Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
23-11-2008 :: Namugongo
Aantal kilometers gereden:


Aantal dagen onderweg: 1 jaar en 5 maanden

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 25

We bevinden ons nu in: Namugongo, Oeganda


Op zaterdagochtend 15 november zijn we dan eindelijk op weg naar het kinderdorp Namugongo. Maar het wil ons niet mee zitten. Midden op de drukke hoofdweg in Kampala kapt onze goede oude Molly ermee en staan we stil. Een hevel op de versnellingsbak is afgebroken waardoor we niet meer kunnen schakelen. We worden door een andere auto naar een rustig stukje langs de weg gesleept. Maar Patrick zou Patrick niet zijn als hij niet snel een noodoplossing kon verzinnen.


Eindelijk komen we dan met een topsnelheid van 15 km per uur bij het kinderdorp Namugongo van de Children’s welfare mission aan, Gert en Esther zijn ons tegemoet gereden en we krijgen een warm onthaal. De missie is opgezet door kinderhulp Afrika (www.kinderhulp-afrika.nl). In het totaal leven hier zo’n 400 kinderen waarvan het grootste deel wees is. Op de missie is een basisschool en voortgezet onderwijs. Daarnaast kunnen de kinderen er slapen, zich wassen eten en hun vrije tijd indelen. Er is een kerk, want het geloof is op deze missie erg belangrijk. Er is een health clinic die er niet alleen voor de kinderen is, maar ook voor de omgeving. Ook heeft de missie zo’n kleine 100 personeelsleden, allemaal lokale mensen zoals leraren, onderhoudsmonteurs, koks, keukenhulpen, tuinders, bewakers enz.


Via de missie kun je kinderen sponseren. Je betaalt dan een bedrag per maand waarvan je sponserkind naar school kan en onderhouden wordt, je kunt met je sponserkind communiceren door post te sturen. De missie draait op sponsering en deze sponserouders zijn dan ook erg belangrijk, voor de missie, maar ook voor het kind wat vaak geen ouders meer heeft. Samen met Sjan, Jan, Toon, Tonnie, Jan, Cindy, Maayke,Peter, Ellen en Hans sponseren wij sinds een paar maanden Dorcus een meisje op de missie.


We worden hartelijk onthaald door de Nederlandse coördinators, Gert en Esther die hier met hun gezin van 5 kinderen wonen. Gert en Eshter runnen deze missie nu 2 jaar en in de volgende dagen zal blijken dat dit nog niet zo meevalt. Er is veel te doen op de missie.

Deze dag krijgen we een rondleiding over het terrein en mogen we de mooie watertoren aanschouwen die is gebouwd van het geld wat door Frank en Karla middels hun reis is opgehaald. We ontmoeten ons sponserkindje Dorcus een lief verlegen meisje van 8 jaar. Ze laat haar onze slaapkamer zien, een klein huisje wat ze deelt met ongeveer 15 andere meisjes. In de kamer staan allemaal stapelbedden en ieder kind heeft een eigen box waar zijn of haar eigendommen in zitten.


Tegen de avond geeft Esther ons post! Op ons gemak maken we alle kaartjes, brieven en pakketten open. Wat een heerlijk gevoel dat er aan je gedacht wordt! Het is echt leuk om weer eens post te krijgen uit ons kikkerlandje. Het doet ons goed alle berichtjes te lezen en van de chocolade/drop en pepernoten te smullen. We willen dan ook iedereen die ons iets heeft gestuurd heel hartelijk bedanken, het was heerlijk!


Op zondag gaan we eerst naar de zondagschool. Deze begint om 8 uur, wij kiezen ervoor om bij de kleinere kinderen te gaan kijken, omdat de Dorcus daar ook bij zit. De missie heeft op zondag een mis voor de ouderen en een zondagschool voor de kleintjes. Na zing en dans over het geloof wordt de club opgedeeld in 3 groepen die ieder met een leerkracht mee gaat. Vervolgens wordt er gepraat over god en de bijbel. Dit wordt gedaan in de vorm van een spel of bijvoorbeeld zang.

Op zondagmiddag besluiten we Dorcus en een van haar vriendinnetjes mee te nemen naar het zwembad in de buurt. Het is bloedheet dus we kunnen wel een duik gebruiken. Jane en Dorcus kunnen niet zwemmen, maar krijgen les van de plaatselijke badmeester, Patrick en mij en ze leren snel! Ze hebben er veel lol in! Maar hun glimlach wordt nog groter als we ze een groot bord friet met kip voorzetten en haar verwennen met cadeautjes.


