Hondje Afrika - reislog over afrikaHiiiiiijaaaa.... we gaan naar Afrika!
12-02-2016 :: Ethiopie 2016

Er is ons iets overkomen, wat ons nog nooit eerder in Afrika is gebeurd. We zijn beroofd, ordinair bestolen. Karla is boodschappen aan het doen met de gezamenlijke pot, die we natuurlijk net rijkelijk gevuld hadden. Na een enorm baalmoment besluiten we dat we het er niet zomaar bij willen laten zitten. De politie (ja opnieuw de politie) is gearriveerd en we gaan mee naar het politiebureau. Hier aangekomen blijkt het politiebureau niet meer te zijn dan een varkenshok, met daaraan grenzend cellen waar mannen achter tralies opgesloten zitten. Aan hun reacties te merken hebben zij al lang geen vrouw meer gehad, wanneer Karla en ik voorbij lopen klinkt er een hoop gehijg en gekreun vanachter de tralies. We mogen plaatsnemen in het varkenshok en moeten wachten terwijl getuigen verhoord worden. We hoeven ons niet te vervelen, in het varkenshok gebeurd van alles. Ineens is er een hoop commotie, mannen komen al ruziënd binnen gestormd. We begrijpen dat een man zijn geit heeft geslacht voor de deur van de andere man. Nu zit deze beste man met een bloedbad voor zijn deur, hij wil dat de dader wordt opgesloten. Tsja, dat zijn toch geen situaties die we in Nederland op het politiebureau zullen horen. Natuurlijk kan de politieman verder weinig voor ons betekenen, maar we hebben wel het gevoel gehad dat we serieus worden genomen. Later zal deze politieman ons ook nog bellen dat ze een dader hebben opgepakt en dat ze een gedeelte van ons geld hebben terug gevonden, helaas waren wij toen alweer zover van dit plaatsje verwijderd dat het voor ons niet de moeite was om terug te rijden. Maar we hebben de politieman hartelijk bedankt voor zijn harde werk! En misschien zit onze dief nu wel tussen die hijgende en kreunende gevangenen....


Wanneer we verder rijden besluiten we onderweg even bij een markt aan te leggen. We wilden even een aantal boodschapjes doen. Maar als we uit de auto stappen blijkt dit onmogelijk. De mensen zien 5 faranjies (blanken) en worden helemaal gek, ze stormen op ons af en omsingelen ons overal waar we lopen met grote aantallen. Nu weten we hoe popsterren zich moeten voelen. Ondanks dat ik zelf vind dat ik enorm goed kan zingen, laat ik na deze ervaring mijn ambitie om popster te worden toch maar varen.


Een doel van deze trip was het bezoeken van de Danakil Depression in Ethiopië. Een erg afgelegen gebied, tegen de grens met Eritrea. Lang onveilig geweest. Het gebied ligt zo’n 125 meter onder zeeniveau en is zeer vulkanisch waardoor bijzondere landschappen ontstaan. Ook is hier iets unieks te beleven, je kunt een vulkaan beklimmen en tot aan het lavameer komen. Dit is uniek in de wereld en dat willen wij dan ook doen! Het valt echter nog niet mee om het gebied van de Danakil waar de Afarmensen wonen te betreden. Je mag dit niet doen zonder lokale gids. Daarnaast moet er een roadguide, politiemannen en militaire bescherming mee. Op sommige momenten hebben we 9 extra personen bij die ons begeleiden bij deze trip. Een bijzondere ervaring moet ik zeggen, al vinden we ook dat dit meer werkverschaffing en geldklopperij is dan bescherming. Maar goed, er is ons niets overkomen!

Het beklimmen van de vulkaan was niet moeilijk, een wandeltocht van 2,5 uur. Langzaam stijgend. Toen we bij het randje van de vulkaan waren en in de enorme rookmassa keken die de lava veroorzaakt vielen we toch allemaal even stil. Wat een bijzondere ervaring. Toe lopend op de enorme rode massa (in het donker) kan ik wel zeggen dat het bijna angstaanjagend was, aangezien we ook over verse lava liepen. Niet voor niets wordt deze vulkaan door de lokalen de Hellgate genoemd. We slapen die avond op de rand van de vulkaan in een geitenhok met uitzicht op het lava. Zoiets maken we nooit meer mee.


Doordat de Danakil zover onder zeeniveau ligt is het er natuurlijk heel zout. Zoutwinnnerij is dan ook een van de grootste inkomsten voor de bevolking hier. Het zout wordt in de immense hitte door de bevolking uit de grond gekapt en in enorme kamelenkaravanen terug naar de bewoonde wereld gebracht. Weer zo’n momentje om te beseffen in wat voor luxe wij geboren zijn en mogen leven.


Door de hitte, vulkanisch gebied, het zout en de ligging is er in Dalol een enorm bijzonder landschap ontstaan. Het is bijna alsof we de pot met goud aan het einde van de regenboog hebben gevonden. Of alsof we op Mars zijn beland. Ongelofelijk.


De overheid heeft voor een groot gedeelte asfalt gelegd richting de Danakil, dit betekent dat dit gebied steeds toeristischer zal worden.  Wil je nog een beetje genieten van rust van dit gebied zul je snel moeten zijn! En ondanks de Afar, die wij lang niet altijd aardig vonden, is het gebied zeker de moeite van het bekijken waard.


Na de Danakil nemen we afscheid van Frank, Karla en Laura. Zij moeten richting Oeganda gaan rijden om hun vliegtuig te halen terwijl onze vakantie gelukkig nog lang niet voorbij is!


Wij rijden naar de bale Mountains waar we kamperen op 4 kilometer hoogte. Wanneer we sochtends wakker worden voelen we onze tenen niet meer, we openen de tent en merken op dat er ijs vanaf valt. Waarom doen we ons dit zelf aan? We willend de zeldzame Ethiopische wolf zien die in dit gebied woont. Echter na 1,5 dag door dit gebied te hebben gereden hebben we er nog niet EEN gespot. Frustratie neemt de overhand, waar zitten die wolven? De vreugde is dan ook groot, dat wanneer we net de moed hebben opgegeven 2 wolven spotten die volop naar eten aan het zoeken zijn. Deze euforie blijft nog dagen hangen!


Ethiopie, we gaan het land verlaten. Ethiopie is een prachtig land met veel mooie en bijzondere natuur. Ethiopie heeft ook ontzettend lieve en aardige mensen. Daarnaast heeft Ethiopie ook veel veeleisende, schreeuwende en gillende mensen die allemaal iets van ons willen, wat met momenten erg vermoeiend is. We zijn dan ook blij om richting Kenia te rijden, ook al wordt dit wel een aantal kilometertjes tuffen. We blijven maar kort in Kenia dit keer, we zullen een aantal dagen nemen om de auto te repareren, de wiellagers moeten worden vervangen. Het volgende doel wordt Tanzania……tot dan.