweldige mis. Er wordt niet alleen veel gezongen door de mensen gezamenlijk er zijn ook 2 koren in het kerk aanwezig die de mis opvrolijken met hun swingende liederen en dans. Tijdens de mis wordt er niet alleen gepreekt, er is ook plaats voor algemene mededelingen en berichten van de mensen zelf. Terwijl we zitten te genieten van deze mis, zegt de pastoor ineens dat hij even stil wil staan bij de nieuwe mensen in de kerk, of deze even naar voren willen komen. We kijken even rond, maar toch echt iedereen zit onze kant, naar de 4 muzungu’s te kijken. Het is de bedoeling dat wij naar voren komen? We gaan netjes bij het altaar staan en krijgen een hartelijk welkom van de gehele kerk. We moeten ons zelf voorstellen en iets over onszelf vertellen er wordt nog even voor ons geklapt en we mogen weer gaan zitten. Na afloop zijn we het er alle 4 over eens, wat een compleet andere mis dan in de kerk in Nederland. Het is een stuk persoonlijker, de mis wordt opgevrolijkt door prachtige liederen en dans en er wordt regelmatig gelachen in de kerk.

Buiten leren we een aantal kinderen het liedje ‘hoofd, schouders, knie en teen’ en de kabouterplopdans wat erg aanslaat bij de kinderen die met een grote lach op hun gezicht met ons mee doen.

Na nog even gekletst te hebben met de koren en de pastoor kunnen we gezegend met een ‘god bless you all’ met een veilig gevoel richting Tanzania reizen……




11-09-2008 :: Bananas?
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 1 jaar 2 maanden en 17 dagen


Aantal Afrikaanse landen bezocht: 22


We bevinden ons nu in: Lilongwe, hoofdstad Malawi


Miss, Miss, bananas Miss? For you good price, special Monday price! Bananas, pineapples, papayas, lettuce, unions, tomatoes het wordt allemaal voor een speciale prijs op de markt in Malawi aangeboden. Het is een van onze favoriete bezigheden geworden struinen over de marktjes in Afrika. Ons verbazen over de grote hopen uien, kraampjes die van schroothout in elkaar zijn gezet, vrouwen die achter hun grote manden met meel, mais en bonen zitten, de kippen die je hier levend kunt kopen, mannen die uit elkaar gevallen schoenen met secondelijm proberen te repareren, maïskolven die gebraden worden op een vuurtje, de antieke naaimachines waar fanatiek rokken en hoofddoeken op genaaid worden van prachtige Afrikaanse stoffen, de smalle steegjes en het onderhandelen over de prijs bij alles wat je koopt.


We doen dan ook nog even boodschappen op de markt voordat we naar het Zomba plateau rijden. Het Zomba plateau ligt op zo’n 1300 meter hoogte waardoor er een aangenaam klimaat is. We rijden van een droog gebied een ontzettend groen en begroeit gebied in. We vinden een mooie campsite, midden in de bossen. Onze conditie in Afrika is ontzettend achteruit gegaan door het vele gezit in de auto en we besluiten hier dan ook weer eens een flinke wandeling te maken. We wandelen langs schattige watervalletjes door een pad wat zo begroeit is dat het lijkt alsof we ons een weg door de jungle moeten banen en komen uiteindelijk bij een prachtig uitzicht. Het klimaat hier is ideaal om aardbeien te laten groeien en dus kopen we onderweg nog een grote zak aardbeien, iets wat we al een hele tijd niet meer hebben gegeten en dus enorm van genieten. Op de camping kamperen alleen nog 2 duitse backpackers met een klein tentje. Zij hadden alleen niet ingecalculeerd dat het op hoogte s’nachts ook kan afkoelen, dus zijn we zo vriendelijk om al onze lakens en kussentjes die we niet gebruiken aan hun uit te lenen, ze zijn ons dankbaar ondanks dat ze s’ochtends nog verkleumd hun tent uit komen en een slechte nacht hebben gehad.