Op maandag gaan we eerst naar de weekopening in de kerk. Groot en klein bij elkaar zingt over god en hun geloof. Ook wordt er gesproken door de pastor van de missie, die een mooie, gezellige preek houdt en er wordt gebeden voor de mensen die het nodig hebben. Het valt ons op hoezeer de mensen, jong en oud, hier op gaan in hun geloof. Omdat Molly wat onderhoudt nodig heeft, duikt Patrick onder de auto en ik besluit in de klas van Dorcus mee te lopen. Een klein klaslokaal, waar maar 24 kinderen les krijgen. Dat is een klein aantal in vergelijking met de andere klassen in Afrika die we hebben gezien waar gemiddeld zo’n 70 tot 100 leerlingen in de klas zitten.


Alle kinderen dragen een schooluniform en het valt me op hoeveel de kinderen geleerd wordt door middel van zang en dans. Kinderen blijven netjes zitten en als het wat rumoerig wordt zegt de juf: 1,2,3, Bij 1 doen de kinderen hun handen omhoog (wat betekent: opletten) bij 2 doen ze hun handen voor hun mond (wat betekent luisteren) en bij drie leggen ze hun armen over elkaar. Ik mag deze dag van de juf ook wat activiteiten organiseren waar ik erg van geniet. We gaan bootjes vouwen en van Judith heb ik via de post ballonnen gekregen waarvan ik dieren kon draaien, dit was een groot succes.


Op dinsdag kruipt Patrick opnieuw onder Molly en krijgt hij het voor elkaar ons probleem op te lossen. Hij maakt de hevel met de kop van een hamer. Patrick is er alleen maar creatiever op geworden tijdens deze reis!

Ik krijg van Eshter een rondleiding door de kliniek. Hier hebben ze met beperkte middelen iets heel moois op gezet en ik moet toch zeker even een foto maken van de zuster met haar prachtige witte kapje op (zie foto). Al zijn de middelen een stuk beperkter dan wij ze in Nederland hebben, de kliniek functioneert prima. We blijven nog even staan kijken hoe de pasgeboren baby’s gewogen worden in een weegschaal.


S middags besluit ik mee te helpen met de lunch. Voor de lunch wordt 60 kilo rijst gekookt, bonen en vandaag is het vleesdag! Een keer in de week krijgt elk kind een klein stukje vlees. Oke, klaar voor de start? Scheppen maar! Honderden borden rijst schep ik op, samen met een ander lid van de keuken die vervolgens door Rachel uitgedeeld worden aan de kinderen. Ondertussen let het keukenpersoneel goed op welke kinderen al geweest zijn, want op vleesdag proberen de kinderen voor de 2e keer aan te sluiten, maar deze kinderen worden resoluut terug gestuurd.


Hierna verplaats ik me met Rachel naar de afwaskeuken. Een afwasmachine hebben ze hier natuurlijk niet en dus worden al die honderden borden stuk voor stuk met de hand afgewassen. Elke keer als ik denk dat we klaar zijn komt er een nieuwe emmer vol met vieze borden. Aan het einde ben ik dan ook bekaf, haha! Respect voor Rachel die dit elke dag 3x al deze borden in haar uppie af staat te wassen!


Op woensdag vragen we het schoolhoofd of we Dorcus een dagje van school mogen houden om haar mee te nemen naar Kampala. We zijn van plan haar een helemaal in het nieuw te steken. We nemen haar mee naar de markt om een nieuwe outfit te kopen. Dit is vlug gedaan want Dorcus weet precies wat ze mooi vindt, een blauwe rok met bijpassend blauw hesje en een t-shirt met een vlinder erop. Ook bij de schoenen zijn we snel klaar, Dorucs wil witte gympen met een roze tintje. Het is leuk om haar zo gelukkig te zien met haar nieuwe kleren, want haar oude jurken waren een heel eind versleten. In elke auto die we tegenkomen bekijkt ze zichzelf met een grote glimlach! We besluiten om haar dan maar helemaal meisjes-af te maken en kopen ook nog een kettinkje, armband, roze sokken en meisjesonderbroeken voor haar. Op een andere markt mag ze ook nog een mooie afrikaanse pop uitzoeken.


