Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
25-01-2016 :: We zijn op weg!

Waarom Afrika? Is een vraag die we vaak krijgen als we steeds maar weer opnieuw naar Afrika vertrekken voor een vakantie. Deze vraag is niet te beantwoorden, maar kan je alleen maar ervaren. Nu we hier weer zijn merken we: Afrika voel je, ruik je, beleef je en is eigenlijk niet uit te leggen als je er nog nooit bent geweest.

Als we Oeganda uit zijn verlaten we snel het asfalt. We zetten koers richting het noorden van Kenia. We rijden aan de west-kant van het Turkana meer. De gemiddelde snelheid die we hebben is zo’n 20 a 30 km per uur vanwege de slechte weg, soms halen we een topsnelheid van 40 km per uur! Maar onderweg hebben we dus alle tijd om te genieten van de omgeving en van de mensen. De natuur veranderd snel. We gaan van de Oegandese tropen naar lage bosjes om uiteindelijk in het zand uit te komen. De temperaturen stijgen ook en lopen overdag op tot boven de 40 graden.  Een voordeel heeft het wel, als we onze haren wassen onder de kraan, je hebt geen föhn nodig! We kiezen voor een kleine grensovergang, hij is zelfs zo klein dat er aan de Keniaanse kant geen post zit. Hmmm hopelijk komt dit wel goed als we Kenia weer uit willen….

Frank heeft zijn nieuwe gadget mee, een gopro camera met een drone, daarmee kunnen we de omgeving filmen en zien waar we ergens bushkampen en wat er in de buurt is. We hebben alleen al geleerd (en we leren snel ;-)dat je dit niet moet doen vlakbij een politiepost (midden in de bush..). We worden opgehaald en moeten mee naar de politiepost waar ze in eerste instantie dachten dat Oeganda een spionagedrone had gestuurd. Gelukkig konden ze erom lachen toen ze zagen dat het om een stel blanke toeristen ging en mochten we nadat al onze gegevens waren genoteerd weer verder rijden.

We rijden langs het Turkanameer in het noorden van Kenia. Hier woont de Turkana tribe en we komen de eerste prachtig opgedofte mensen met al hun kettingen en versieringen tegen. We bezoeken central island. Dit eilandje is een vulkaan waar we met een bootje naar toe gaan. We zien de krokodillen die hier met grote getallen aanwezig zijn zwemmen. Bij terugkomst hebben we het zo warm dat we even zwemmen in het Turkanameer niet kunnen weerstaan. Maar na het zien van al die krokodillen durven we niet meer zo goed. De Afrikanen overtuigen ons er echter van dat in het stukje waar wij zitten geen krokodillen zwemmen……oké dan….wie gaat er eerst? Het water is net een warm bad en wees gerust, we zijn geen van allen opgevreten!

Van Noord Kenia bestaan verschillende kaarten, de grens tussen Zuid Sudan, Kenia en Ethiopie ligt op elke kaart anders. Eigenlijk een beetje niemandsgebied met veel verschillende militaire posten waar we steeds opnieuw gecheckt worden. Er staan een aantal grenspaaltjes zodat we weten dat we nu ineens op Ethiopisch grondgebied rijden.  De grenspost van Ethiopië zit echter nog 20 km verderop. Kenia zijn we in ieder geval makkelijk uitgekomen!

In Ethiopië rijden we door de Omovallei. De Omovallei staat bekend om zijn vele verschillende stammen, die ook zeer bijzonder gekleed gaan (of juist zonder kleding) Ethiopië wordt steeds toeristischer en we zien al enkele dikke luxe Toyota met toeristen erin rijden. Die willen wij natuurlijk zoveel mogelijk ontwijken en aangezien de omovallei enorm groot is gaat dit prima.  We zetten koers richting Kibisch. Echter als we onderweg informeren blijkt het in Kibisch onrustig. De stammen vechten hier nog steeds met elkaar om land. Vooral de Daanasch en de Turkana tribe maken ruzie en we kunnen wel zeggen dat ze dan niet zo aardig voor elkaar zijn, of in de woorden van de Afrikanen hier te spreken; ze maken elkaar af. Alhoewel de agressie vooral gericht is op elkaar en niet zozeer op reizigers zoals wij besluiten we toch onze route maar aan te passen. We vinden een kleine track dwars door de omovallei. Terwijl we de track rijden wordt het pad steeds smaller en de bosjes steeds lager, we moeten dan ook regelmatig de machettes (grote kapmessen) erbij pakken om verder te komen.  Helaas is de weg na een kilometer of 50 rijden zo dichtbegroeid dat we helaas niet verder kunnen en we draaien om. Rijden door de Omovallei is prachtig. We vinden mooie plekjes om te kamperen en we hebben prachtige ontmoetingen met bijzondere mensen.

Aangezien we een kleine week in de bush zijn en onze voorraad eten en drinken op begint te raken leggen we aan in Jinka, een plaatsje waar we de dikke toyotas met (dikke) Duitsers weer tegen komen maar ook even al onze voorraad kunnen aanvullen EN onder de douche kunnen na dagen rijden in het stof.  We worden echter niet zo gezellig verwelkomd in Jinka. De politie houdt ons aan en we moeten mee naar het politiebureau. Hij kan niet uitleggen waarom en intussen bemoeien zich er zo’n 10 andere mensen mee. We rijden naar het politiebureau. We wachten hier even, vragen om uitleg, krijgen deze niet, zeggen tegen de politieman dat als hij niet uit kan leggen waarom we er moeten zijn we vertrekken en doen dit vervolgens ook, de politieman staat erbij te kijken. Gekke mensen die Afrikanen……..of zouden zij dat nu juist van ons vinden….?