De volgende bestemming is cape maclear een dorpje aan de zuid kant van het beroemde lake Malawi wat zo’n 800 kilometer lang is. Op de weg hier naartoe komen we allerlei bordjes tegen waarop we kunnen lezen dat de projecten die daar gestart zijn (scholen, werkplaatsen voor gehandicapten enz) opgezet zijn door Europese landen of dat de Europese unie dit gefinancierd heeft. De weg naar Cape Maclear wordt ook aangelegd door de EU maar is helaas nog niet klaar, wij moeten over de hobbel weg die tijdelijk langs de strakke asfaltweg ligt. Maar het is duidelijk dat Europa zijn steentje heeft bijgedragen in Malawi.


Cape Maclear is een waar paradijsje. Het dorpje is opgebouwd uit rieten hutjes met daartussen wat lodges en een campsite. Ook heeft het meer een zandstrand en wat golfslag waardoor het net lijkt of je aan de zee bent, overdag doen vele vrouwen hun was in het meer, zij staan gebukt te boenen op de vlekken in het stof of zijn kinderen en volwassen zich lekker aan het inzepen en badderen. Mannen zijn hun visnetten uit de knoop aan het halen, voordat ze weer met hun houte kano op het meer verdwijnen om vis te vangen. Helaas is overbevissing een groot probleem in Lake Malawi, dit meer wordt door de lokale bevolking langzaam leeg gevist. Maar er lopen er ook projecten om dit tegen te gaan en de bevolking meer bewust te maken van de gevolgen van overbevissing. Een groepje kinderen geeft een optreden op hun zelfgemaakte instrumenten van jerrycans en afvalblikjes, waar ze nog een leuk geluid uit krijgen. Hiermee proberen ze wat geld te verdienen, maar als ik ze allemaal ipv geld een ‘glow in the dark’ ketting geef zijn ze superblij. Wij moeten erg lachen want wanneer de zon die dag rond 6 uur onder gaat en we alleen de lichtgevende kettinkjes over het strand zien rennen.


De onderwaterwereld in Lake Malawi moet prachtig zijn en dus besluiten we een kano te huren en een snorkeluitrusting. We peddelen naar een van de onbewoonde eilanden die een eindje uit de kust liggen en leggen daar aan. Voordat we gaan snorkelen genieten we er eerst even van om met zijn tweetjes op een onbewoond eiland te zijn en eten we onze zelfgesmeerde boterhammetjes op. Daarna duiken we lake Malawi in en lijkt het net of we in een aquarium rond zwemmen. Fel gele en blauwe visjes schieten voor ons weg en we zwemmen door hele scholen kleine visjes heen.


Na een paar dagen cape maclear rijden we naar de hoofdstad van Malawi Lilongwe. Hier zijn Tom en Janey een campsite gestart. Voordat Tom en Janey zich hier vestigden zijn zij met hun grote gele unimog en hond vanaf de UK via de westkant naar Malawi gereden. Veel overeenkomsten dus en veel om over te kletsen. Patrick is zo blij als een kind als blijkt dat Tom de orginelen Unimog handboeken of wel de bijbel genoemd door Patrick in zijn bezit heeft. Het zijn nog al dikke boeken en Patrick verzint een nuttige dagindeling. Hij maakt een foto van de bladzijdes in het boek, zodat hij het boek op de computer kan bekijken, aangezien Tom zijn ‘bijbel’ natuurlijk zelf wil houden. Iedereen verklaart Patrick voor gek, maar met alle geduld maakt Patrick deze dag 873 foto’s van de pagina’s van het unimog boek en kijkt hij tevreden terug op deze nuttige dag!


We komen hier ook Brenda en Taco (www.droomreisafrika.nl) tegen een Nederlands stel die 7 maanden geleden hun huis verkocht hebben en baan hebben opgezegd om via de oostkant van Afrika naar beneden te rijden. Het is dan ook zo gezellig op deze campsite dat we besluiten er een aantal dagen te blijven hangen. Met Brenda en Taco klikt het erg goed en we hebben een gezellige tijd met hen. Zij hebben goede tips voor ons over het oosten van Afrika en wij kunnen hen helpen aan tips over Zuidelijk Afrika. We gaan samen de stad, barbecuen en kletsen wat af. Maar aan alle gezellige momenten komt weer een einde en vandaag gaan onze wegen dan ook weer scheiden, zij naar het zuiden, wij naar het noorden langzaam, langzaamaan komen we steeds dichter bij huis……