Ook kopen we nog suiker en zeep voor haar oma, waar ze deze vakantie naar toe gaan. Alhoewel bijna alle kinderen op de missie wees zijn, wil de missie wel dat het kind een verzorger heeft waar het in de vakanties naar toe kan. Aangezien de ‘zomervakantie’ in de missie voor de deur staat, de kinderen gaan dan 2 maanden naar huis, kan Dorcus deze producten mooi meenemen naar oma. Suiker en zeep zijn luxeproducten in Oeganda, die niet veel mensen zich kunnen veroorloven. Gert en Esther vertellen ons later ook wat over de situaties van sommige kinderen. De meeste kinderen hebben in hun prille leven al heel wat schrijnende dingen meegemaakt.


Natuurlijk gaan we ergens lekker eten met Dorcus en opnieuw geniet ze enorm van het eten wat haar voorgezet wordt. Ze maakt wat tekeningen voor haar sponsers en wil heel graag haar eigen geld, 200 shilling (ongeveer €0,10) uitgeven aan snoepjes. Daarna gaan we terug naar de missie waar ze enthousiast ontvangen wordt door haar vriendinnetjes die erg benieuwd zijn wat ze heeft gedaan.


S avonds gaan we even kijken bij de repetitie voor het kerstspel wat volgende week zondag zal plaatsvinden. De kinderen oefenen en zingen enthousiast, Gert speelt piano en samen met Eshter zingt hij liedjes, het zal een heel mooi kerstspel worden.


Op donderdag is Patrick de hele dag bezig met het maken van een bolderkar. Deze bolderkar is een sponsering uit Nederland maar helaas zijn de wielen kapot. Nieuwe wielen zijn hier niet te krijgen, dus maakt Patrick wielen van hout.

Ik leg ondertussen de laatste hand aan de film die ik als verrassing voor Gert en Esther aan het maken ben. In de film laat ik een algemeen beeld over de missie zien en interview ik personeelsleden en kinderen over de missie. Erg leuk om te doen omdat ik op die manier veel mensen op de missie leer kennen. S middags is de testrit voor de bolderkar. Patrick schrikt ervan hoe lomp de kinderen spelen met de kar en al snel is er een wiel gebroken. Hier moet dus een andere oplossing voor gezocht worden, haha! Ook nodigen we Dorcus na school uit om wat bij onze auto te komen drinken, ook over haar hebben we een filmpje gemaakt wat we haar graag laten zien. Dorcus vindt het filmpje erg mooi en zit continu met een grote glimlach naar zichzelf te kijken.

S avonds laten we de film over de missie aan Gert en Esther zien en hij valt in de smaak!


Op vrijdag besluiten we er even tussenuit te gaan. We kamperen midden op de missie, wat heel gezellig is, want er zijn continu mensen om ons heen en kinderen die naar de auto en naar ons komen kijken, maar we hebben geen privacy. We wilden graag nog naar de botanische tuinen in Entebbe en besluiten hier naar toe te gaan en zondag terug te komen. We nemen afscheid van Kees, Kees, Maartje en Anke van ‘stichting Kampala’ die ook een groot deel van de sponsering voor het kinderdorp verzorgen. Zij zijn nu een week in het kinderdorp om te kijken hoe het project loopt en mee te helpen. Tot onze grote verrassing komen zij met een blok Nederlandse kaas aan, wat ze in hun koffer bij hadden. Dit nemen we natuurlijk graag in ontvangst! Bedankt hiervoor!


Op zaterdag bezoeken we de botanische tuin van Entebbe. Lekker wandelen door het bos met een gids die ons allerlei verschillende bomen en bloemen laat zien. Zo weten we nu hoe nootmuskaat, koffie, thee, cacao, tabak en andere kruiden groeien. Ook hebben we verschillende bloemen geroken waar beroemde parfums van gemaakt worden.


Vandaag, op zondag zijn we terug gekomen op de missie. Morgen zullen we de weekopening bijwonen en zal Patrick nog wat knutselen aan de bolderkar en de zonnepanelen. Op dinsdagochtend zullen we hier vertrekken. We gaan dan via Mount Elgon naar Kenia en nemen we na ruim 5 weken afscheid van Oeganda.


We willen Gert en Esther heel hartelijk bedanken voor hun gastvrijheid. Zij verdienen niets dan respect voor het werk wat zij op de missie doen. Zij zetten zich continu in voor de kinderen en voor de missie om deze op zo’n goed mogelijke manier te draaien met het budget wat ze hebben. Zij wonen nu al 2 jaar in een Afrikaans land met hun 5 kinderen en hebben huis en haard opgegeven om dit werk te kunnen gaan doen. Zij doen dit op vrijwel vrijwillige basis en worden in hun levensonderhoud gesponserd door vrienden en familie. Gert en Esther BEDANKT! Het was een geweldige ervaring en het heeft onze ogen doen openen. Jullie stonden voor ons open en beantwoorden geduldig al onze vragen. En Eshter, superbedankt dat ik van je wasmachine gebruik mocht maken, we genieten er enorm van dat onze kleding en beddegoed weer naar wasmiddel ruikt! Wij wensen jullie veel succes en geluk met jullie werk op de missie.


Als laatste willen we dan toch een oproep doen aan iedereen die deze website leest. Kijk eens op de site van kinderhulp afrika (www.kinderhulp-afrika.nl) verdiep je eens in wat de missie doet en bedenk je dan eens dat ook jij er aan bij kunt dragen een kind in Afrika een beter leven en een toekomst te geven.







11-11-2008 :: glibber de glib
Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 1 jaar, 4 maanden en 2 weken

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 25

We bevinden ons nu in: Fort Portal, Oeganda

Voor ons loopt een gids die de weg wijst, achter loopt een gids met een groot geweer. We bevinden ons in Mgahinga national park of Parc National des Vulcans. Omdat de gidsen sporen van een buffel gespot hebben zijn ze extra voorzichtig, want daar bots je niet graag lopend tegen op! Helaas is het park een ideaal verstopplaats voor de buffel met zijn dichtbegroeide bebossing. We hebben besloten een wandeling te maken van een aantal uren. In het park bevinden zich 3 grote vulkanen, gelukkig is het al 150 jaar geleden dat deze voor het laatst tot uitbarsting zijn gekomen, dus daar hoeven we niet bang voor te zijn. De gidsen leidden ons naar de gorge (een inham met steile wanden) van een van de vulkanen. Het wordt een avontuurlijke wandeling aangezien het de dag daarvoor flink geregend heeft ( het korte regenseizoen is aan de gang) en de paadjes zijn veranderd in modder en slijk. Als we eenmaal in de gorge zijn moeten we steil tegen de berg omhoog lopen en daarna over richeltjes waarbij we liever niet naar beneden kijken en niet proberen na te denken bij wat er gebeurd als we ons verstappen, als we het laatste stuk door een rivierbedding moeten lopen en een aantal keren onderuit gegleden zijn, haken we op een bepaald punt toch af. Het is een pittige wandeling, maar we hebben er van genoten en toch weer een stukje ongerept en ontzettend groen tropisch regenwoud van Oeganda gezien.

In dit gebied wonen ook de berggorilla’s. Je kan deze hier ook bezoeken, helaas hebben ze hier tegenwoordig het prijskaartje van $500 per persoon aangeplakt. Dan kopen wij toch liever een keer een kaartje voor de apenheul. Jammer dat ze dat allemaal zo duur maken, op deze manier worden de highlights van Afrika steeds meer alleen voor de rijke toeristen.

Het Mgahinga nationaal park ligt op de grens van Rwanda, Congo en Oeganda, de vulkaan die wij bezoeken vormt het 3 landen punt. Omdat het aan deze grenzen onrustig was tussen de hutu’s en de tutsi’s en veel mensen zijn gevlucht hebben we eerst goed geïnformeerd of het wel mogelijk was dit park te bezoeken. Toen we van verschillende mensen te horen kregen dat het aan de kant van Oeganda rustig was besloten we te gaan omdat we graag de vulkanengroep wilden zien.

Vulkanen, de evenaar, zon en regen dit zijn de ingrediënten voor een ontzettend vruchtbaar land. Zodra je door Oeganda rijdt valt het dan ook op dat het er ontzettend groen is. De mensen in Oeganda maken dan ook gebruik van elk stukje vruchtbare grond die er te vinden is, maar dan ook werkelijk elk stukje grond. Hierdoor zijn de bergen in het zuiden van Oeganda helemaal bedekt met akkerbouw. Op elk stukje wordt een ander soort groente verbouwd waardoor je een prachtig ‘lapjes’ effect krijgt. Patrick en ik hebben deze bergen dan ook gebombardeerd tot de ‘lapjesbergen’. Groenten, fruit en water is hier in overvloed, maar de mensen in Oeganda verdienen niet goed. Het gemiddelde loon ligt hier op 100 tot 200 shilling per uur als je bedenkt dat 2500 shilling €1 is, dan kun je je indenken dat de mensen hier heel lang moeten sparen voordat ze een reisje zoals het onze kunnen maken.

De route die we rijden vanaf Lake Bunyoni, waar we een paar dagen zijn gebleven in een prachtige omgeving, naar Kisoro wordt zeker weer bijzet in het lijstje van de 10 prachtigste routes door Afrika. Een kronkeling modderig bergweggetje brengt ons berg op, berg af en geeft ons de meest fantastische uitzichten over meren, dorpjes en ‘lapjesbergen’.

Vanuit Kabale rijden we weer noordelijker en bij het Queen Elizabeth nationaal park zien we een lodge aangegeven staan. We besluiten er eens heen te rijden om te kijken of we hier kunnen kamperen. Als we de poort binnenrijden zien we een super de luxe lodge, maar ze hebben geen camping. We ontmoeten de eigenaren, Vincent en Anna, Vincent is van Nederland en Anna van Oeganda. We komen overeen dat we mogen blijven kamperen als we eten in het restaurant. We besluiten onszelf eens lekker te verwennen en eten in het restaurant een heerlijke maaltijd terwijl we uitzicht hebben over de enorme vlakte van het nationaal park en lake Edward. Als bedankje aan Vincent en Anna wat hele gezellige mensen blijken te zijn maken we nog een promofilmpje voor hun lodge. (www.kataralodge.com)

De volgende dag rijden we naar Port fortal. Het is nog maar een dikke 100 kilometer, dus we zouden dit in 2 uur makkelijk moeten halen. FOUT! Na ongeveer 30 kilometer klapt onze band en is deze helemaal aan flarden. Patrick besluit er een binnenband in te zetten en op deze manier verder te rijden. Helaas gaat dit niet goed, na 20 kilometer klapt ook de binnenband. We halen het 2e hands reservewiel van het dak en leggen deze erop. Maar als we hem oppompen blijkt ook deze band lek te zijn. Patrick springt op een lokale fietstaxi en rijdt naar het dorp om een nieuwe binnenband te halen. Ongeveer 1 uur later komt hij terug en proppen we de binnenband in de lekke reserveband, maar nu blijkt het ventiel niet te passen en het ventiel breekt af, waardoor we ook deze band niet meer kunnen gebruiken. Als laatste optie zetten we er dan maar een van onze andere reservebanden op. Helaas zijn deze banden net een tikkeltje kleiner dan onze originele banden, maar we moeten het er nu maar mee doen. Na ongeveer 3 uur kunnen we verder rijden.

We rijden richting het  kibale forest en zijn blij als we op de GPS zien dat het nog maar 16 kilometer is naar de plek waar we deze dag willen kamperen. Maar zodra we de afslag nemen naar het Kibale forest veranderd de weg in 1 grote glijbaan. De grond is hier van klei en met een beetje regen eroverheen wordt deze ontzettend glibberig. We glijden van de ene kant naar de andere kant en kunnen maar zo’n 5 kilometer per uur afleggen. Een aantal keren denken we van de weg af te glijden maar Patrick krijgt Molly steeds gecorrigeerd, tot we op een stuk komen waar dit niet meer lukt. Zonder dat we er iets aan kunnen doen glijdt Molly de greppel in en zitten we vast. Meteen hebben we weer een hoop publiek, iedereen in het dorp komt kijken naar de mzungu’s die vast zitten. We laten de banden leeg, halen 2 rijplaten van de bumper en wonder boven wonder rijden we binnen een half uur uit de greppel zonder aan de andere kant er weer in te glijden. We proberen de klei die met kilo’s onder aan onze slippers blijft hangen te verwijderen en rijden verder. Na 3 uur op deze glibberige weg en in het totaal zo’n 8 uur onderweg te zijn geweest en nog een andere auto uit de greppel te hebben getrokken, komen we eindelijk op de plaats van bestemming en kunnen we beiden zeggen dat we bekaf af zijn, maar ook gelukkig dat we het hebben gehaald zonder ernstige beschadigingen aan Molly, avontuurlijk ritje was het wel!

In de berichten vanuit Nederland lezen we dat de eerste vorst weer aan de grond is geweest en dat daarmee de herfst/ winter officieel is begonnen. In Oeganda zitten we op het moment echter in het kort regenseizoen. Dit zou het seizoen moeten zijn met korte regens. Maar ook in Afrika veranderd het klimaat, zoals het ook in Nederland doet. De korte regens zijn hier nu enorme plensbuien waarbij het water met bakken uit de hemel komt vallen. De mensen hier zijn verward, zij maken veel uit de seizoenen, de zon en de regens op. Voor ons houdt het echter in snel schuilen als er zo’n ENORME plensbui uit de hemel komt vallen, de term ‘met bakken uit de hemel vallen’ komt hier helemaal tot zijn recht, Oeganda heeft maar 3 droge maanden per jaar. Als de zon doorkomt schijnt deze fel en is hij zo warm dat we er amper in kunnen zitten. Nu snappen we wel waarom het hier zo groen is……

Over een paar dagen zullen we in het kinderdorp boven Kampala arriveren. Waar we ons sponserkindje Dorcus zullen ontmoeten.



02-11-2008 :: Discriminatie
Aantal kilometers gereden:


Aantal dagen onderweg: 1 jaar, 4 maanden en een aantal dagen

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 25

We bevinden ons nu in: Mbarara, Oeganda


Vanuit de Masai mara besluiten we naar Oeganda te rijden, maar eerst willen we nog het laatste stukje regenwoud wat Kenia rijk is bekijken, het kakamega nature reserve. Helaas is er nog maar 240 km2 regenwoud over in Kenia, de rest is gekapt omdat de mensen in Afrika vooral op houtskool koken en veel tropisch hout natuurlijk gebruikt is voor het maken van meubelen/vloeren enz.  Het Kakamega NR is nu een beschermd gebied, vanuit hier worden de mensen ook voorgelicht over andere manier van koken en het in stand houden van het regenwoud.


We besluiten de volgende ochtend een junglewandeling te maken met een gids, Humprey. We vertrekken om 5 uur in de ochtend, als het nog pikkedonker is om alle geluiden van de jungle goed te kunnen horen. Met ons zaklampje proberen we onze gids, die zijn weg in het woud zelfs in het donker goed kent, te volgen. Humprey weet ons veel te vertellen over de flora en fauna in het woud en wat zijn voorvaderen deden met de bomen en planten. Patrick is als timmerman het meest geïnteresseerd in de sandpapertree (schuurpapierboom) die bladeren heeft met zo’n ruw oppervlak dat je deze als schuurpapier kunt gebruiken.


Humprey brengt ons naar de top van een heuvel vanwaar we prachtig uitzicht hebben over de ontwakende jungle. Ook laat hij ons nog een vleermuizengrot zien. Een door mensenhanden gemaakte grot waar vroeger goud in gezocht werd is nu huis voor tientallen vleermuizen. De vleermuizen schrikken op als wij met onze zaklamp de grot in schijnen en wij schrikken ons rot als de vleermuizen dan ineens allemaal proberen een beschermd plekje te zoeken waarbij ze scheerlings langs onze gezichten afvliegen.


Wat we tot nu toe gezien hebben van Kenia vinden we prachtig en we kijken er dan ook naar uit om hier terug te keren om kerst en nieuwjaar te vieren. Maar nu staat eerst Oeganda op het programma. De bedoeling was om eind oktober bij een project te gaan kijken waar Frank en Karla (met hen hebben we aan de westkant zo’n 3 maanden samen gereden) geld voor ingezameld hebben. Van het geld wat bestemd was voor een kinderdorp wat zich noordelijk van Kampala bevindt is een waterput gebouwd Het overgebleven geld is gebruikt voor het aanleggen van zonnepanelen. Omdat Frank en Karla ons vaak verteld hebben over het kinderdorp en zij hier zelf natuurlijk ook geweest zijn, wilde we graag een kijkje gaan nemen en een handje meehelpen. Helaas krijgen we een dag voordat we in het kinderdorp zouden arriveren een mail van de (Nederlandse) coördinator dat ze ons wegens persoonlijke problemen momenteel niet in het kinderdorp kan ontvangen. We besluiten daarom eerst maar de rest van Oeganda te gaan ontdekken en hopen dat we over een tijdje wel in het kinderdorp terecht kunnen.


We spenderen een aantal dagen in Kampala, de hoofdstad van Oeganda. We kamperen hier bij een backpackershostel waar een groep Nederlandse studenten een project aan het doen is. Ook leren we hier 2 Australiërs kennen die de wereld aan het bereizen zijn per motor. Daarnaast is er ook nog een Duitser die Afrika verkent per fiets. Al met al is het een gezellige boel en hebben we genoeg klets.


We bekijken de kaart van Oeganda goed, aan de westkant is het meeste te beleven, er zijn hier veel nationaal parken, maar Oeganda is geen goedkoop land en voor de nationaal parken moet flink geld betaald worden, gemiddeld zo’n 100 us dollar per dag een beetje teveel voor onze portemonnee. We gaan niet bij de pakken neer zitten en doen wat we de afgelopen landen ook gedaan hebben, we zoeken de plekjes uit die mooi zijn, maar ook gratis.


Vanuit Kampala rijden we naar Masaka, het valt ons tijdens deze route op hoe groen Oeganda is. Oeganda is een tropisch land wat op de evenaar ligt, maar ook hier is helaas het grootste gedeelte van het tropisch regenwoud gekapt. Toch is het na Kameroen en Gabon het groenste land wat we tot nu toe gezien hebben in Afrika. Op weg naar Masaka kruisen we opnieuw de evenaar. Ook in Masaka kamperen we bij een rustig backpackershostel waar we vriendelijk ontvangen worden en kamperen met een prachtig uitzicht.


De volgende dag rijden we naar de Ssese eilanden in het Victoriameer. Het Victoriameer behoort tot een van de grootste meren ter wereld, wat grenst aan Tanzania, Kenia en Oeganda. Helaas is hier net als in lake Malawi de overbevissing een groot probleem er wordt verwacht dat er over 3 tot 5 jaar geen vis meer in het victoriameer zit. Denk daar nog maar eens aan als je een victoriabaarsje in de supermarkt koopt. Vanuit Masaka rijden we een schiereilend op, via een hobbeldebobbelweg komen we uiteindelijk bij de ferry die ons naar het eiland zal brengen.


Eerst even informeren wat de ferry kost.  4 Euro, dat is te doen, dus we rekenen af. We krijgen geen geschreven bonnetje, wat we een beetje raar vinden. We moeten nog 2,5 uur wachten dus kletsen we wat met de Afrikanen die ook op de ferry staan te wachten. In Afrika kan je leuke gesprekken voeren vooral als je eerlijk bent. Meestal liegen we namelijk over onze status, of we kinderen hebben en of in God geloven, om het gesprek makkelijk te houden. Deze keer besluit ik echter eerlijk antwoord te geven op de vragen die de Afrikaanse mannen me stellen. Een korte samenvatting van het gesprek:


1.     Ben je getrouwd?Nee, maar wel 11 jaar samen’.
2.     Wanneer ga je dan trouwen?Nou, voorlopig in ieder geval niet’.

3.     Luiden kreten, afkeurend gesmak

4.       Heb je kinderen? ‘Nee’
5.       Ben je nog maagd? ‘Dat vind ik een te persoonlijke vraag’
6.     Hoe oud ben je? ’27 lentes jong’

7.      Luiden kreten en afkeurend gesmak om te laten merken dat ik wel 
         een beetje oud wordt en toch eens hoognodig aan kinderen moet 
         beginnen.

8.       Wanneer krijg je dan kinderen?Dat weet ik niet, dat zal de toekomst   
           uitwijzen, misschien wel/ misschien niet’

9.      Nog meer afkeurend gesmak en vervolgens krijg ik een preek over
         dat God ons gemaakt heeft om voor te planten en dat je voor je dood
         nageslacht moet hebben.

10.     Volg jij Gods pad dan niet? Ik volg mijn eigen pad’

11.    Nu is er echt LUID afkeurend gesmak en sommige mannen besluiten  
        zelfs zich van het gesprek af te wenden en iets anders te gaan doen,
        de andere kijken een beetje naar de grond en vragen zich af wat ze 
        toch in hemelsnaam moeten met deze westerse vrouw die zulke 
        andere opvattingen heeft over het leven als zij zelf.

12.    Kan jij zorgen dat er een witte vrouw verliefd op me wordt en me meeneemt
        naar jouw land?
‘Ja, hoor, ik bel er wel een op en die komt er zo aan!’;-)
        Ondanks de grote verschillen in opvattingen denken zij toch dat een
        blanke vrouw veel meer te bieden heeft dan een zwarte vrouw en  
        willen ze niets liever dan gekoppeld worden aan een mzungu.


Op de ferry ontmoeten we vervolgens een man waar we mee in gesprek raken en hij verteld ons dat hij kinderen heeft. ‘Hoeveel kinderen???’vragen we. ‘23 stuks’ antwoord de man. Pardon 23? Bij één vrouw? Nee, hoor bij 3 verschillende vrouwen. Nu is het onze beurt om afkeurend te smakken, want hoe onderhoud je in Afrika 23 kinderen en 3 vrouwen als je geen geld hebt? En dan hebben we het nog niet eens over AIDS, wat een van de grootste doodoorzaken van Afrika is en op de ssese eilanden het hoogste percentage heeft van Oeganda, een ziekte die de meeste Afrikanen maar niet serieus lijken te nemen.
Ongelofelijk hoe culturen, tradities en opvattingen van het leven kunnen verschillen, interessant om er mee geconfronteerd te worden, maar soms moeilijk te begrijpen, zowel voor hen als voor ons.
De leukste en meest directe opmerking die ik tijdens deze reis heb gekregen over dit onderwerp is: Jij vrouw moet kinderen krijgen, daar heb je immers tieten voor gekregen!


Wachtende op de ferry spenderen we ook een gedeelte van onze tijd met het doorspitten van de reisgids. Hierin lezen we dat de ferry naar de sensse eilanden gratis zou moeten zijn, toch hebben we net 10.000 Oeganda Shilling betaald. We besluiten op onderzoek uit te gaan en te informeren bij de andere wachtende. Nee, hoor zij hebben niets betaald. We kijken elkaar fronsend waarom wij wel en zij niet?


Ondertussen moet Patrick Molly de ferry oprijden, maar we besluiten het er niet bij te laten zitten. Als we de mensen op de boot vertellen dat we geld hebben moeten betalen reageren ze verontwaardigd, nu weten we het zeker, we zijn opgelicht. Patrick springt van de boot af om de kantoorwacht bij zijn kraag te gaan grijpen. Dat de boot hierdoor een kwartier vertraging op loopt lijkt niemand wat te deren. Een aantal mensen op de boot zijn het met ons eens, noemen de kantoorwacht een dief en vinden dat hij goed aangepakt moet worden. Het is fijn om eens zoveel steun te krijgen van de Afrikanen zelf, dat zij hun ongenoegen uitspreken over de corruptie in hun land en hier tegen zijn.
Patrick komt na een kwartier aangerent met het briefje van 10.000 US in zijn hand, hij krijgt een aantal schouderklopjes van mensen op de ferry, die nu eindelijk kan vertrekken.


Het gaat ons helemaal niet om die €4 (alhoewel we hier wel een nachtje kamperen van kunnen betalen), maar om de manier waarop er geld afgetroggeld wordt op een achterbakse en slinkse manier, waarbij je vertrouwen in de Afrikaan weer heftig beschadigd wordt. Dit is een duidelijk geval van discriminatie (omdat we blank zijn) en corruptie (het geld zou in eigen zak verdwijnen). Iets waar we niet in mee willen gaan, wat in dit geval gelukt is.


We vergeten de sores op de boot snel als we het Buggala eiland op rijden. Tropisch regenwoud strekt zich voor ons uit, en doordat de weg heuvelachtig is worden we continu getrakteerd op prachtige uitzichten op het victoriameer en de omliggende eilanden. We kamperen bij een basic campsite die Hornbill heet, vernoemd naar de enorme vogels die hier rondvliegen, een prachtig plekje aan de voet van het meer.
Helaas moeten we toch ook weer melden dat er grote delen tropisch regenwoud op het eiland gekapt is voor het aanleggen van palmboomplantages die palmolie moeten gaan produceren. Zo verdwijnt het tropisch regenwoud stukje bij beetje uit Afrika totdat er in de toekomst alleen nog maar plaatjes in geschiedenis boeken van te zien zullen zijn…..


We blijven een paar dagen op dit prachtige eiland en gaan vervolgens weer naar het vasteland, dit valt nog niet zo mee aangezien we 3 uur op de ferry moeten wachten, deze heeft vertraging, maar opnieuw maakt niemand zich druk, dus doen wij dat ook maar niet. We zijn blij als we de ferry af zijn, want deze heeft nogal een steile afloop en menig auto raakt de grond als ze van de ferry afrijden. Gelukkig staat onze Molly hoog op de wieltjes.


Na nog een nachtje bij lake Nagabugo rijden we richting Mbarara, vanuit hier zullen we naar lake Bunyoni rijden. Allemaal prachtige plekken in Oeganda die ons tot nu toch nog niets gekost hebben…, het kan best!